Bir kolye her şeyi değiştirdi: Karısı kocasını nasıl hayata döndürdü
— Canım, bugün Aylin’e uğrayacağım, — dedi Esra, aynanın karşısında saçlarını düzeltirken. — Onunla uzun zamandır görüşemedik.
— Tabii, — diye başını salladı Emre. — İyi akşamlar.
Esra gitti ve ev her zamanki sessizliğine büründü. Emre, bilgisayar başında rahatça vakit geçirme fırsatını değerlendirip oyun oynamaya daldı. Ancak kısa süre sonra telefonun çalmasıyla dikkati dağıldı.
— Selam dostum! — diye bir ses duyuldu telefonun diğer ucundan. Emre’nin eski arkadaşı Volkan’dı bu ses. — Sana geliyorum! Karın evde yok galiba. Bu arada, az önce ofisimin önünde onu gördüm…
Emre, telefonu elinde donup kaldı. Mekanik bir şekilde tekrarladı:
— Ofisin önünde mi? Emin misin? O, Aylin’e gittiğini söylemişti.
— Kesin gördüm, — diye onayladı Volkan. — Bir kuyumcudan çıktı, elinde bir poşet vardı. Arabasına binip gitti. Başkasıyla karıştırmış olmam mümkün değil, Esra’yı her yerden tanırım.
Emre’nin göğsüne ağır bir şey çöktü. Esra’ya koşulsuz güveniyordu. Beş yıllık evliliklerinde ciddi bir kavga bile etmemişlerdi, ilişkileri dostlar için örnek oluyordu. Ama şimdi…
Volkan geldiğinde, Emre hâlâ duyduklarına anlam vermeye çalışıyordu.
— Hadi artık! — diyerek Volkan masaya birkaç şişe bira koydu.
— Bekle… O kesin Esra mıydı? — diye ısrarla sordu Emre.
— Kesinlikle. Çok mutlu görünüyordu, elinde poşet vardı… Hediye mi aldın ona?
— Hayır, — diye boğuk bir sesle cevapladı Emre.
Aklında deli gibi dönen bir soru vardı: “Acaba başka biri mi var?” Esra’yı aramaya karar verdi.
— Merhaba, aşkım. Büyük bardaklar nerdeydi? Volkan geldi de bulamadım… — diyerek yapmacık bir neşeyle konuştu.
— Dolabın sağ tarafında, — diye cevapladı Esra. — Biz burada Aylin’in alışverişlerini deniyoruz. Her şey yolunda.
Telefondan Aylin’in sesi geldi ve Esra’nın sözlerini doğruladı.
Emre rahatlamış bir şekilde nefes verdi. Belki de Volkan yanılmıştı.
Esra gece geç saatte eve döndü. Parfüm ve yeni bir şeylerin kokusu geliyordu üzerinden.
— Nasıl geçti? — diye sordu Emre.
— Harikaydı, — diyerek gülümsedi Esra, yanağına bir öpücük kondurdu. — Aylin’in aldıklarını denedik. Kulübe çağırdı ama sensiz gitmek istemedim.
Emre’nin içi biraz olsun rahatlamıştı. Artık boş şüphelerle kendini yiyip bitirmeyecekti.
Sabah, Emre her zamanki gibi kahvaltıyı hazırladı. Altı aydır işsizdi, uygun bir iş arıyordu — bu süreçte Esra’yı küçük sürprizlerle mutlu etmeye çalışıyordu. Kahvaltıyı yatağına getirdi, onun gülümsemesini gururla izledi.
Ama tam o sırada Esra, ona teşekkür ettikten sonra ekledi:
— Yine de bir iş bul artık… Daha ne kadar benim sırtımdan geçineceksin?
Sözler adeta onu yaktı. Emre bir şeyler söylemek üzereydi ki gözü Esra’nın boynuna takıldı — orada, daha önce görmediği minik bir kalp şeklinde kolye parlıyordu.
— Bu kolye nereden? — diye boğuk bir sesle sordu.
— Hediye, — diye rahatça cevapladı Esra. — Kendime aldım. Prim parasıyla.
Ama şüpheler artık Emre’nin kalbine iyice yerleşmişti. Esra ne kadar teminat verse de aklında tek bir düşünce vardı: “Başka biri var.”
O günü iş arama sitelerinde deli gibi geçirdi. Hemen, ne pahasına olursa olsun bir iş bulmalıydı.
Birkaç saat sonra, Emre bir iş görüşmesindeydi. Bir gün sonra da yeni işine başladı — bir pencere üretim şirketinde. Maaşı ortalama ama düzenliydi.
— İşte, artık her şey değişecek, — diye söz verdi kendine.
Bir hafta sonra, akşam vakti Esra’ya sürpriz yapmaya karar verdi — fırında tavuk hazırladı, masayı kurdu.
Esra eve döndüğünde şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı:
— Bugün ne var?
— Yarın ilk avansımı alacağım, — diyerek gururla anlattı Emre. — Kutlamak gerek.
Esra şaşkınlıkla gülümsedi. Derinlerde bir yerlerde hafif bir suçluluk hissetti. Çünkü kolye planı onun küçük bir oyunuydu…
Ertesi gün Esra annesini aradı:
— Anne, işe yaradı! İş buldu! Şimdi bana dört elle sarılıyor. O kolye… — diyerek güldü. — Onu harekete geçirmek için sadece bir kolye yetti.
O an Esra, işten yorgun argın uyuyan Emre’ye bakarken anladı: Bazen küçük bir kıvılcım, gerçek duyguları hatırlatmak için en iyi yoldur.
