Adım Derya. Şu an korkunç bir seçimin eşiğindeyim: ya sevgili kocamla ya da canım ablamla kavga etmek zorunda kalacağım. Yüreğim parçalanıyor ama aklım doğru kararı vermekte bana yardımcı olmuyor.
Ablam Selda bana hep garip bir şekilde davrandı. Benden üç yaş büyük olan ablam, çocukluğumuzdan beri annemle babasına karşı beni kıskanırdı. Ona göre bana daha çok oyuncak bebek, şeker ve elbise alınıyordu. Oysa annemle babam bizi eşit severdi. Sadece ben küçük şeylerden mutlu olmayı bilirdim, o ise bunları zaten hak ettiğini düşünürdü.
Hatırlıyorum da Selda oyuncaklarımı sadece beni ağlatmak için alırdı, oynamak için değil. Yıllar geçse de tavrı hiç değişmedi.
Gelecekteki kocam Mehmet’le tanıştığımda, Selda’nın soğukluğu daha da arttı. Arkamdan annemle babama fısıldayıp evliliğimin uzun sürmeyeceğini söylerdi. O zamanlar 22 yaşındaydım, Mehmet 24. Selda ise 25 yaşındaydı ve onda ilişkiye dair en ufak bir belirti bile yoktu.
Evlendikten sonra Mehmet’le bir süre kayınvalidemde kaldık. Ama kayınvalidem kısa süre sonra bir yabancıyla evlenip yurtdışına taşınınca, bize İstanbul’daki iki odalı dairesini miras bıraktı.
Birkaç yıl sonra Mehmet’in dedesi vefat etti ve ona şehrin başka bir semtindeki iki odalı dairesini bıraktı. Böylece birden iki evimiz oldu.
Bir daireyi kiraya vermeye, kazandığımız parayı da oğlumuz Deniz’in eğitimi için bir kenara koymaya karar verdik. Deniz şimdi 12 yaşında ve zamanın ne kadar hızlı geçtiğini biliyoruz.
Selda ise sanki beni takip eder gibi, benim evliliğimden kısa bir süre sonra ilk karşılaştığı adam olan Volkan’la aceleyle evlendi. Tembel, sorumsuz ve sadece gündelik işlerle geçinen bir adam. Yine de ablam ona üç çocuk doğurdu. Dördü birlikte, devlet desteği ve ailemizin mütevazı yardımıyla aldıkları küçücük bir stüdyo dairede zor geçiniyorlardı.
Yeğenlerime hep acırdım: kötü giyinmiş, aç, sürekli hasta. Annemle babam Selda’ya para yardımı yapmaya çalışıyordu ama emekli maaşları çok büyük değildi.
Mehmet’le uzun süre ablamın daireyi kiraya verdiğimizi bilmemesini sağladık. Neredeyse bir buçuk yıl bunu saklamayı başardık. Ama sonunda Selda öğrendi.
Bir gün bana kesin bir taleple geldi:
“Derya, anlıyorsun ya!” diye neredeyse ağlıyordu. “Siz kiraya veriyorsunuz, biz ise burada tıkış tıkış yaşıyoruz! Sizin dairenizin yanında harika bir sanat okulu var, kızım Elif dans etmeyi, oğlum Emre de müzik öğrenmeyi çok istiyor! Lütfen bize yardım et! Bizi bedavaya alın, bir süre sonra Volkan iş bulur, ben çalışmaya başlarım – sonra size bir şeyler öderiz. Sonuçta aileAma o gece rüyamda kendimi iki alev arasında sıkışmış halde buldum, bir yanda Mehmet’in soğuk bakışları, diğer yanda Selda’nın gözyaşlarıyla yanan gözleri.
