Bugün günlüğüme yazarken yüreğim ağır. Bir zamanlar bana en yakın olan kızım, artık yabıcı biri gibi. Kıyısında büyüdüğümüz Sakarya Nehri’nin sakin kasabasında, ben, Emine, acı içinde izliyorum kendini kocasına adayışını. Onun her dediğine körü körüne boyun eğişi yüreğimi parçalarken, babasının yıldönümüne bile gelmeyi reddetmesi bardağı taşıran son damla oldu. Şimdi önümde duran o anlaması güç soru: Kızımı kendinden kurtarmak için ne yapmalıyım, yoksa artık çok mu geç?
Ayşegül, bizim tek evladımızdı, gururumuzdu. Eşim Selim’le onu şımarttık, her istediğini yaptık. Üniversiteyi büyük bir başarıyla bitirdikten sonra, hediye olarak ona Antalya’ya bir tatil bileti aldık. Orada, bir tatil beldesinde, Eren adında bir adamla tanıştı. Eren İzmir’denmiş. Ben büyük şehir insanlarına hiç güvenmedim; fazla kendini beğenmiş, fazla baskınlar. Ama Eren iyi görünüyordu: kasabamıza bir spor mağazası açmış, sıkı çalışıyordu. Biz de Ayşegül’ün onunla mutlu olacağını umduk.
Evlendikten sonra, Selim’in annesinden kalan daireye yerleştiler. Başta her şey yolundaydı. Eren sporla fazlasıyla ilgiliydi, saatlerini spor salonunda geçiriyordu, Ayşegül de ona eşlik ediyor gibiydi. Ama zamanla fark ettim ki kızım değişiyor. Akşamları aramamı istemedi: “Anne, Eren’le işten sonra baş başa vakit geçirmek istiyoruz.” Kabul ettim, onun arzusu sanarak. Sonradan öğrendim ki bu, Eren’in isteğiymiş. Ayşegül artık bize geliyorsa, sadece gündüzleri geliyordu—Eren olmadan. Çünkü akşamlar ona aitti…
Sonra, birdenbire züğürtleştiğini fark ettim—hızlı, ürkütücü bir şekilde. “Ayşegül, ne oluyor sana? Bitkin görünüyorsun!” dedim endişeyle. “Eren’le sağlıklı beslenmeye başladık,” diye mırıldandı. “Benim de onun yediğini yememi istiyor.” İçim ürperdi: “Çocuk doğuracaksın sen! Bu diyetler neden? Düzgün ye!” Ama Ayşegül alındı, içine kapandı. Yüzü çökmüş, gözlerindeki ışık sönmüştü. Ben de her geçen gün onu biraz daha kaybettiğimi hissediyordum…
Derken bir gün dolgunlaştırılmış düSonra birden kapı çaldı ve Ayşegül’ün gözlerinde uzun zamandır görmediğim bir ışıltıyla içeri girdiğini gördüm.
