Dün yine ikisi birden geldi: annem ve kaynanam. Yalvarışları kalbimi parçalıyordu.
Samsun yakınlarında küçük bir kasabada, yaşlı kavakların aile dramlarını fısıldadığı yerde, hayatım dayanılmaz bir mücadeleye dönüştü. Adım Aylin ve iki yıl önce öğrendiğim gerçek dünyamı yerle bir etti. Şimdi bir yol ayrımındayım; ihanetin acısıyla akrabalarımın “aileni kurtar” baskısı arasında sıkışmış durumdayım.
**Hiç Var Olmayan Aşk**
Mehmet’le evlendiğimde 25 yaşındaydım. Benden büyüktü, kendinden emin, kararlı bakışları ve parlak bir gelecek vaatleri vardı. Bu evliliğin sonsuza dek süreceğine inanmıştım. Çocuklar, bir yuva, mutluluk hayalleri kurduk. Fakat hayat acımasız çıktı. On beş yıl boyunca bir yanılsamanın içinde yaşadım; kocamın ailemizden usulca kayıp gittiğini fark etmedim. İki yıl önce gerçek, zehirli bir gölge gibi su yüzüne çıktı: Mehmet’in başka bir kadını vardı. Sıradan bir aldatma değil, tam anlamıyla ikinci bir hayat ve benim haberim bile yoktu.
Bunu bir arkadaşım sayesinde öğrendim, onları bir kafede birlikte görmüş. İlk başta inanmak istemedim, fakat her şey yerli yerine oturdu: Geç saatlere kadar iş bahaneleri, eve dönüşteki soğuk bakışlar… Sadece aldatmıyordu, o kadınla yaşıyordu. Ben ise çocuklarımız İpek ve Arda’yı büyütürken, evde kocamı bekliyordum. Bu gerçek beni paramparça etti. Gururum kırılmıştı. Boşanma davası açtım. Ama o zaman yeni bir kabus başladı.
**Yakınların Yalvarışları**
Annem, Sevinç Hanım, ve kaynanam, Neriman Hanım, ortak bir dava etrafında birleşmişlerdi: Boşanma davamı geri çektirmek. İkisi birden kapıma geliyor, yalvarıyor, suçluyorlardı. “Dava açma, Aylin! Kırk yaşında ailen dağılmasın, çocukları düşün! Mehmet hata yaptı ama ona dönmez. Biraz kafası dağılır, sonra gelir. Kendine gel!” diyorlardı. Sözleri bir hüküm gibi çarpıyordu kulaklarıma.
Çocuklar ve “istikrar” adına affetmem gerektiğini söylüyorlardı. Kaynanam işi “Kocanı iyi tutamadın ki kaçtı” diye bana yıkmıştı bile. Annemse bu yaştan sonra hayata sıfırdan başlamanın delilik olduğunu tekrarlıyordu. “İki çocukla seni kim alır?” diye soruyordu. Kelimeleri bıçak gibi saplanıyordu. Geceleri ağlıyordum, sıkışıp kalmış hissiyle. Fakat inandığım her şeyi hiçe sayan bir insanı nasıl affedebilirdim ki?
**Peşini Bırakmayan İhanet**
Mehmet suçunu inkâr etmiyordu ama af da dilemiyordu. Omuz silkiyor, “Öyle oldu işte, Aylin. Seni kırmak istemedim,” diyordu. Kayıtsızlığı öldürüyordu beni. O kadınla yaşamaya devam ediyordu, ben ise çocuklarla, borçlarla ve kırık bir kalple baş başa kalmıştım. Annem ve kaynanam, “Dönecek, geçici bir bunalım bu” diyorlardı. Oysa gözlerindeki ifadeyi görmüştüm: Dönmeyecekti. Başka bir hayat seçmişti.
Ona güvenmediğimi, saygısızlığı kabullenemeyeceğimi anlatmaya çalıştım ama dinlemediler. Kaynanam, “Mehmet ne iyi evlat oldu, ailesine nasıl baktı” diye ağlıyordu. Annem, “Komşular ne der?” diye endişeleniyordu. Baskıları dayanılmazdı ama pes etmedim. Özgürlüğümü ve onurumu geri istiyordum.
**Çocuklarım: Acım ve Gücüm**
İpek ve Arda, bu karanlıkta ışığım oldu. Küçüktüler ama babalarının uzaklaştığını hissediyorlardı. İpek bir gün, “Anne, babam artık bizi sevmiyor mu?” diye sordu. Yanıt veremedim, sadece sarıldım, gözyaşlarımı saklayarak. Onlar için güçlü olmalıydım. Ama çocuklarıma babalarının başka birini seçtiğini nasıl açıklayacaktım? Benim dünyam çökmüşken, onlara güvenmeyi nasıl öğretecektim?
Annem ve kaynanam çocukları koz olarak kullanıyordu: “Onları babasız bırakma! Aile bütün olmalı!” Peki sevginin ve saygının olmadığı bu evlilik, hangi aileydi? Çocuklarımın, anne mutsuzken “mutlu aile” maskesi altında yaşamasını istemiyordum. Onlara her şeye rağmen güçlü durmayı öğretmek istiyordum.
**Son Karar**
Dün yine geldiler. Kapıda geçmişin bekçileri gibi durdular: “Aylin, davayı geri çek! Aile yıkılmasın! Mehmet düzelir, sizi bırakmaz o!” Onlara baktım; öfke ve merhamet arasında kalmıştım. Bu kadınlar, kendi yöntemleriyle, çoktan kaybedilmiş bir şeyi tutmaya çalışıyorlardı. Ama artık yalanlarla yaşayamazdım.
“Sizi sevdiği kadar beni de sevseydi, şimdi burada olurdum,” dedim soğukkanlılıkla. “Mehmet’e gidin, bana değil.” Giderken son bir kez, “Pişman olacaksın, Aylin. Kırkından sonra hayat yeniden başlamaz,” diye mırıldandılar. İnanmadım. Kendime inanıyordum.
**Bilinmeze Doğru**
Boşanmak korkutucu. Yalnızlık, maddi zorluklar, dedikodular… Ama senden vazgeçmiş biriyle evli kalmak daha korkunç. İleride ne olacağını bilmiyorum. Belki gerçekten yalnız kalacağım. Ama kendimi ve çocuklarımı seçiyorum. İpek ve Arda’nın, mutluluğu için savaşan bir anne görmesini istiyorum.
Bu hikâye, özgürlük çığlığım. Annem ve kaynanam beni bencil saysın, biliyorum ki aileyi yıkan ben değilim. Kendimi kKalbimin sesini dinledim ve artık geriye bakmayacağım.
