Bugün günlüğüme yazıyorum. İlk defa yataktan itildiğimde bunun bir kaza olduğunu düşünmüştüm. Ama artık boşanma davası açıyorum.
Kayseri’nin küçük bir kasabasında, kış rüzgarlarının uğursuz bir haberci gibi uluduğu yerde, mutluluk hayalleriyle başlayan hayatım bir kabusa dönüştü. Adım Elif, 27 yaşındayım ve sadece bir ay önce Emre’yle evlendim. Ancak birlikte geçirdiğimiz ilk yılbaşında yaşadıklarımız bardağı taşıran son damla oldu. Boşanmaya karar verdim, yüreğim hem acıyla hem de kararlılıkla parçalanıyor.
**Masal Değil, Tuzak**
Emre’yle tanıştığımda kaderimi bulduğumu sanmıştım. Çekici, ilgili, gözlerinde bir ışık vardı. Bir yıl boyunca görüştük, her günümüz kahkahalarla ve gelecek planlarıyla doluydu. Bana aile sözü verdi, sıcak bir yuva, çocuklar… Ona bütün kalbimle inandım. Düğünümüz mütevazı ama samimiydi, ailelerimiz mutluydu, ben ise dünyanın en mutlu kadınıydım. Ne var ki evliliğimizin daha ilk haftasında Emre’de tuhaf davranışlar fark etmeye başladım. Önce yorgunluğuna ve strese bağladım.
İlk alarm zili, arkadaşlarıyla içtikten sonra eve dönmeye çalıştığımda beni itmesiyle çaldı. Belki de fazla kaçırmıştı, diye düşündüm. Ancak bu “kazalar” tekrarlandı. Bir şeyi onun istediği gibi yapmadığımda sesini yükseltiyordu. Sıcak sözleri soğumuş, sarılmaları kayıtsızlığa dönmüştü. Kendime, “Bu geçici, alışıyoruz,” dedim. Fakat yılbaşı gecesi tüm yanılgılarımı sona erdirdi.
**Bir Ocak Kabusu**
31 Aralık’ta ikimiz yılbaşını kutladık. Mutfakta yemek hazırladım, evi süsledim, buranın mutlu bir aile yuvası olacağını hayal ettim. Emre iyi bir ruh halindeydi, şampanya içtik, güldük. Ancak gece geç saatlerde daha fazla içmeye başladı ve neşesi öfkeye dönüştü. “Yatmaya gidelim,” dediğimde, “Partimi mahvetme!” diye bağırdı. Yatak odasına gittim, sakinleşeceğini umarak.
Sabah, sert bir dürtmeyle uyandım. Gözleri alkolden kızarmış Emre, beni yataktan iterek yere düşürdü. Çarptığım yer acıdı, ama asıl acıtan onun sözleri oldu: “Uyumama engel oluyorsun, kalk da işe yarar bir şey yap!” Donakaldım. Bu, evlendiğim Emre değildi. Konuşmaya çalıştım, ama umursamadan arkasını döndü.
**Öldüren Gerçek**
Bu olay istisna değildi. Evliliğimizin bir ayında anladım ki Emre, tanıdığım adam değilmiş. “Kazara” itişleri, kaba sözleri, duygularımı görmezden gelişi… Bunlar hata değil, gerçek yüzüydü. Arkadaşlarının yanında, yemeği beğenmediyse bana “beceriksiz” diyebiliyordu. Ona göre yaşamamı bekliyor, isteklerimi yok sayıyordu. 27 yaşımda kendimi bir kafeste hapsolmuş yaşlı bir kadın gibi hissediyordum.
Annem, Ayşe Hanım, durumu öğrendiğinde ağladı. “Dayan, evlilik emek ister,” diye yalvardı. Ama sana saygı duymayan birine nasıl tahammül edersin? Seni hizmetçi gibi gören biriyle nasıl aile kurarsın? Emre’yle konuşmaya çalıştım, gülüp “Abartıyorsun, fazla hassassın,” dedi. Bu kayıtsızlık beni iyice öldürdü.
**Beni Kurtaracak Karar**
Dün kararımı verdim: Boşanıyorum. Korkuyorum — hayatımın bu kadarını bir rüyaya adayıp yalnız kalacağımı hiç düşünmemiştim. Ama asıl korkunç olan, beni yok eden bir adamla kalmak. Bir sonraki itişin daha sert olacağı korkusuyla yaşamak istemiyorum. Uyanıp “Hayatım bir hata” diye düşünmek istemiyorum.
Arkadaşlarım destekliyor, ama bazıları annem gibi, “Ya değişirse?” diyor. Biliyorum ki Emre değişmeyecek. Maskesi düştü, gerçek yüzünü gördüm. Ben daha fazlasını hak ediyorum: sevgi, saygı, güvenlik. Yalnız kalsam da, insanlar arkamdan konuşsa da, kendimi seçiyorum.
**Bilinmeyene Atılan Adım**
Boşanmak bir son değil, bir başlangıç. Yeni bir hayat kuracak gücü bulacağıma inanıyorum. Belki tasarımcı olma hayalime döneceğim, belki seyahat edeceğim. Gençim, zamanım var. Acım özgürlüğümün bedeli, ve bunu ödemeye hazırım. Emre beni kırabileceğini sandı, ama yanıldı. Ben onun kurbanı değil, kendi değerini bilen bir kadınım.
Bu hikâye, onurumun çığlığı. Aşkla evlendim, ama kararlılıkla ayrılıyorum. Belki ilk Ocak kabus gibiydi, ama aynı zamanda bana netliği de verdi. Artık kimsenin beni yataktan, ya da kendi hayatımdan itmesine izin vermeyeceğim. Kendimi seçiyorum. Bugün bunu anladım.
