Bugünkü günlük sayfama içimi dökmek istiyorum. Kocam Serkan, son zamanlarda kendini öyle bir dünyanın merkezi sanıyor ki, bana şartlar koşmaya başladı. Hem de öyle şeyler ki, tüylerim diken diken oluyor. Bana dedi ki, ilk evliliğimden olan kızım Elif’le görüşmeyi bırakmazsam boşanacakmış. Ciddi mi bu? O benim kızım, canım, hayatım. Onun bu tehditlerle Elif’i kalbimden silebileceğini mi sanıyor? Yıllarımı paylaştığım insanın buna geleceğine hâlâ inanamıyorum.
Her şey birkaç ay önce başladı. Serkan her zaman sert mizaçlıydı ama bunu güç olarak görürdüm. Kendinden emin, kararlı, her şeyin kendi istediği gibi olmasını ister. Evlendiğimizde, beni destekleyecek ve ailemi kabullenecek birini bulduğumu sanmıştım. O zamanlar Elif daha beş yaşındaydı. Serkan’ı hemen benimsemiş, ona “Baba Serkan” diye seslenirdi. Aralarındaki bu bağı görmek beni mutlu ediyordu. Ama zamanla bir şeyler değişti.
Serkan, Elif’ten uzaklaşmaya başladı. Önce küçük şeylerdi: Okulda neler yaptığını sormaz oldu, onunla eskisi gibi ilgilenmiyordu. Bunları yorgunluğuna veriyordum – zor bir işi vardı, sık sık geç saatlere kadar çalışıyordu. Sonra Elif’ten bahsettiğimde sinirlenmeye başladı. “Ona gereğinden fazla vakit ayırıyorsun,” dedi bir akşam yemeğinde. Şaşırmıştım. Elif benim kızım, ona nasıl vakit ayırmayayım? Annem Fatma Hanım’la birlikte yakın bir şehirde yaşıyor ve onu sadece hafta sonları görebiliyorum. Bu ziyaretler benim için bir nefes alma fırsatı, ona annelik yapma şansım.
Sonra ültimatomlar geldi. Bir ay önce mutfakta karşıma oturdu, ellerini kavuşturdu ve taş gibi bir ifadeyle, “Artık her hafta sonu Elif’in yanına gitmeni istemiyorum. Bu bizim ailemize engel oluyor,” dedi. Duyduğuma inanamadım. Nasıl bir engel olabilir ki? Yalnızca ikimiz yaşıyoruz, çocuğumuz yok, Elif ise hayatımın bir parçası. Ona, kızımı bırakamayacağımı, anne babasının ayrılığıyla zaten yeterince sarsıldığını, sevgime ihtiyacı olduğunu anlatmaya çalıştım. Ama Serkan elinin tersiyle itti: “O artık büyüdü, idare eder. Eğer bu ziyaretleri kesmezsen, boşanırız.”
Şok olmuştum. Boşanmak mı? Kızıma annelik yapmak istediğim için mi? Öyle saçmaydı ki, nasıl tepki vereceğimi bilemedim. O an anladım ki, bana destek olacağını düşündüğüm adam, bende bir eş değil, kurallarına boyun eğecek biri görüyor. Elif’le olan bağımı kısıtlamakla kalmıyor, hayatımı kontrol etmek istiyor.
Başka anlar da geldi aklıma. Annemi, Fatma Hanım’ı, Elif’i “fazla şımartıyor” diye eleştirdiği zamanları. Kızıma hediye aldığımda ya da kurslarını ödediğimde burun kıvırmasını. Bir gün, “geçmiş geçmişte kalsın” derken, ilk evliliğimi ve kızımı kastettiğini fark ettim. O zaman önemsememiştim, ama şimdi parçalar birleşiyordu. Elif’i kabullenmek istemiyor, hayatımızdan tamamen çıkarmamı istiyordu.
Ne yapacağımı bilmiyorum. Bir yanım hemen eşyalarımı toplayıp gitmek istiyor. Böyle şartlar koyan biriyle yaşayamam. Ama diğer yanım korkuyor. Yedi yıldır Serkan’la beraberiz, evimiz, planlarımız var. Bu ilişkiye o kadar emek, o kadar umut verdim ki. Üstelik Elif’e nasıl açıklarım yeniden yalnız kaldığımı? Zaten “Baba Serkan neden aramıyor, ziyarete gelmiyor?” diye soruyor. Ona, Serkan’ın beni unutmamı istediğini nasıl söylerim?
Annem Fatma Hanım, kızımı korumam gerektiğini, eşimi kaybetsem bile bunu yapmamızın şart olduğunu söylüyor. “Eğer onu değil de Serkan’ı seçersen, kendini asla affetmezsin,” dedi telefonla konuşurken. Haklı. Elif sadece geçmişim değil, yüreğim, sorumluluğum. Onu doğduğunda kucağıma aldığım o anı, ilk gülüşünü, adımlarını hatırlıyorum. Onu, onu bir sorun olarak gören bir adam için harcayamam.
Ama Serkan geri adım atmıyor. Geçen gün konuyu yeniden açtı, bu kez daha sertti: “Ya beni seçersin, ya kızını. Geçmişine her hafta koşturan bir kadınla yaşamayacağım.” Sustum çünkü biliyordum, ne dersem diyeyim daha çok öfkelenecek. Ama içimde kararımı vermiştim bile. Elif’le görüşmeyi bırakmayacağım. Asla. Bu evliliğe mal olsa bile.
Şimdi yapmam gerekenleri düşünüyorum. Belki bir avukatla konuşup boşanma durumunda beni nelerin beklediğini öğrenmeliyim. Belki daha iyi bir iş bulup maddi özgürlüğümü sağlamalıyım. Hatta Elif’in yaşadığı şehirde ev bakmaya bile başladım, ona yakın olabilmek için. Korkutucu, ama bir yandan da umut verici. Kızım bilsin istiyorum: Ne olursa olsun, annesi her zaman yanında olacak.
Serkan, tehditleriyle beni diz çöktürebileceğini sanıyor. Ama yanılıyor. Başkalarının kurallarına, hele ki bana en değerli varlığımdan vazgeçmemi dayatıyorsa, boyun eğecek biri değilim. Elif’i seçeceğim. Ve eğer bu, her şeye yeniden başlamak demekse, buna hazırım. Onun için. Bizim için.
Hayat bana şunu öğretti: Bir anne, evladından vazgeçmez. Karşısına kim çıkarsa çıksın, onun için savaşır. Ve gerçek sevgi, şartlara bağlı değildir.
