Arkadaşım Aylin, aynı zamanda canım kız kardeşim, nihayet kocası Volkan’dan ayrıldı ve ben onun adına çok mutluyum. Bu Volkan öyle bir şeydi ki: hiç para kazanmaz, bütün gün boş boş gezer, her gördüğü kadının peşinden koşardı. Geçen gün Aylin aradı, sesi heyecanla titriyordu: “Yeni sevgilisiyle, Deniz’le Kaçkar Dağları’na tatile gidiyormuş! Duydum duyalı içim içime sığmıyor. Bak sen, ne çabuk toparladı hayatını!” Ama açıkçası, onun adına inanılmaz mutluyum—tüm yaşadıklarından sonra bu mutluluğu hak etti.
Aylin ile Volkan neredeyse on yıl yaşadılar ve o süre boyunca hep şu düşünceyi kurardım: “Aylin, ne zaman göndereceksin şu adamı?” Volkan, evde oturmanın bile büyük bir katkı olduğunu düşünen erkeklerdendi. Çalışmak mı? Hiç duymamış. Akşamları kral gibi koltuğa kurulur, yemek ister, Aylin’in yemeklerini eleştirirdi. Bir de üstüne üstlük başka kadınlarla maceraları vardı! Aylin defalarca telefonunda şüpheli mesajlar gördü, hatta bir keresinde gömleğinde ruj izi bile buldu. Tabii ki hepsini inkar eder, suçu ona atardı: “Sen beni böyle yaptın!” Ona yüzlerce kez dedim: “Bırak gitsin, gençsin, güzelsin, kendine düzgün birini bulursun.” Ama o hep sabretti, belki sevgisinden, belki de yalnız kalma korkusundan.
Derken, üç ay önce Aylin dayanamadı. Sonra bana anlattı: Volkan’ın bir kadınla yazışmalarını bulmuş, bir de bakmış ki ortak birikimlerini kendi eğlencelerine harcamış. Bu son damla olmuş. Eşyalarını toplamış, kapıya koymuş ve şöyle demiş: “Tamam Volkan, artık kendine başka bir enayi bul.” Ben duyunca ayakta alkışlamıştım. Volkan elbette geri dönmeye çalıştı; çiçeklerle geldi, “düzeleceğim” diye aradı. Ama Aylin kararlıydı: “Yeter,” dedi bana. “Beni saymayan bir insanla daha fazla yaşamak istemiyorum.”
Ve şimdi, daha ne olduğunu anlamadan bir bakmışım, Aylin telefon açmış, Deniz’den bahsediyor. Tanışmaları da enteresan: Bir kafede otururken görmüş onu. Aylin iş çıkışı kahve içmeye gitmiş, Deniz de yan masada kitap okuyormuş. Öyle şeyler anlatıyor ki: kibar, bakımlı, esprili bir adam. Laf lafı açmış, sonra numaralarını değiştirmişler. İki hafta sonra Deniz, Kaçkar Dağları’na gitmeyi önermiş. Dağ evi tutup kayak yapacaklarmış, ormanda yürüyüşe çıkacaklarmış. “Düşünsene,” diyor Aylin, “her şeyi kendi ayarlamış, araba bile kiralamış! Oysa Volkan olsa, ‘pahalı’ diye şikayet ederdi.”
Onu dinlerken inanamadım. Daha dün mutfakta ağlayan Aylin şimdi gülüyor, planlar yapıyor, Deniz’in ona İtalyan makarnası yapmayı öğrettiğini anlatıyor. “O öyle biri değil,” diyor. “Beni dinliyor, gerçekten ne düşündüğümü merak ediyor.” O an anladım: bu sadece bir tatil aşkı değil. Aylin gerçekten aşık olmuş ve görünen o ki Deniz onu mutlu edebilecek biri.
Tabii dedikodular da eksik olmadı. Ortak tanıdıklar fısıldaşıyor: “Aylin, daha altı ay bile olmadı, ne çabuk unuttu!” Ben de onlara cevap veriyorum: “İyi etti! Hayat bir kere, niye Volkan gibi biri yüzünden üzülsün?” Bazıları ise yeni ilişkisini fazla aceleye getirdiğini düşünüyor. Ama ben onun nasıl canlandığını görüyorum. Eskiden gözleri sönük gezerdi, şimdi gülüyor, şaka yapıyor, hatta saçlarını parlak kestane rengine boyattı. Diyor ki: “Kendim ve Deniz için güzel olmak istiyorum.”
Kaçkar planlarını anlatırken dayanamadım, sordum: “Aylin, bu Deniz kim pekii? Onu iyi tanıyor musun?” Güldü: “Dağa çıkacak kadar tanıyorum! Yazılımcıymış, iyi bir şirkette çalışıyormuş, bir de çok sevdiği bir kedisi varmış. Volkan gibi değil yani, normal bir adam.” Tabii ben yine de endişelendim—ya gerçekten göründüğü gibi değilse? Ama Aylin emin: “Bir şey olursa, bavul toplayıp vedalaşmayı artık biliyorum. Kimse beni ezemez artık.”
Onun hikayesi beni düşündürdü. Kaç kadın Volkan gibi erkeklere katlanıyor, değişimden korkuyor? Ama Aylin hayatını bir çırpıda değiştirdi. Hatta biraz kıskanıyorum onun cesaretini. Sadece kocasından ayrılmakla kalmadı, yeni bir sayfa açtı—ve görünen o ki bu sayfa renkli olacak. Kaçkarlar, Deniz, yeni planlar… Şimdiden dönüşünü bekliyorum, karlı dağlarda gezerken içtikleri sıcak şarapları dinlemek için.
Dün Aylin bir fotoğraf attı: rengarenk bir beresiyle, pembe yanaklarıyla karlı dağlar önünde duruyor, yanında da Deniz var. Altına şöyle yazmış: “Hayat yeni başlıyor!” Ve bilir misiniz, inanıyorum ki her şey çok güzel olacak onun için. Bu mutlu dönüşü hak etti. Ya Volkan? O aynaya karşı nutuk atmaya devam etsin. Aylin artık başka bir yörüngede ve orada çok daha mutlu.
