Mutfak Cennetinde Aylin’in Evinde
Mihriban’la birlikte Aylin’in evine girdiğimiz anda etrafa yayılan o koku, neden geldiğimizi bile unutturacak kadar büyüleyiciydi. Taze pişmiş etin, sıcacık böreklerin ve havada adeta dans eden baharatların karışımı burnumu doldurdu. Kapı eşiğinde durup gözlerimi kapattım, derin bir nefes aldım—bu, sıcak bir yuvadan, bir bayram sofrasından ve büyülü bir dokunuştan gelen bir kokuydu. Masaya baktığımda ise nutkum tutuldu. Öyle lezzetli yemekler vardı ki, sanki bir mutfak sanatları müzesinde sergilenebilirlerdi. Nereden başlayacağımı şaşırdım: hayran mı olmalıydım yoksa hemen bir tabak alıp yemeye mi koyulmalıydım?
Aylin, uzun zamandır arkadaşım, mutfakta her zaman becerikliydi ama bu sefer kendini bile aşmıştı. Mihriban’la birlikte ona akşam yemeğine gelmiştik—”şöyle oturup sohbet edelim” diye çağırmıştı, özel bir sebep yoktu. Ben tabii ki basit şeyler bekliyordum: belki bir salata, fırında tavuk, çay ve kurabiye. Ama karşımda duran şey tam bir gastronomi şöleniydi. Masanın üstü türlü türlü lezzetlerle doluydu: üzeri baharatlarla kaplanmış nar gibi kızarmış kuzu eti, biberiye kokulu fırın patates, bir tablo gibi dizilmiş sebzeler ve altın sarısı kabuğuyla elmalı tarçınlı kek. Üstelik üç çeşit sos—küçük, şık sosluklarda sunulmuş, her biri mükemmel bir lezzet şovu sunuyordu.
“Aylin, sen restoran mı açıyorsun?” diye pat diye sordum, gözlerimi bu muhteşemlikten alamayarak. O ise sadece güldü ve elini salladı: “Aman Emine, sadece sizi biraz şımartayım dedim. Oturun bakalım, hepsini tadalım!” Kocam Mehmet, genelde pek konuşkan olmayan biri, çoktan çatalını uzatmıştı ama onu durdurdum: “Bekle, önce fotoğraf çekeceğim, böyle şeyler sosyal medyaya konulmalı!” Aylin gözlerini devirdi ama belli ki hoşuna gitmişti. Zaten hep böyledir—yemeklerini büyük bir özenle yapar, sonra da “önemli değil” der geçiştirir.
Sofraya oturduğumuzda adeta bir şenlik başladı. Eti ağzıma attığımda, dilimde eridi—hafif sarımsak ve başka bir şeyin izleri vardı, tanımlayamadığım bir tat. “Aylin, bu ne büyüdür?” diye sordum. Gülümseyerek, “Gizli malzeme, sevgi!” dedi. Tabii güldüm ama gerçekten inandım. Çünkü başka türlü, onun ellerinde basit bir domates-salatalık salatasının nasıl bir sanat eserine dönüştüğünü açıklayamazdım. Mehmet, genelde sessiz yiyen biri, birden ağzını açıp, “Aylin, sen her gün böyle yapıyorsan, ben sana taşınırım!” dedi. Hepimiz gülmekten kırıldık ama fark ettim ki, ikinci porsiyonu nasıl alacağını düşünüyordu.
Yemek yerken Aylin her bir yemeği nasıl hazırladığını anlattı. Meğerse bütün gününü mutfakta geçirmiş, bazı tarifleri ise babaannesinden kalmaymış. “Bu kek,” dedi, “ninem her bayram yapardı. Ben sadece biraz vanilya ve tarçın ekledim.” Onu dinlerken düşündüm: Bu sabır nereden geliyor? Ben mutfakta bir saatten fazla duramam. Benim başyapıtım makarna peynir, o da peynir rendelenmişse! Ama burada—lezzetlerin bir senfonisi var ve hepsi öyle bir sevgiyle hazırlanmış ki, insan Aylin’i sarıp sarmalamak istiyor.
Ama en etkileyici olan şey, Aylin’in yarattığı atmosferdi. Sadece yemekler değil, evinin her köşesi sıcaklık yayıyordu. Masada küçük bir vazoda çiçekler, mumların ışığıyla yumuşak bir loşluk ve fonda hafif bir caz müziği vardı. Kendimi uzun zamandır böyle rahat hissetmediğimi fark ettim. Hatta Mehmet bile, genelde yemekten sonra telefonuna gömülürdü, ama şimdi gülüyor ve gençlik hikayeleri anlatıyordu. Aylin, sıradan bir akşamı adeta bir bayrama çevirmişti.
Keki ikinci dilimini yerken ve bitki çayımı yudumlarken sordum: “Aylin, buna nasıl vakit buluyorsun? İş, ev derken, bir de böyle sofralar kuruyorsun!” Düşündü ve cevap verdi: “Biliyor musun Emine, benim için yemek yapmak bir meditasyon gibi. Müziği açıyorum, sebzeleri doğruyorum, hamur yoğuruyorum—ve tüm dertlerim uçup gidiyor. Sonra sizlerin bu yemekleri yerkenki halinizi görüyorum, değiyor diyorum.” Ona bakarken içimden geçirdim: Keşke bu yetenek ve sabrın bir zerresi bende de olsa. Belki o zaman ben de pizza sipariş etmek yerine kek pişirmeyi öğrenirdim.
Gitmek üzereyken Aylin elime bir kap verdi, içinde kek ve etten artanlar vardı. “Alın,” dedi, “evde bitirirsiniz!” Reddetmeye çalıştım ama ısrar etti: “Emine, laf dinle, sizin için yaptım!” Mehmet’le birlikte dışarı çıktığımızda fark ettim ki bu akşam sadece yemekle ilgili değildi. Bu akşam, arkadaşlıkla, sıcaklıkla, paylaşmanın güzelliğiyle ilgiliydi. Aylin bana, ara ara durup birlikte vakit geçirmenin ve anın tadını çıkarmanın ne kadar önemli olduğunu hatırlattı.
Şimdi düşünüyorum da, Aylin’i bizim eve davet etmeliyim. Ama içimde bir panik: Ne ikram edeceğim? Makarnalarım onun seviyesine asla yetişemez. Belki sushi söyleyip, “ben uğraştım” numarası yaparım. Şaka tabii. Belki ondan birkaç tarif ister, şaşırtmaya çalışırım. Olmazsa, “Aylin, sen mutfağın kraliçesisin, benAma sonra düşündüm ki, asıl önemli olan birlikte geçirdiğimiz zamandı, yemeğin mükemmel olması değil.
