Rüyamda kendimi bir kuyunun dibinde buldum, size anlatıyorum — kocamın ailesinde bir köleye dönüştüm.
Konya’nın uzak bir köyünde, rüzgârın taze biçilmiş saman kokusunu taşıdığı bu yerde, aşkla başlayan hayatım dayanılmaz bir esarete dönüştü. Adım Aylin, 28 yaşındayım ve üç yıl önce Murat’la evlendim. Bir aile kuracağımı sanmıştım, ama yerine modern bir “Kara Fatma” oldum — kocamın, kayınvalidemin ve bütün akrabalarının hizmetçisi. Ruhum çığlık atıyor ama bu tuzaktan nasıl kurtulacağımı bilmiyorum.
**Gözleri kör eden aşk**
Murat’la tanıştığımda 25 yaşındaydım. Komşu köydendi — uzun boylu, sıcak gülümsemeli, yumuşak bakışlı bir adam. İlçe panayırında karşılaştık, basitliğiyle kalbimi çaldı. Aileden, çocuklardan, köydeki dayanışmadan bahsediyordu. Şehirli bir kız olarak böyle bir sıcaklık hayal etmiştim. Bir yıl sonra evlendik ve onun köyüne taşındım. O zaman bunun bir hüküm olacağını bilmiyordum.
Murat, anne babası Ayşe Hanım ve Mehmet Bey’le birlikte geniş bir evde yaşıyordu. Ağabeyi, yengesi ve bir sürü akraba sık sık misafir oluyordu. Onların hayatına karışacağımı, büyük bir ailenin parçası olacağımı sandım. Ama ilk günden anladım ki benden beklenen sevgi değil, emekti. “Gençsin, güçlüsün, her işin altından kalkarsın,” dedi kaynana. Ben de aptalca başımı salladım, neyin içine girdiğimi fark etmeden.
**Aile değil, zindan**
Hayatım bitmek bilmeyen bir iş çarkına döndü. Sabah beşte kalkıp herkese kahvaltı hazırlıyorum. Kayınbabam çorba, kaynanam menemen, Murat ise tost istiyor. Sonra kocaman evi temizlemek, çamaşır, tarla… Öğlene doğru akrabalar geliyor, kalabalığa yemek pişiriyorum: mercimek, köfte, ayran. Akşam yine yemek, bulaşık, sonunda güçsüz düşüp yatağa yığılıyorum. Ve bu böyle, hafta sonu demeden, dinlenmeden sürüp gidiyor.
Kaynana general edasıyla emirler yağdırıyor: “Aylin, patatesi böyle soymazsın. Aylin, yerler paspaslanmamış.” Kayınpeder sessiz, ama bakışları “Sen burada hiçbir şeysin,” diyor. Misafirler selam bile vermeden sofraya oturup hizmet bekliyor. Murat ise, “Anne, anneme karşı gelme, o daha iyi bilir,” diyerek beni yalnız bırakıyor. Umursamazlığı yüreğime hançer gibi saplanıyor. Beni koruyacağını sanmıştım, oysa beni köleleştiren bu düzenin bir parçası oldu.
**Çığlık anı**
Geçen gün patladım. Ayşe Hanım çorbamı beğenmeyip eleştirince, akrabalar bulaşıkları yığınca, “Ben hizmetçi değilim! Ben de insanım!” diye bağırdım. Herkes dondu, kaynana buz gibi cevap verdi: “Beğenmiyorsan şehrine dön. Hazıra alışmışsın.” Murat’ın sessizliği canıma okudu. Ağlayarak bahçeye fırladım ve anladım ki bir kafesteyim. Kaçacak yerim yok — şehirde evim de yok, annem uzak. Ama kalmak, kendimi kaybetmek demek.
Kendime baktığımda değiştiğimi görüyorum. Eskiden şen, bakımlı biriydim, şimdi gözlerimin ışığı sönmüş, yorgun bir gölgeyim. Arkadaşım Deniz beni görünce, “Aylin, mezardan çıkmışa dönmüşsün! Kaç oradan!” dedi. Ama nasıl kaçayım? Murat’ı seviyorum. Ya da artık sevmiyor muyum? Onun kayıtsızlığı, o yüzük taktığım günkü aşkı öldürdü. Boğuluyorum ve kimse elini uzatmıyor.
**Gizli kurtuluş planı**
Kaçmayı hayal ediyorum. Herkesten gizli, azar azar para biriktiriyorum — marketten artırdığım küçük paralar. Şehirde kira parası biriktirip bu kabustan kurtulmak istiyorum. Ama korku sarıyor: “Evliliğime sevinen annem ne der? Murat’a ne olur? Tek başıma nasıl dayanırım?” Bir de kaynanamın köyde beni rezil edeceğinden korkuyorum. Onların gücü burada sınırsız.
Dün, yine ocağın başında laf işitirken kendime söz verdim: Kurtulacağım. Köle değilim. Gençim, gücüm var, bir yolunu bulacağım. Belki Deniz gibi uzaktan çalışırım, belki çiçekçilik hayalime dönerim. Ama burada, tencerelerin ve emirlerin arasında yaşayamam.
**Özgürlük çığlığı**
Bu hikâye bir imdat çağrısı. Bir aile kurayım derken kendimi hizmetçi buldum. Ayşe Hanım, Mehmet Bey, akrabalar — hepsi bana hizmet etmemi bekliyor. Artık dayanamıyorum. Sevdiğim Murat bu düzenin bir parçası oldu ve bu yüreğimi parçalıyor. Nasıl kaçacağımı bilmiyorum, ama kaçmalıyım. 28 yaşında yaşamak istiyorum, sadece var olmak değil. Kaçışım kurtuluşum olsun — ya da sonum.
