Kocama daha fazla kazandığımı söylememeye karar verdim. Bana kırıldı, eşyalarını toplayıp annesinin yanına gitti.
Bu kararı verirken kendimi kötü hissettim, ama bilinçli bir seçimdi. Kötü niyetle değil, yorgunluktan. Sürekli inişli çıkışlı hayatımızdan bıkmıştım—bir hafta lüks içinde yaşıyor, sonraki üç hafta makarna yiyorduk. Sorumsuzluğundan, umursamazlığından usanmıştım. Kocam Emre’nin bu huyu, annesi Ayşe Hanım’dan geliyordu.
Emre’yle bir arkadaş partisinde tanışmıştık. Kaygısız tavırları, karizması ve sorunları büyütmemesi beni çekmişti. Ben ise tam tersiydim—her şeyi kontrol altında tutar, her kuruşun hesabını sorar, en ufak şeye bile stres yapardım. O zamanlar, “Hayatımda böyle rahat bir insan eksikti,” diye düşünmüştüm.
Ama evlendikten sonra gerçekler ortaya çıktı. Onun “rahatlığı” aslında çocukluktu. Maaş günü bir şölendi—restoranlar, alışverişler, annesine, arkadaşlarına hediyeler. Ertesi gün cebinde beş kuruş kalmazdı. Ayın geri kalanında makarna yer, “Hallederiz bir şekilde,” derdi.
Emre aslında iyi kazanıyordu, ama parayı su gibi harcıyordu. Özellikle de annesi devreye girince. Ayşe Hanım, kaprisli, hoyrat ve en az oğlu kadar sorumsuzdu. Emekli maaşını bitirir bitirmez hemen oğluna telefon açardı: “Canım sıkılıyor, üzgünüm, bu fakirlikten bıktım.” Emre de koşa koşa yardımına giderdi.
—O benim annem, ona sırtımı dönemem, derdi.
—Peki ya biz? diye sorardım.
—Bir şekilde hallederiz, diyerek gülümserdi.
Bu arada evimiz de yavaş yavaş çöküyordu. Tam anlamıyla. Duvarlardaki boyalar dökülüyor, musuğun biri akmadığı gün yoktu, buzdolabımızın sesi traktör gibi çıkıyordu. Ben bir yandan el yordamıyla tamir etmeye çalışır, bir yandan sessizce öfkeyle dolardım. Emre’yle konuşsam da dinler gibi yapar, sonra yine kendi dünyasında yaşamaya devam ederdi.
Sonra bir gün zam aldım. Ciddi bir zamdı bu. Aylarca fazla mesai yapmamın, stresin, patronuma kendimi kanıtlamamın sonucuydu. Gözlerim parlayarak eve geldim—ama bir şey söylemedim. İçimden gelmedi.
Onun ve annesinin yeniden “hayatın tadını çıkarma” telaşına düşeceğini hayal ettim—gereksiz şeyler alacaklar, tatillere uçacaklar, sonra biz yine kıt kanaat geçinmeye başlayacaktık. Hayır, sessiz kalmayı seçtim. Bu parayla evi tamir edecek, araba alacak, belki bir tatil yapacaktım. Gerçek bir gelecek için.
Kendime yeni bir dizüstü bilgisayar aldım—eskisi artık dayanmıyordu. Emre’ye “İş yerinden verdiler,” dedim. Onun diş tedavisini ödedim—”Sigorta karşılıyor,” diye yalan söyledim. Huzurumuz, geleceğimiz, aşkımız için.
Her şey yolunda gidiyordu, ta ki şirket partisinde sarhoş olan patronum Emre’nin önünde şakayla karışık, “Seni daha da yukarı çıkarırız artık! Zaten altı aydır yönetimdesin,” diyene kadar.
Emre donup kaldı.
—Ne yönetimi? Daha ne yükselmesi? diye sordu dışarı çıkınca.
Artık geri dönüş yoktu. Terfi aldığımı itiraf ettim.
—Peki maaş? diye sordu gözleri buz gibi olmuştu.
—Henüz değişmedi, diye tekrar yalan söyledim.
Ama eve gelince üstelemeye başladı. Direkt sordu:
—Neden bana daha önce söylemedin? Yoksa bu pozisyonu nasıl aldığın için mi utandın?
Sanki yumruk yemiştim. İçim acı, öfke ve iğrençlikle doldu. Patladım. Her şeyi anlattım. Parayı, yorgunluğu, annesini, savurganlığını, gelecek korkumu. Sadece güvende hissetmek istediğimi.
Sessizce dinledi. Sonra yatak odasına çekildi. Bir saat sonra elinde bir çantayla çıktı.
—Anneme gidiyorum. Düşünmem lazım.
Üç gündür sessizlik. Ne bir arama ne bir mesaj. Ama annesi aradı. Bağırarak, suçlayarak, hakaretler ederek. Telefonu kapattım. Artık onu dinlemiyorum. O ses, tüm sorunlarımın kaynağı.
Emre’ye yazmıyorum. Aramıyorum. Evet, zor. Ama daha zoru, aynı taşa tekrar basmak. Eğer dönmek istiyorsa, önce özür dilemeli. Yalanlarından, küçük düşürmelerinden, ben ona güvenli bir gelecek kurmaya çalışırken ihanet etmesinden.
Beklesin. Benim özür dilecek hiçbir şeyim yok.
**Hayat bazen insana en zor dersleri en acı yollarla öğretir. Ama gerçek sevgi, hiçbir zaman gururun arkasına saklanmaz.**
