Kaynvalidemin evinden annemin yanına taşındım
Kaynvalidem, Gülseren Hanım, “Aylin, söz sözdür, kredi çekmelisin!” dediğinde içimde bir şeyler koptu. Bu bir öğüt değil, tüm ailenin önünde yüzüme fırlatılan bir ültimatomdu. Kocam Mehmet sessiz kaldı, akrabaları hiçbir şey olmamış gibi davrandı, ben ise sıkıştırılmış bir hayvan gibiydim, kimsenin arkamda durmayacağını anlamıştım. O an kararımı verdim: eşyalarımı toplayıp annem, Sevgi Hanım’ın yanına gittim. Artık yeter—kimsenin hislerimi görmezden geldiği, beni kukla gibi yönettiği bir yerde yaşamayacaktım.
Mehmet’le üç yıldır evliyiz ve tüm bu zaman boyunca “iyi bir gelin” olmaya çalıştım. Gülseren Hanım, en başından beri onların ailesine uyum sağlamam gerektiğini hissettirdi. Büyük evlerinde yaşıyorduk—Mehmet karar vermişti çünkü “annem yalnız zorlanıyordu.” Katlanabileceğimi düşünerek kabul ettim. Ama kaynvalidem her şeyi eleştiriyordu: yemeklerimi, temizliğimi, hatta giyinişimi. “Aylin,” derdi, “daha şık görünmelisin, oğlumun karısısın!” Mehmet’i sevdiğim ve aile huzurunu korumak istediğim için katlandım. Ancak bu kredi meselesi bardağı taşıran son damla oldu.
Her şey, Gülseren Hanım’ın yazlık evini yenilemeye karar vermesiyle başladı. Yeni bir veranda, pahalı mobilyalar, hatta havuz istiyordu. “Bu, tüm aile için!” diyordu. Fakat parası yetmiyordu, bize kredi çekmemizi önerdi. Ben karşı çıktım: zaten bir konut kredimiz vardı, bir de iş değiştirmek için birikim yapıyordum. “Gülseren Hanım,” dedim, “bu çok masraflı, altından kalkamayız.” Ama o sadece elinin tersiyle itti: “Aylin, bencil olma, bu hepimizin iyiliği için!” Mehmet her zamanki gibi sustu, ben ise köşeye sıkıştırılmış gibi hissettim.
Aile yemeğinde kaynvalidem işi çizdi: “Mehmet, Aylin, krediyi çekin, tasarımcıyla anlaştım bile. Söz sözdür!” İtiraz ettim: “Yapamayız, kendi borçlarımız var!” Ama sözümü kesti: “İstemiyorsanız ben çekerim, ama ödemeyi siz yapacaksınız!” Mehmet mırıldandı: “Anne, düşünelim.” Kız kardeşi ve eşi tabaklarına bakıyordu, sanki orada değilmişim gibi. Kimse, “Aylin haklı, bu adil değil,” demedi. Sözlerimin bir değerinin olmadığı bu evde artık bir yabancı gibiydim.
O gece uyuyamadım, ne yapacağımı düşündüm. Mehmet’le konuşmaya çalıştığımda, “Aylin, abartma, annem sadece herkesin mutlu olmasını istiyor,” dedi. Mutlu olmasını? Kimin? Onun mu? Peki ya benim hayallerim, ruh sağlığım—bunlar önemsiz miydi? Anladım ki, kalırsam beni ezeceklerdi. Sabah bavulumu topladım. Mehmet şok olmuştu: “Nereye gidiyorsun?” “Anneme,” dedim. “Artık böyle yaşayamam.” Beni durdurmaya çalıştı: “Aylin, konuşalım!” Ama kararımı çoktan vermiştim. Gülseren Hanım eşyalarımı görünce burun kıvırdı: “Kaç annene, aileni takdir etmiyorsan.” Aile mi? Buna mı diyordu aile?
Annem, Sevgi Hanım, beni kucak açarak karşıladı. “Aylin,” dedi, “doğru olanı yaptın. Kimse seni zorlayamaz.” Onun yanında nihayet evimde gibi hissettim. Her şeyi anlattım, o ise başını salladı: “İnsana nasıl böyle baskı yapılır?” Annem, yolumu bulana kadar onunla kalmamı teklif etti. Henüz emin değilim. Bir yanım Mehmet’e dönmek istiyor, ama ancak beni bir eklentisi değil, bağımsız biri olarak görürse. Diğer yanım düşünüyor: belki de her şeye sıfırdan başlamanın vakti gelmiştir?
Dertleştiğim arkadaşım destek oldu: “Aylin, ayrıldığın için aferin! Şimdi kendi kredilerini kendileri ödesinler!” Ama ekledi: “Mehmet’le konuş, bir şans ver.” Şans mı? Hazırım, ama ancak annesinin değil, benim tarafımda durursa. Şimdilerde arıyor, geri dönmemi istiyor, ama hâlâ tereddüt ettiğini duyabiliyorum. “Aylin, annem seni üzmek istemedi,” diyor. İstemedi mi? Peki ne istedi peki? Sessizce krediyi çekip onun kurallarına göre mi yaşayayım?
Şimdi yeni bir iş bulup maddi özgürlüğümü kazanmaya hazırlanıyorum. Annem destek oluyor ve gücümün geri geldiğini hissediyorum. Gülseren Hanım elbette özür dilemeyecek—hep haklı olanlardan. Ama artık onun kuklası değilim. Annemin yanına sadece taşınmadım—kendime döndüm. Mehmet kararını versin: benimle mi olmak istiyor, yoksa annesinin yazlık hayaliyle mi? Ben biliyorum: sıfırdan başlamam gerekse bile, başaracağım.
