Annenin kusurlarını kabul etmek kolay değildi. Oğlunu görmeye geldiğinde, “Benim annem yok,” dedi ve uzaklaştı.
Yusuf üç yaşına bastığında, ailemizin dünyası paramparça oldu. Kocam eşyalarını toplayıp gitti. Açıklama yapmadan, pişmanlık duymadan. Bir çocukla, desteğim olmadan, boş bir cüzdan ve kalbimde acı bir kırgınlıkla kaldım. Birkaç ay sonra yurtdışında çalışma teklifini kabul ettim—ayağa kalkıp oğluma iyi bir gelecek sunmayı umuyordum.
Yusuf’u annemin bakımına bıraktım. Onu anaokuluna götüren, şiirler öğreten, ilkokula başladığında üniformasını ütüleyen hep oydu. Geceleri özlemle ağladığında onu teselli eden de. Ben ise… Paketler, para, mektuplar gönderdim. Ama ziyarete nadiren geldim. Hep bir engel çıkıyordu: iş, günlük koşuşturma, yeni bir aşk.
Evet, aşık oldum. Başka bir şehirde, başka bir ülkede, başka bir adama. Bir süre sonra fark ettim ki Yusuf bu yeni hayatıma sığmıyordu. Bunu kabul etmek istemiyordum, ama gerçek buydu. O, bana uzak, hüzünlü, kaçtığım geçmişin ağır bir hatırlatıcısı haline gelmişti.
Yusuf liseyi bitirdiğinde üniversiteye girdi. Başarıyla mezun oldu. Uluslararası bir şirkette iş bulup Almanya’ya taşındı. Farklı ülkelere seyahat ediyor, kariyerinde ilerliyordu. Uzaktan da olsa onunla gurur duyuyordum.
Bir gün Fransa’da Elif adında bir kızla tanıştı. Meğer o da Türkiye’denmiş. Aralarında bir şeyler oldu. Kısa sürede birlikte yaşamaya başladılar. Elif hamile olduğunu öğrenince İstanbul’a dönüp evlendiler ve bir ev aldılar. Oğulları Emir doğdu. Yusuf büyük bir aile hayali kuruyordu, ama eşi farklı düşünüyordu—kendisi için yaşamak istiyordu.
Yusuf daha sık seyahatlere çıktı, ama bunu hediyeler, paralar, tatillerle telafi etmeye çalıştı. Kendini tüketiyordu, ama doğruyu yaptığını düşünüyordu.
Bir seferinde seyahatinden erken döndü—neredeyse iki aydır evden uzaktı. Elif evde yoktu. Emir, bakıcısıyla oynuyordu. Bakıcı şaşkınlıkla, “Spor salonuna gitti,” dedi ama sesindeki tereddüt yalanını ele veriyordu. Yusuf valizinden hediyeler çıkarırken Emir koşup bir oyuncağı gösterdi:
“Böyle bir tane daha var! Amca Deniz de böyle bir hediye getirmişti!”
Her şey anlaşılmıştı. Elif itiraf etti: Deniz’le bir yıldan fazladır birlikteymiş ve bunu saklamaya niyeti yoktu. “Hep bir yerlerde uçuyorsun, yalnız kalmaktan yoruldum,” dedi.
Ertesi gün Yusuf boşanma davası açtı. “Oğlumu görmeni engellemeyeceğim. Ama bu ev benim. Aşığınla nerede kalacağını sen bul,” dedi sakin ama kararlı bir sesle. Elif, evin kalması için yalvardı—çocuğun yatacak yeri olmayacaktı. Ama Yusuf taviz vermedi.
İki hafta sonra kapıda oğluyla belirdi:
“Deniz’le gidiyoruz. Emir bir süre seninle kalsın. Yerleşince alırım.”
“Sevgilin onu görmek istemiyor, değil mi?”
Cevap vermedi.
Böylece ikisi yeni bir hayata başladılar. Yusuf işini bırakıp kendi işini kurdu, oğluna daha fazla zaman ayırmak için. Emir bir süre annesini sordu, ama sonra sormaz oldu. Elif bir daha ne aradı ne de geldi. Yusuf bir daha evlenmek istemedi—ihanetin izi kalbinde sonsuza dek kaldı.
Yıllar geçti. Emir büyüdü. Bir akşam, kapılarına yaşlanmış, suçlu bakışlı bir kadın çıktı.
“Buralarda yaşadığınızı zor öğrendim. Oğlumu görmek istiyorum. Her şeyi hatalı yaptığımı biliyorum…”
Emir sessizce babasına baktı. O, başıyla onayladı:
“Evet. Bu senin annen.”
Çocuk gözlerini kaldırdı ve usulca:
“Benim annem yok.”
Arkasını dönüp eve girdi. Kadın donup kalmıştı. Gözlerindeki boşluğu gördüm. Artık söze gerek yoktu.
“Duydun. Bir daha gelme.”
Kapıyı kapattım ve oğluma doğru yürüdüm. O kapının ardında benim gerçek ailem vardı…
**Hayat bazen bize neyin gerçekten önemli olduğunu öğretmek için acı dersler verir. Sevgi, kıymeti bilinmeyince yok olur.**
