Yıllar önce, şimdi hatırladıkça içimizi hüzün kaplayan bir dönemde, kuzeydeki küçük bir kasabamızda yaşıyorduk. Uzun kışların soğuğuna rağmen, yüreğimiz ailemizin sıcaklığıyla ısınırdı. Kızımız için hep en iyisini istedik, ama şimdi gözyaşlarımızı tutamıyoruz: kızımız, tembelliğinden başka bir meziyeti olmayan bir adamla evlenmek istiyor.
Eşim, Mehmet, ve ben, insanın gerçekten doğru kişiyi bulmasının ne kadar zor olduğunu biliyoruz. Gençken, ailem Mehmet’e karşı çıkmıştı. Annem, onun eski bir “Anadol”la uğraşmasından korkuyor, babamsa beni bir mühendisin oğluyla evlendirmek istemişti. Ama ben Mehmet’in iyi yüreğine, çalışkanlığına âşık oldum ve aileme rağmen onunla evlendim. Zaman bize hak verdi. Kızımız, Aylin’i büyüttük, ona sevgimizi, emeğimizi verdik ki hiçbir şeye muhtaç olmasın.
Aylin, her zaman gururumuz oldu: zeki, azimli, gözleri ışıl ışıl. İki yıl önce üniversiteye başladığı şehirde bir gençle tanıştı: Can. Önce sevindik; gençlik aşkı ne güzeldir! Ama Can’ı tanıdıkça içimize korku düştü. Şimdi ise Aylin onunla evlenmeye kararlı. Mehmet’le ben perişanız, çünkü Can tembelin tekidir, bunu gözlerimizle gördük.
Aylin yazları hep çalışır: bir kafede, bir ofiste… Biriktirdiği parayla Ağustos’ta Can’la denize gitmek ister. Peki ya Can? Hiçbir şey yapmaz. İki yıldır bir gün bile çalışmadı. Aylin her şeyi tek başına taşırken, o keyfine bakar, sanki böyle olması gerekiyormuş gibi. Bu bize yürek acısı veriyor; kızımız daha iyisine layık!
Bir gün, Can’ın ailesi evlerini yenilemeye karar verdi. Aramızı düzeltmek için yardım teklif ettik. Boya, fırça, malzemelerle gittik. Peki Can ne yapıyordu? Odasında bilgisayar başında oyun oynuyordu. Biz duvarları boyarken, o çayını bile getirmedi. Sağlıklı, genç bir adam, elini kıpırdatmazken biz, yabancılar, ter döküyorduk. İşte o an yüreğime bir şey saplandı: kızım böyle biriyle mi mutlu olacak?
Can, sanal dünyasında yaşıyor. Saatlerce bilgisayar başında, insanlarla konuşmuyor, konuşsa da hep oyunlarından ya da “her şeyden sıkıldığından” bahsediyor. Aylin bir yıldız gibi parlar, o ise onu kendi tembelliğinin bataklığına çekiyor. Bu evlilik, onun için bir tuzak olacak, ama bunu ona nasıl anlatacağız?
Aylin’le konuştuk ama aşk gözlerini kör etmiş. Can hakkında söylediğimiz her sözü saldırı sanıyor. “Onu tanımıyorsunuz!” diye ağlıyor. Onun bu çırpınışını görmek ciğerimi yakıyor. Kızımın, pişman olacağı bir hata yapmasını istemiyorum.
Geceleri uyuyamıyorum. Aylin’in, umut dolu gözlerle, onu bile bilecek değeri gösteremeyen biriyle nikâh masasına gidişini görüyorum. Korkuyorum; hayallerini, kalkmaya bile üşenen biri uğruna feda edecek. Ona nasıl ulaşacağız? Bu hatadan nasıl koruyacağız? Anne yüreğim feryat ediyor: bu evlilik felaket! Ama kızımı kurtarmak için ne yapacağımı bilemiyorum…
