Bir rüyadaymışım gibi, her şey bulanık ve tuhaftı. Güney Ege’nin küçük bir kasabasında, sokaklar begonvillerle sarmalanmış, hayat yavaş akan bir nehir gibiydi. İşten dönerken bir ses ismimi fısıldadı. Arkamı döndüğümde karşımda genç bir kadın ve altı yaşlarında bir çocuk duruyordu. Kadın bir adım atıp, “Leyla Hanım, ben Aylin, bu da torununuz Can. Altı yaşında,” dediğinde kalbim yerinden fırlayacak gibi oldu.
Şaşkınlıktan nefesim kesilmişti. Bu insanlar bana yabancıydı, sözleri ise güneşli bir güne düşen şimşek gibiydi. Bir oğlum vardı, Emre—yakışıklı, başarılı, terfi bekleyen bir delikanlı. Ama evli değildi ve torun hayallerime rağmen, bir anda, bir yabancıdan böyle bir haber alacağım aklıma gelmezdi. Şok, yerini karmakarışık bir hisse bıraktı: Altı yıldır bir torunum olduğunu nasıl bilmezdim?
Belki de suç bendeydi. Emre’yi tek başıma büyüttüm, ona iyi bir gelecek sunabilmek için iki işte birden çalıştım. Başarılarıyla gurur duyuyordum ama aşk hayatı hep içimi kemirirdi. Kızları eldiven değiştirir gibi değiştirir, hiçbirine bağlanmazdı. Karışmadım ama içten içe kendimi hatırladım: Onu doğurduğumda daha yirmi yaşındaydım. Kocasız, desteksiz, gençliğimi feda etmiş, her kuruşumu hesap ederek yaşamıştım. Emre, ancak birkaç yıl önce bana ilk kez denizi gösteren bir tatil hediye etmişti. Hiç pişman değildim ama torun özlemi hep içimdeydi.
Şimdi karşımda Aylin ve Can duruyordu. Sesindeki titreme rağmen kararlıydı: “Size söylemeye uzun süredir cesaret edemedim ama Can sizin aileniz. Torununuzu bilme hakkınız var. Bir şey istemiyorum, onu tek başıma büyütüyorum. İşte telefon numaram. Görmek isterseniz, arayın.”
Gitti, ardında büyük bir karmaşa bırakarak. Hemen Emre’yi aradım. O da en az benim kadar şaşkındı. Zorlukla hatırladığı, yıllar önce Aylin adında biriyle çıktığıydı. Hamile olduğunu söylemiş, ama Emre “Benim mi emin değilim” diyerek uzaklaşmıştı. Sonra kaybolmuş, o da üstünde durmamıştı. Sözleri içimi acıttı. Bu kadar sevgiyle büyüttüğüm oğlum, olası bir babalığı önemsiz bir mesele gibi savuşturmuştu.
Emre, çocuktan haberi olmadığını, Can’ın onun oğlu olduğundan şüphe duyduğunu tekrarladı. “Niye altı yıl sessiz kaldı?” diye öfkelendi. “Çok tuhaf!” Ne zaman ayrıldıklarını sordum. Ağustos ayı olduğunu hatırladı. Şüphelerim büyüdü: Ya Aylin yalan söylüyorsa? Ama Can’ın iri gözleri ve ürkek gülümsemesi aklımdan çıkmıyordu.
Toparlanıp Aylin’i aradım. Can’ın mart ayında doğduğunu söyledi. DNA testi soruma sert bir cevap verdi: “Baba kim biliyorum, test yaptırmayacağım.” Ailesinin ona destek olduğunu, iyi olduklarını anlattı. Can bu yıl ilkokula başlayacaktı, o da çalışıyordu. Sesi sakindi ama güçlüydü.
“Leyla Hanım, eğer Can’ı görmek isterseniz engel olmayacağım,” dedi. “İstemezseniz de anlarım, kırılmam. Emre’den sizi tek başına büyütürken çektiğiniz zorlukları duydum. Bu yüzden torununuzu bilmeniz gerektiğini düşündüm. Sizi bulmamın tek sebebi bu.”
Telefonu kapattığımda dünyam başıma yıkılmış gibiydi. Oğluma inanmak istiyordum ama Aylin’in sözleri de samimi geliyordu. Can’a koşup sarılmak içimden geliyordu ama ya torunum değilse? Ya Aylin beni kullanıyorsa? Bu çocuğun hayatında yer almak isteğiyle, kandırılma korkusu arasında parçalanmıştım.
Ruhum haykırıyordu: Bu çocuk ailem olabilir, bir torun sıcaklığı hissetme şansım. Ama aklım fısıldıyordu: “Ya yalansa?” Emre’nin küçükken bana koşarak geldiği günleri hatırladım, şimdiyse bir oğlu olabileceğini umursamıyordu. Aylin ise, yalnızlığına rağmen Can’ı sevgiyle büyütüyor, hiçbir şey beklemiyordu. Onun gücü, yıllar önceki kendimi anımsatıyordu.
Ne yapacağımı bilmiyorum. Aylin’i arayıp Can’la görüşmeli miyim? Emre’yi DNA testi yapmaya zorlamalı mıyım? Yoksa kalbimi kırmaktan korkup geri mi çekilmeliyim? Oğlum için feda ettiğim hayatım, şimdi yeni bir bilmeceyle karşılaşmıştı. Can’ın o masum bakışları zaten kalbime yerleşmişti ama altı yıllık sessizliğin ardındaki gerçek, beni titretiyordu. Bir yol ayrımındaydım ve her adım uçuruma basıyormuş gibiydi…
