Güneydoğu Anadolu’nun küçük bir kasabasında, taş evlerin sıcaklığını koruduğu, aile geleneklerinin hâkim olduğu bu yerde, benim mutlu bir nişan hayalim acımasız bir gerçeğe çarptı. Ben, Elif, nişanlım Emre’nin ailesini annemle tanıştırmak istemiştim. Ama sıcak bir karşılama yerine, umutlarımı yıkan ve yüreğime kapanmayan bir yara açan bir kavga ile karşılaştım.
Emre’yle iki yıldır birlikteydik ve hayat arkadaşımı bulduğuma inanıyordum. O, nazik, çalışkan ve hep beni düşünen biriydi. Bana evlenme teklif ettiğinde dünyalar benim olmuştu. Ailelerimizin tanışma vakti geldiğine karar verdik. Annem, Gülseren, son on yıldır İsviçre’de çalışıyordu ama bu özel gün için memlekete uçmuştu. Emre’nin ebeveyni, Hasan ve Sevgi, yakınlarda kiralık bir evde yaşıyorlardı ve hayatlarının kolay olmadığını biliyordum. Emre sık sık onlara para yardımı yapıyor, kiranın bir kısmını üstleniyordu; ona bu yüzden saygı duyuyordum. Ama yoksulluklarının bir felakete dönüşeceğini hiç düşünmemiştim.
Buluşmayı ayarlamak kolay olmadı. Annem evimizde bir akşam yemeği düzenlemeyi önerdi; samimi ve ailece bir ortam olsun diye. Günlerce hazırlandım: temizlik yaptım, alışverişe çıktım, annemin tarifiyle börek pişirdim. Emre, ailesinin bu fikre bayıldığını ve tanışmayı dört gözle beklediklerini söylemişti. Hepimizin masanın etrafında oturup güldüğümüzü, düğün planları yaptığımızı hayal ediyordum. Ama gerçeklik, hayallerimden çok uzaktı.
Bulguşma günü, annem havalimanından yorgun ama mutlu bir şekilde geldi. Emre’nin ailesi için hediyeler getirmişti: bir şişe İsviçre çikolatası ve yerel eşyalar. Onunla gurur duydum; her zaman sıcak bir atmosfer yaratmayı bilirdi. Ama Hasan ve Sevgi evimize adım attığında, ortamdaki gerginliği hissettim. Sevgi, odayı kıskançlıkla süzdü, Hasan ise suratını asmıştı. Gerilimi azaltmak için çay ikram ettim ama Sevgi birden ne kadar zor şartlarda yaşadıklarından bahsetmeye başladı.
“Ömrümüz kira derdiyle geçti,” diye söze girdi, anneme bakarak. “Emre bizi ayakta tutmaya çalışıyor, kendisi de zor geçiniyor. Siz, Gülseren Hanım, İsviçre’de lüks içinde yüzüyorsunuz herhalde?” Sesi zehir gibiydi, donup kaldım. Annem, mahcubiyeti hafifletmek için “Yaşlı bakıcısıyım, mütevazı bir hayatım var,” dedi ama Sevgi sözünü kesti: “Mütevazı mı? Peki bu pahalı hediyeler neyin nesi? Gösteriş için mi getirdiniz?”
Şok olmuştum. Annem ne diyeceğini bilemedi, Hasan ise sessiz kaldı, karısını durdurmaya bile çalışmadı. Emre kıpkırmızı kesilmişti ama o da ses çıkarmadı. Sevgi devam etti: “Siz börekler yapıyorsunuz, bizse zorlukla geçiniyoruz! Her şeyiniz var diye bizi küçük mü görmek istiyorsunuz?” İtiraz etmeye çalıştım, kimsenin onları küçümsemediğini söyledim ama o artık bağırıyor, bizi kibirle suçluyordu. Annem dayanamayarak masadan kalktı: “Tanışmaya geldim, hakaret dinlemeye değil.” Sevgi son bir laf savurdu: “Öyleyse İsviçre’ye geri dönün o zaman!”
Akşam yemeği tam bir felakete dönüştü. Sevgi ve Hasan kapıyı çarparak çıktılar. Emre özür diledi ama sözleri boş geliyordu. Annem ağlıyordu, ben ise düğün hayalimin paramparça olduğunu hissediyordum. Damadın ailesi böyle düşman kesilmişken nasıl bir yuva kurulabilir? Kendimi suçluyordum: belki de nötr bir yerde buluşmalı, onları eve çağırmamalıydım. Ama kinleri anlaşılmazdı. Sadece biraz daha rahat yaşıyoruz diye bize düşman mı kesilmişlerdi?
Ertesi gün Emre’yi aradım, umutla annesiyle konuşacağını düşünerek. Ama şöyle dedi: “Annemi ikna edemem, hayatı hep sıkıntıyla geçti. Belki de senin annen gerçekten havalarda uçuyordur?” Sözleri beni bitirmişti. Onu seviyordum ama benim ailemi hor gören bir aileyi nasıl kabullenebilirdim? Annem, Emre’nin ailesine veda bile etmeden İsviçre’ye geri döndü. “Elif, düşün, böyle bir kaynana ile yaşamaya hazır mısın?” dedi.
Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum. Emre bana zaman tanımamı istiyor ama annemin çektiği aşağılanmayı unutamıyorum. Sevgi bir özür bile etmedi, Hasan ise sessiz kalarak ona destek verdi. Korkuyorum, bu kin hayatımızı zehirleyecek. Emre’ye olan sevgim hâlâ duruyor ama aramızdaki çatlak büyüyor. Bir düğün, birbirine kenetlenmiş bir aile hayal etmiştim; yerine bir kavga ve derin bir acı kaldı.
Komşum olanları duyunca, Emre’yle açıkça konuşmamı önerdi: “Eğer seni annesinden koruyamayacaksa, devam etmeye değer mi?” Onu kaybetmek istemiyorum ama onun nefreti altında yaşayamam. Yüreğim sevgiyle onurum arasında parçalanıyor. Aileleri birleştirmek istemiştim, ama yerine Emre’yle olan geleceğime dair inancımı kaybettim. Sevgi’nin öfkesi sadece bir akşamı değil, Emre’yle mutlu olma umudumu da yerle bir etti.
