Adalet Mirası
İki yıl önce, eşimle birlikte her gün büyükannemin yanına gidip ona bakarken, hiçbir akraba onun varlığını bile hatırlamıyordu. Şimdiyse, aramızdan ayrılıp bize evini bıraktığında, herkes bir anda canlandı ve akbabalar gibi üşüşerek paylarını istemeye başladı. Yıllarca bir telefon bile açmayan, ziyaret etmeyen insanların nasıl bu kadar çabuk “adalet” savaşçılarına dönüştüğüne hâlâ inanamıyorum. Bu olay, aileme ve gerçekten önemli olan şeylere bambaşka bir gözle bakmamı sağladı.
Büyükannem, Fatma Hanım, olağanüstü bir kadındı. Doksan yaşına rağmen, son ana kadar neşesini korumaya çalışırdı. Ancak son iki yılda sağlığı iyice bozulmuştu; neredeyse yataktan çıkamıyor, gözleri iyi görmüyor ve sürekli yardıma ihtiyaç duyuyordu. Eşim Murat’la birlikte ona yakın oturuyorduk, doğal olarak bu sorumluluğu üstlendik. Ben yemeklerini hazırlıyor, evini temizliyor, kişisel bakımına yardım ediyordum. Murat ise onu hastaneye götürüyor, ilaçlarını alıyor ve eski evinde bozulan her şeyi tamir ediyordu. Kolay değildi; bizim de iki çocuğumuz, işlerimiz ve kendi dertlerimiz vardı. Ama bunu hiçbir zaman yük olarak görmedim. Büyükannem, annemle babam sürekli seyahatteyken beni büyütmüştü. Ona son yıllarında şefkatle bakmak benim için bir onur meselesiydi.
Bu süre boyunca diğer akrabaları neredeyse hiç görmedim. Teyzem, Aylin, başka bir şehirde yaşıyordu ve yılda bir kez gelip bir kutu şekerle birkaç boş laf getirmekle yetiniyordu. Kuzenim Emre ise hiç uğramıyordu; hep kariyeri ve ailesiyle meşguldü. Diğerleri de sadece “Nasılsın?” diye nadiren arıyordu. Kimse ne para ne de zaman konusunda yardım teklif etmedi. Murat’la buna alışmıştık, kimsenin bu yükü paylaşmasını beklemiyorduk. Ama miras konusu gündeme geldiğinde her şeyin nasıl değişeceğini asla tahmin edemezdim.
Büyükannem vefat ettiğinde Murat’la ben paramparça olmuştuk. Onun yokluğu içimde kocaman bir boşluk bıraktı. Ancak cenazeden birkaç hafta sonra telefonlar yağmaya başladı. İlk ortaya çıkan, Aylin Teyze oldu. Eve geldi ve acımızı sormadan doğrudan konuya girdi: “Ayşe, biliyorsun annenin mirası sadece size kalmadı. Biz de onun çocuklarıyız, hakkımız var.” Şok olmuştum. Yıllardır büyükannemi arayıp sormayan, hiçbir şeyine yardım etmeyen teyzem şimdi evinde hak iddia ediyordu? Büyükannemin bize bu evi bıraktığını, çünkü onunla ilgilendiğimizi anlatmaya çalıştım. Aylin sadece alaycı bir gülüşle, “Adil değil. Sen sadece yakında olduğun için avantajını kullandın,” dedi.
Kısa sürede Emre de devreye girdi. Uzun bir mesaj atarak büyükannemi ne kadar sevdiğini ve evin sadece bize kalmasının ona ağır geldiğini yazdı. “Hepimiz için adil olanı yapalım, mirası eşit bölelim,” diye önerdi. Ağlayayım mı güleyim mi bilemedim. Emre en az on yıldır büyükannemi görmemişti, cenazeye bile “yoğunluğunu” bahane edip gelmemişti. Şimdi mi hatırlamıştı onu? Sadece, “Ev bize vasiyet edildi, bu büyükannemin isteği,” diye cevap verdim. Ancak o, şartlarını kabul etmezsek mahkemeye gideceğini söyleyerek tehdit etmeye başladı.
Ortam giderek geriliyordu. Zar zor tanıdığım uzak akrabalar bile arayıp “paylaşmanın iyi olacağını” ima ediyordu. Kendimi köşeye sıkışmış hissediyordum. Murat’la ben bu mirasın peşinde değildik; büyükannemin evi, bir servetten çok onun anısıydı. Eski, bakımsız bir apartman dairesiydi. Ama bizim için değerliydi, çünkü onun son yılları orada geçmiş, akşamları çay içip hikayelerini dinlemiştik. Şimdi bu anılar bir savaş alanına dönüşmüştü.
Murat, her zamanki gibi desteğim oldu. Kimseye bir şey ispatlamak zorunda olmadığımızı, büyükannemin vasiyetine saygı duyulması gerektiğini söyledi. Bir avukata danıştık; vasiyetname açık ve netti, iptal edilmesi neredeyse imkansızdı. Ama bu yasal güvence bile yüreğimdeki ağırlığı hafifletmedi. Ailem dediklerim, büyükannem hayattayken onu unutmuş, şimdiyse mirası için savaşıyorlardı.
Bir gün dayanamayıp Aylin Teyze’yi aradım. “Madem şimdi bu kadar hak iddia ediyorsun, neden ona yardım etmedin?” diye sordum. Bahane üstüne bahane sıraladı: uzakta yaşadığını, kendi sorunları olduğunu, “her şeyin göründüğü gibi olmadığını” söyledi. Ama bunların sadece boş laflar olduğunu biliyordum. Konuşmanın sonunda, “Ayşe, açgözlü olma, sonuçta aile”Sonunda anladım ki gerçek miras, alın teriyle kazanılmış vicdan rahatlığıymış.”
