Bu yılki doğum günüm bana garip bir tat bıraktı. Genellikle bu özel gün bana sıcaklık, neşe ve en yakınlarımın bir araya geldiği hissini çağrıştırır. Her yıl bu günü dört gözle bekler, samimi sohbetler, kahkahalar ve içten dilekler hayal ederim. Ancak bu sefer, kayınvalidem Sibel Hanım’ın söylediği bir cümle, kendimi huzursuz hissetmeme ve en iyi niyetle söylenen sözlerin bile nasıl incitebileceğini düşünmeme neden oldu.
Sibel Hanım her zamanki gibi gülümseyerek ve içten tebriklerle bize geldi. Bana sarıldı, küçük bir hediye verdi ve hepimizi bir arada görmekten ne kadar mutlu olduğunu anlattı. Fakat sonra, çocuklarıma—Elif ve Emre’ye—bakarak hafif bir gülümsemeyle, “Eh çocuklar, yine boş elle geldiniz. Ama ne diyorum, önemli olan sağlık, zaten sizin her şeyiniz var,” dedi. Şaka yollu söylenmiş bu sözler nedense içimi acıttı. Özenle ve sevgiyle yetiştirdiğim çocuklarımın sanki yanlış bir ışıkta gösterildiğini hissettim. Hediyesiz gelmelerinin özür dilemeyi gerektiren bir şeymiş gibi sunulması bana dokundu.
Elif ve Emre tabii ki bu özel günü görmezden gelmemişti. Sabah erkenden gelmiş, sofrayı kurmama yardım etmişlerdi. Emre, akşam yemeğinden sonra bulaşıkları benim yıkamama izin vermeyerek, “Sen otur anne, ben hallederim,” diye diretmişti. Elif ise her zamanki gibi ortamın neşesiydi—komik hikayeler anlatıyor, şakalar yapıyor ve tam da bu yüzden sevdiğim o ailevi atmosferi yaratıyordu. Onların varlığı bana en değerli hediyeydi. Peki neden Sibel Hanım, “bir şey getirmedikleri” konusunda bu kadar ısrarcı olmuştu? Mesele maddi şeyler miydi? Hepimizin bir arada olması, gülmesi, sıcaklık paylaşması daha önemli değil miydi?
Bu sözleri fazla düşünmemeye çalıştım ama aklıma takıldılar. Bir an kendimi çocuklarımı savunurken buldum. Mesela Elif, yeni taşındığı evini döşemekle meşguldü ve tasarruf etmeye çalışıyordu. Emre ise işine kendini kaptırmıştı—terfi almıştı ve patronunun güvenini boşa çıkarmamak için neredeyse ofiste yaşıyordu. İkisinin de kendi hayatları ve sorumlulukları vardı. Onların bu özverili ve kararlı halleriyle gurur duyuyordum. Peki kayınvalidemin sözleri neden bu kadar canımı sıkmıştı?
Sanırım bu, sadece söylenenlerle değil, benim annelik rolümü nasıl algıladığımla da ilgiliydi. Çocuklarıma hep insanın değerinin verdiği hediyelerde değil, gösterdiği sevgide olduğunu öğretmeye çalışmıştım. Yine de birisi, şaka bile olsa, çocuklarımın “beklentileri karşılamadığını” ima edince içimde bir kuşku uyanıyordu. Acaba bir şeyi mi gözden kaçırmıştım? Onlara gelenekler veya hediyeler hakkında daha fazla konuşmalı mıydım? Sonra Elif’in ayrılırken bana sarılıp, “Anneciğim, sen bizim en iyimizsin,” dediğini ve Emre’nin hafta sonu bahçe işlerine yardım etmek için geleceğine söz verdiğini hatırladım. Tüm şüphelerim dağıldı.
Bu arada, pazartesi günü Elif’in bir bahaneyle bana uğradığını söylemeliyim. Ev için aldığı küçük eşyaları göstermek istemişti. Çay içtik, planlarından ve evdeki tadilat bittikten sonra yapmayı düşündüğü partiden bahsettik. Bu basit ama bir o kadar değerli anlar bana şunu hatırlattı: Aile, pahalı hediyeler veya gösterişli jestlerle ilgili değildir. Destek, samimiyet ve birbirimize olan sevgimizle ilgilidir.
Sibel Hanım elbette beni incitmek istememişti. O, hediyelerin daha sembolik anlamlar taşıdığı bir nesilden geliyordu. Sözlerinin bir alışkanlık olduğunu, gerçek bir serzeniş olmadığını biliyordum. Yine de bir dahaki sefere bu konuyu onunla konuşmaya karar verdim—nazikçe, incitmeden ama dürüstçe. Çünkü benim gözümde çocuklarım birer gurur kaynağı ve herkesin onları benim gördüğüm gibi—şefkatli, içten ve sevgi dolu—görmesini istiyorum.
Bu doğum günüm bana sadece mutluluk değil, bir düşünme fırsatı da verdi. Şunu anladım ki bazen en yakınlarımız bile farkında olmadan kalbimizi kırabilir, ama bu kin tutmak için bir neden değildir. Önemli olan duygularımızı paylaşmak, iletişim kurmak ve ortak bir dil bulmaktır. Bir kez daha anladım ki ailem benim en değer sığınağım. Ve hiçbir hediye, birbirimize her gün verdiğimiz sevginin yerini tutamaz.
