Bir zamanlar kocamı seviyordum, ama o sadece annesine bağlıydı.
Ayşe ile liseden beri dosttuk, sonra İstanbul’da aynı üniversiteye girdik. Anlatacağım hikâye, dördüncü sınıfta başına gelenlerdi ve hâlâ bu adaletsizliği kabullenemiyorum. Her şey bir masal gibi başlamıştı—beklenmedik bir miras, hayatını değiştirme şansı, başkente taşınma hayalleri… Ama ihanetle bitti—en alçakçasıyla, aileden gelen bir ihanetle.
Babasının ağabeyi, amca Mehmet, ömrünü İstanbul’da geçirmişti. Sıfırdan bir iş kurmuş, zengin olmuştu ama aşk hayatında şanssızdı. Ne eşi vardı ne de çocuğu, tüm sevgisini yeğenine vermişti. Ayşe, onun hayatındaki tek ışıktı. Onu hediyelerle şımartır, her hafta arar, derslerini sorardı. Sonra bir gün, sessizce, yalnız başına öldü. Uzun süredir hastaydı ama kimseye söylememişti. Ayşe, onun vefatını ancak cenazeden sonra öğrendi—bir avukat onu aramıştı.
Meğerse amcası, ona İstanbul’un göbeğinde geniş, tavanları yüksek, yeni tadilatlı bir daire bırakmıştı. Ayşe’nin babası para almıştı, ama ev sadece ona miras kalmıştı. O an her kapının açıldığını sanmıştı—İstanbul, yeni bir hayat, sonsuz imkânlar… Tek bir sorun vardı: Ayşe’nin yabancı uyruklu olması nedeniyle mirası resmen devralamıyordu. Çözüm bulması için sadece bir yılı vardı.
Babası bir çare buldu—daireyi, küçük kız kardeşinin kızı olan Merve’ye geçici olarak yazdırmak. Merve uzun süredir İstanbul’da yaşıyordu, Türk vatandaşıyla evlenmiş, çocuk sahibi olmuştu. Merve hemen yardım etmeyi kabul etti: “Şimdilik bana yazalım, Ayşe vatandaşlık işlerini halledince geri veririz,” dedi. Herkes inandı.
Ayşe İstanbul’da bir üniversitede işe girdi, yurtta kalmaya başladı ve belgelerini topladı. Her şey yolunda gidiyordu—okuyor, part-time çalışıyor, oturma izni için başvuruyordu. Sonra bir gün Merve kapıda belirdi ve boşanacağını, oğluyla kalacak yer bulması gerektiğini söyledi. “Çok kısa süreliğine,” diye teminat verdi. Ayşe itiraz etmedi, içeri aldı. O an bilmiyordu ki, hayatına bir belayı davet ediyordu.
Üç ay sonra Ayşe kendi dairesine gitti. Eşyaları holde poşetlerin içindeydi. Kapı açılmıyordu—kilidi değiştirilmişti. Çaldı, ağladı, yalvardı. Kimse açmadı. Polisi aradı. Ekipler geldiğinde Merve kapıyı açtı—sakindi, kendinden emin. Belgeleri gösterdi, polisler elleri havada kaldı. Her şey yasaldı. Hatta komşular bile tek bir sesle onayladı: “Burada sadece Merve Hanım ve çocuğu yaşıyor.” Ayşe’den bahseden yoktu.
Ayşe, bavuluyla apartman boşluğunda dikiliyor, gözyaşları yanaklarından süzülüyordu. Onu almaya geldim, bir taksiye bindirdim, uzaklaştık. O gün tek kelime etmedi—sadece camdan dışarı bakıyor, dudaklarını ısırıyordu. Sonra mahkemeler, avukatlar, umutsuz çırpınışlar… Hiçbiri işe yaramadı. Yeni bir hayatın başlangıcı olacak daire, çalınmıştı. Hem de kendi ailesi tarafından.
Şimdi Ayşe kiralık bir odada yaşıyor. Üç işte çalışıyor, birikim yapmaya çalışıyor. Merve’ye gelince… Son duyduğum kadarıyla, ikinci kez evlendi. O daireyi satan emlakçıyla.
İşte böyle oluyor: İnanıyorsun, güveniyorsun, umut ediyorsun. Sonra seni arkandan vuruyorlar. Düşmanların değil—senin ailenden olanlar. Aile…
