On beş yıllık körlük: Kız kardeşimin hayatı yanılsamalarla geçti, şimdi de bedelini ödetmek i̇stiyor
Kız kardeşimin adı Ebru. 37 yaşında ve tam on beş yıldır kendi kurduğu hayallerin esiri olarak yaşıyor. Bir zamanlar hepimiz onu kurtarmaya çalıştık. Annemle babam yalvardı, dil döktü, sevgileriyle tuzaklar kurup onu bu çukurdan çıkarmak istedi. Ama şimdi… Babam yok artık, annem güçlükle ayakta duruyor, ve Ebru ancak şimdi boşanmaya karar verdi. Tabii ki şimdi bize umutla bakıyor: “Yardım edin, destek olun, beni yalnız bırakmayın,” diyor.
Her şey üniversite yıllarında başladı. Ebru, sınıfından kendini beğenmiş bir “müzisyen” olan Tolga’ya âşık oldu. Öyle biriydi ki, kendisine sanatçı diyordu ama aslında hiçbir zaman bir şey olamadı. Yeraltında bir grupta çalıyor, ucuz mekânlarda şarkı söylüyor, her gece “sanatçı çevresiyle” içki masasında bitiyordu. Hepimiz, tüm aile, dehşete düşmüştük. Annemle babam, Ebru’ya düşünmesi için yalvardı, evlilikte acele etmemesi gerektiğini söyledi. Ben de onu vazgeçirmeye çalıştım ama dinlemedi. “Aşk her şeyden önemli,” diyordu.
Erken yaşta evlendi. Ve o günden sonra her şey bir lanete dönüştü. Tolga çalışmıyordu, Ebru’nun ek işlerinden kazandığı parayla geçiniyordu. Kendini “ofis köleliği” yapamayacak kadar özel sanıyordu. Ebru ise her şeyi çekiyordu: evi, faturaları, onun sarhoş bağırışlarını… Bir keresinde bardağı ona fırlatmış, öfkeyle itmişti, ama Ebru bunları hep “onun hassas ruhu” olarak açıkladı.
Ne zaman içkiye dalsa, Ebru hemen ailesine koşardı. Haftalarca annemlerde kalır, para isterdi. Artık ona nasıl ulaşacağımızı bilemiyorduk. Babam ona taşınmasını önerdi, annem ise onun sefil hayatına katlanmasına dayanamıyordu. Çünkü Tolga, ne Ebru’yu ne de küçük kızlarını umursuyordu.
Evet, bir kızları oldu. Hastaydı, zayıf, özel bakım gerekiyordu. Doktorlar hemen uyardı: “Komplikasyonlar olabilir.” Ama Tolga o sırada daha da fazla içmeye başladı. Ebru ise yine yanında kaldı. “Onu zor zamanında bırakamam,” diyordu. “O da en az benim kadar acı çekiyor.” Kızcağız bir yıl bile yaşayamadı. O zaman annem yatağa düştü, kalp krizleri geçirmeye başladı. Babam hâlâ ayaktaydı—en azından Ebru’yu kurtarmak istiyordu. Ama başaramadı.
Ebru, Tolga ile kaldı. Çok zaman geçti, ikinci bir çocukları doğdu—bir oğlan. “Sağlıklı bir çocuk,” diyorlar. O zamanlar ben artık onunla konuşmuyordum. Yorulmuştum. Başkasının kendini yok edişini izlemekten bıkmıştım. Ben ve eşim kendi hayatımızı yaşıyorduk. Annem, arada sırada torunundan bahsediyordu.
Geçen yıl babamı kaybettik. Doktorlar yetişemedi—kalp krizi. Annem yıkıldı, yine krizler başladı. Ona her gün gidiyor, elimden geldiğince yardım ediyorum. Derken bir gün Ebru aradı. “Artık yeter, boşanıyorum,” dedi. Tolga yine içiyor, çalışmayı reddediyor, nafaka bile ödemeyecekmiş. Onun da bir şekilde hayatta kalması gerek. Ve tabii ki bizden yardım bekliyor.
“Yoruldum, elimde çocuğum var, param yok. Normal bir hayat istiyorum,” diye zorlukla söyledi.
Annem sustu. Sadece gözlerini yere indirdi. Ben ise… susamadım. Her şeyi yüzüne vurdum: Ona nasıl yardım etmeye çalıştığımızı, bizi nasıl görmezden geldiğini, kendi kurduğu hayal dünyasında yaşadığını. O hep bir kurban oldu, herkes onu kurtarmalıydı.
“Şimdi annemin yardıma ihtiyacı var, sen de mi aklına geldi? Biz seni dinlerken sen neredeydin? Babamızı kaybederken sen neredeydin? Şimdi mi gözlerin açıldı?”
Ebru çığlık attı:
“Eğer yardım etmezseniz, çocuğumu göremezsiniz!”
Bu sözlerden sonra koridora fırladı, kapıyı çarparak çıktı. Peşinden gidebilirdim ama annem yine kalbini tuttu. Ambulans çağırdık, bembeyaz bir halde yatıyordu. Sabaha karşı ancak uyuyabildi. Annem için çok üzülüyorum. Yeğenim için üzülüyorum. Ama Ebru için değil.
Bu yolu kendi seçti. Yardımı hayallerle değiştirdi. Şimdi her şey yıkıldı ve o suçlu arıyor. Ben artık kurtarıcı olmak istemiyorum. Yoruldum.
Bir daha Ebru ile karşılaşırsam, kendimi tutabilir miyim bilmiyorum…
