Bazen bela çalıp kapıyı çalmaz. Büyük bir gürültüyle gelmez, önceden haber vermez. Sadece parlak makyajı, cilveli gülümsemesi ve “Sen hiç tahmin ettiğim gibi değilmişsin,” sözüyle hayatına girer. İşte böyle girdi Tina – kocamın üvey kızkardeşi, Enes’in annesinin gözbebeği; onun yüzünden neredeyse her şeyi bırakıp gidiyordum.
O akşam her şey normal görünüyordu. Haftalardır ilk kez işten erken çıkmış, kızımız Elif’i anaokulundan almıştık. Parkta geçirdiğimiz o güzel saatler, çocuk sesleri, tatlı bir yorgunluk… Eve saat sekiz gibi döndük. Üstümü bile değiştiremeden telefon çaldı – Enes arıyordu.
“Canım,” dedi sakin bir sesle, “şimdi Tina’yı karşılamaya gidiyorum.”
“Tina mı?” şaşırdım. “Şu üvey kardeş olan mı?”
“Evet, boşanmış. Tamamen buraya taşınıyor.”
Tina’yı sadece duymuştum. On yıl önce babası, Enes’in annesi Gülşah Hanım’la evlenmişti. O günden sonra Tina onların evinde neredeyse bir azize dönüşmüştü. Kayınvalidem ona tapıyordu. Ya güzelliğiyle ya da ağlamak için doğru anı seçmesiyle… Enes ise pek bahsetmezdi. Ben de sormazdım. Ama o gece, elinde kocaman bir valizle gece yarısı eve döndüğünde, yorgun gülümsemesinden anladım – hayatımız artık eskisi gibi olmayacaktı.
Ertesi gün tanışmaya gittik. Tina bize pijamalarıyla, dağılmış eyeliner’i ve zoraki bir gülümsemeyle kapıyı açtı.
“Merhaba! Demek Enes’in karısısın? Hmm… Ben seni daha farklı hayal etmiştim ama neyse.”
Kayınvalidem, sevinçten gözleri parlayarak, düğün yemeği gibi bir sofra hazırlamıştı: turşular, tavuk, börekler… Tina’nın yanına oturmuş, onun ne kadar yorgun olduğunu, kocasıyla ne çileler çektiğini, “hayata yeniden başlamayı hak ettiğini” anlatıp duruyordu. Sonra, laf arasında bana döndü:
“Canım, Tina’ya bir iş bulmana yardım eder misin? Sizin çevreniz geniş.”
İşte böyle başladı her şey. Enes telaşla iş ilanları araştırıyor, tanıdıkları arıyordu. Ben de ev bakıyordum. Sonunda üst kat komşuların kiraya verdiği bir apartman dairesini ayarladık. Enes evrak işlerini bile halletti. Hepsi, “hayatta şanssız” olan bu zavallı kız için.
Sonrası tam bir kabusa dönüştü. Sabah Tina, akşam Tina. Arabası yok, onu bir taksi gibi taşıyorduk. Kendi yemeğini yapmıyor, bize geliyordu. Akşam dokuzda mutfağa dikilip şöyle diyebiliyordu:
“Yemek yemedim, bugün çok yoruldum. Siz bir şeyler pişirdiniz mi?”
Bir gece evinde parti verdi, müziği son ses açtı, komşular polis çağırdı. Ev sahipleri öfkeden deliye döndü ama Tina bir şekilde paçayı çekmeyi başardı. Ertesi gün kayınvalidem olay çıkarmaya geldi:
“Siz ne biçim insanlarsınız? Ona göz kulak olamadınız mı? Daha yirmi dört yaşında, çocuk daha!”
“Affedersiniz,” dedim dayanamayarak, “ama biz Enes’le ona dadılık yapmak için söz vermedik. Yardım ettik. Gerisi kendi sorumluluğu.”
“Kimse sana sormadı!” diye bağırdı kayınvalidem. “Ben oğlumla konuşuyorum!”
Odadan çıktım ama duvarın arkasından bağırışlarını duyuyordum. “Kötü bir ev bulmuşsunuz”, “kızcağızı koruyamamışsınız” diye söyleniyordu.
Birkaç gün sonra Tina hastalandı. Enes’i market alışverişine yolladılar. Beni de temizlik için çağırdılar: “Evini toparla, temizle.” Reddettim. Kocam küstü. Oysa ben kendim ateşler içinde çorba pişirip temizlik yaparken kimse yardımıma koşmamıştı.
Sonra komşulardan şikayetler yağmaya başladı, ev sahipleri Tina’nın taşınmasını istedi. İşini de kaybetmişti – ona da şikayet edilmişti. Kayınvalidem “biriciğini” alıp götürdü, ağlayarak herkese lanetler yağdırıyordu. Ben sadece seyrediyordum. Çünkü biliyordum, bir tek kelime edersem patlayacaktım.
Ama birkaç hafta sonra mucize oldu: Tina’nın bir arkadaşı onu İstanbul’a çağırdı. Kayınvalidem telaşlandı, üzüldü. Ben ise neredeyse sevinçten havalara uçuyordum. Aylar sonra ilk kez rahat nefes aldım.
Tina gitti. Ve onunla birlikte o dayanılmaz kaos da gitti. Sessizlik geri geldi. Huzur. Ve ben tekrar kendim olabildim – bir eş, bir anne, bir kadın. Artık Tina gidip başkalarının hayatını cehenneme çevirebilirdi. Yeter ki bizimkine dokunmasın…
