Adım Emre. Sıradan bir adamım ama kendimi iki ateş arasında buldum: sevdiğim eşimle kendi annem arasında. Kızımızın doğumundan sonra yaşananlar hayatımı alt üst etti ve evliliğimi sorgulamamı sağladı. Dürüst olmak gerekirse, artık nasıl toparlayacağımı bilmiyorum.
Annem kolay biri değil. Hiçbir zaman başkasının evinde nasıl davranacağını bilmedi, sınırları anlamadı ve hayatıma müdahale etmeyi hep hakkı gördü. Neden mi? Çünkü ben onun biricik oğluyum. En sevdiği. En iyisi. Yani, benimle ilgili her şey onu da ilgilendirir. Ve bunun kontrolünü başkasına bırakmaz. Eşime bile.
Eşimin adı Elif. Beş yıldır birlikteyiz ve onu seviyorum. Akıllı, sakin, inatçı ama adil biri. İlk çıkmaya başladığımızda annem buna şiddetle karşı çıktı. Elif’in her hareketi onu rahatsız ediyordu: konuşma şekli, yemek yapışı, kahkahası. Bunları basit bir kıskançlığa bağlamıştım, çünkü annem, bana kimsenin onun kadar iyi bakamayacağına inanıyordu. Belki de ailemizin başına gelenlerin tohumu o zaman atıldı.
Üç hafta önce Elif, uzun zamandır beklediğimiz kızımızı dünyaya getirdi. Doğum zor geçti ve eşim uzun süre toparlanamadı. Annem doğum haberini alır almaz hemen hastaneye koştu ve doğum salonuna girmek için ısrar etti. Elif izin vermedi, zaten kendi annesini bile o an yanında istememişti.
Annem doğum salonuna alınmayınca hastane koridorunda bir sahne çıkardı. Bağırdı, ağladı, herkesi torununu görmekten mahrum bırakmakla suçladı.
Taburcu olduktan sonra Elif, yine de ailemi eve davet etmeyi kabul etti. Tek şartı vardı: annemin dilini tutması. Annem söz verdi, ama eve adımını atar atmaz her şey alt üst oldu.
“Bu evin bahçesi ne bu halde? Ahır gibi mi yaşıyorsunuz?” diye başladı. “Utanmıyor musun, Elif? Artık annesin! Misafir gelmeden önce şu evi temizleseydin bari.”
Elif sessizce dinledi, sonra sakince ama kararlı bir şekilde cevap verdi:
“Bir daha bizim eve gelmeyin. Ve buraya yolunuzu unutun.”
O günden sonra tüm akrabalarımız, hem benimkiler hem Elif’in ailesi, eve geldi. Babam bile. Sadece annem gelmedi. Elif onu hiç özlemedi. Bebekle birlikte kendi huzurlu dünyamızda yaşadık.
Ama bir gün Elif doktor kontrolüne gitti, ben kızımla evde kaldım. Annemi düşündüm, torununu görmek istiyordu. İki saatte ne olabilirdi ki? Onu çağırdım.
Annem hemen geldi. Uyardım: sadece iki saatin var. Ama tabii dinlemedi. İki buçuk saat sonra Elif eve döndüğünde, kayınvalidesini kızımızı kucağında sallarken buldu.
Sonrasında olanlar keşke hiç yaşanmasaydı.
Elif patladı. Çığlık attı, ağladı, titreyen elleriyle kızımızı annemin kucağından çekip aldı. Defolup gitmesini bağırdı. Annem savunmaya geçti, ben de araya girdim. Dayanamadım:
“Bu çocuğu sen tek başına doğurmadın!” diye bağırdım. “O benim de kızım! Kimin onu görebileceğine ben de karar veririm. Annemi evden kovma hakkın yok!”
“O zaman ikiniz de gidin!” diye çığlık attı o da. “Hemen şimdi!”
Elif bizi kapının önüne attı. Hem beni hem annemi. Ve bir daha geri dönmememi söyledi.
Şimdi ailemin evinde yaşıyorum. Babam sessiz, annemse her gün Elif’e laf atıyor. Ben ne yapacağımı bilmiyorum. Kızımı özlüyorum. Evimi özlüyorum. Yanlış yaptığımı biliyorum. Ama bence Elif de çizgiyi aştı.
İki kadın arasında kaldığında, her zaman sadece birinin haklı olabileceği bir durumda, çıkış yolu nasıl bulunur?
Belki siz söylersiniz, suçlu olan kim? Yoksa uzun zamandır kurmaya çalıştığım ailemi kaybettim mi?
