Arkadaşım Aylin inanılmaz yemek yapar. Tanrısal, muhteşem, kabak ve patatesten öyle şeyler çıkarır ki…! Bir de hamur işleri! Kızarmış etlerin her çeşidi!
Ama konu bu değil.
Aylin’in fazla kiloları var. Hem de epey fazla, ama gerçekten güzel, pembe bir elma gibi pürüzsüz, hareketli, nefesi de tıkırında, tansiyonu da. Aylin’in on beş yıldır birlikte yaşadığı bir kocası var. Bu on beş yıl boyunca, kocası Cemal, ona bu fazla kiloları yüzünden şevkle, keyifle zulmetti. Çok yaratıcıydı, özen gösterirdi. Arkadaşların yanında. Yabancıların yanında. Şirin lakap türetirdi – benim küçük inekçiğim. Hippopotamım. Ay, ayağıma bastı, tüm Cemal’im kırıldı.
Tanıdığı fit kadınları ve genetiği şanslı olan herkesi överdi. Bana da birkaç kez bu şüpheli iltifatlardan düştü, boşuna Aylin’i savunmaya kalkardım, metabolizma, genetik, miras falan diye: nafile.
Aylin her zaman suratını iyi tutardı, bu şakalara gülümserdi bile. Kendi vücuduyla dalga geçerdi. Kızı doğduktan sonra durum kötüleşti, kızı da onun “elma” vücut tipini aldı, ve Cemal ergenliğe yaklaşan kızına döndü: bu kadar yemeyi nereye sığdırıyorsun, annen gibi olacaksın, kendine bir bak, güzel olmak istemiyor musun, şu şekilsiz ot yığını gibi değil!
İşte o zaman Aylin bir anda uyandı, kocasıyla bir, iki, üç kez konuştu, böyle yapmaması gerektiğini söyledi ama tabii ki nafile. Ve yaklaşık bir yıl önce patlama yaşandı. Ben orada değildim, sonradan anlattılar. Cemal yine bir ortamda karısının kilosuyla ilgili espri yaparken, Aylin birden dedi ki: Cemal, biliyor musun, biktim. Vücudumu beğenmiyorsan, seni tutan yok, git, incecik birini bul, benden bu kadar.
Taksi çağırdı, eve gitti. Cemal hâlâ şakalarına devam etti, peşinden gitmeye acele etmedi. Nereye gidecek ki, dedi. Gürültü yapar, sonra sakinleşir. Kendi de biliyor, aşırı olgun domates gibi göründüğünü. Arkadaşları bile ona yanlış yaptığını, Aylin’in harika göründüğünü anlatmaya çalıştı ama tabii ki boşuna.
Evde Aylin yoktu. Kızı da yoktu. Meğer eşyalarını alıp Aylin’in anne babasının evine gitmişler, başka bir semtte evleri varmış. Okula gitmek biraz zahmetli ama idare eder. İkinci darbe ise Aylin’in boşanma davası açması oldu, Cemal inanamadı: ne, şakalarımdan mı? Olamaz! Kesin sevgilisi var! Yok ya, kim ister ki bu kadar şişko birini…
Tahmin etmişsinizdir. Sevgili falan yoktu, Aylin artık bıkmıştı. Büyük bir firmada iyi bir pozisyonda çalışıyor, maaşı da epey iyi, anne babası da yardım etti – ve işte, ortak daireyi beklemek yerine, kendine ve kızına yeni bir projeden güzel iki odalı bir daire aldı.
Mal paylaşımından sonra Cemal’e bir odalı bir daire düştü. Arabasını da satmak zorunda kaldı, parayı bölüştüler. Üç yıl daha nafaka ödemesi gerekiyor, maaşı zaten düşük, dörtte biri gidince geriye pek bir şey kalmıyor. En önemlisi de – Cemal arkadaşlarına anlatıyor, eski karısı, o şerefsiz, onu on beş yılda lezzetli yemeklere alıştırmış, şimdi hazır yemek yemek zorunda ya da işten sonra annesine akşam yemeğine gidiyor. Onun tavuğu, diyor, rüyalarına giriyor. Pilavı. Börekleri! Çeşit çeşit börekler! Gözyaşlarıyla uyanıyor. Yeni biri mi bulsun? Buldu da. Ne pislikler pişiriyor, yenmiyor. Eh, zayıf, tabii, yaşımızda fazla model kalmadı. Genç birini neden bulmadın? İşte gençlerle olmadı, maaş yetmiyor, bir de kendisi pek Apollo gibi değil, göbek, kel, nefesi yetmiyor. Elli yaşına merdiven dayadı çünkü.
En sinir bozucu olan, diyor, Aylin bir de zayıflamış. Çok değil, ama fark ediyor, iki beden kesin. Ortak arkadaşlar anlatıyor – artık kendine ve kıza başka türlü yemek yapıyor, yine lezzetli ama daha çok sebze, et konusunda ikisi de çıldırmıyor zaten. Tatlı börekleri de daha çok Cemal isterdi, tatlıyı severdi. Geçenlerde, diyor, markette karşılaştım – dilim tutuldu. Yanına gittim, dedim ki, vay, fena değilmişsin hani, bana pek bir yakışıyorsun şimdi. Hadi, ne dersin, bir daha deneyelim. Ne demek defol? Nasıl defol?
Çok alındı. Ben, diyor, ona yürekten yaklaşıyorum, o beni yolladı. Ben olmasam, diyor, inek gibi gezmeye devam ederdi, nankör, şımarık…
