Bugün günlüğüme yazmak istiyorum. Hayatım, bir zamanlar Eskişehir’in küçük bir kasabasında mutluluk içinde geçiyordu: sevgi dolu bir anne ve baba, sıcacık bir ev, kahkahalar… Ancak bir trajedi her şeyi “önce” ve “sonra” diye ikiye böldü. Annem hastalandı ve gün geçtikçe eridi, ardında bizi bir boşlukta bırakarak gitti. Babam bu acıya dayanamadı—içkiye başladı ve kısa sürede tek tesellisi şişe oldu. Hayatımız bir kabusa döndü, ben ise küçük bir çocukken kendimi uçurumun kenarında buldum.
Buzdolabı bomboştu, yiyecek yoktu. Yırtık, kirli kıyafetlerle okula gidiyordum ve sınıf arkadaşlarım parmakla gösterip arkamdan fısıldaşıyordu. Utanç beni eve kapattı—artık okula gitmiyordum, alay edilmekten korkuyordum. Komşular durumu fark etti ve babamı sosyal hizmetlerle tehdit ettiler. Sosyal görevliler geldiğinde babam bir süre kendine geldi: yemek yapıyor, temizlik yapıyor, normal görünmeye çalışıyordu. Ama bu sadece bir maskedendi. Daha da fazla içmeye başladı ve sonra bir gün evimize yeni bir kadın geldi.
Adı Ayşe’ydi. Ben, on yaşındaki Emre, ona güvensizlikle bakıyordum. Babam nasıl annemden sonra başka birini eve getirebilirdi? Ama biliyordum: eğer evlenirlerse, sosyal hizmetler bizi rahat bırakacaktı. Ayşe hayatımıza girdi ve şaşırtıcı bir şekilde iyi biri çıktı. Onun da benim yaşımda bir oğlu vardı, Ali, ve kısa sürede arkadaş olduk. Babam kendi evini kiraya verdi, biz dört kişilik bir aile olarak Ayşe’nin geniş evinde yaşamaya başladık. Hayatın düzeleceğine inanmaya başlamıştım.
Ancak mutluluk kırılgan çıktı. İki ay sonra babam öldü. Kalbi alkol ve acıya dayanamadı. Yapayalnız kaldım ve dünya başıma yıkıldı. Cenazeden hemen sonra beni yetimhaneye aldılar—babam ve Ayşe evlenmeye vakit bulamamıştı, ben ona yabancıydım. Yetimhanenin soğuk odasında pencereye bakarken umudumun öldüğünü hissettim. Kimsenin beni istemediğini, hayatımın bittiğini düşünüyordum.
Ama Ayşe beni bırakmadı. Her gün yetimhaneye gelir, bana tatlılar getirir, konuşur, sarılırdı. Benim için mücadele etti, evlat edinme belgelerini topladı, resmi dairelerde koşturdu. İnanamıyordum—daha önce çok kez terk edilmiştim. Ama bir gün yetimhane görevlisi, “Emre, eşyalarını topla. Annen geldi,” dedi. Kapıya çıktım, Ayşe’yi ve Ali’yi gördüm ve gözyaşlarımı tutamadım. Onlara koşup öyle sıkı sarıldım ki, yok olacaklarmış gibiydi. Gözyaşları içinde ona ilk kez “anne” dedim ve durmadan teşekkür ettim.
Eve dönmek bir mucizeydi. Sıcaklığı, güveni ve sevgiyi yeniden hissettim. Ayşe benim için üvey anne değil, gerçek bir anne oldu—artık “üvey” kelimesi dilime bile dönmüyor. Umudumu kaybettiğim anda bana aileyi, evi ve yeni bir şans verdi.
Yıllar uçup gitti. Liseyi bitirdim, üniversiteyi kazandım, diplomasını aldım ve işe girdim. Ali ile kardeş gibiydik—kan bağımız yoktu ama yürekten bağlıydık. Kendi ailelerimiz oldu ama Ayşe’yi unutmadık. Her hafta sonu Eskişehir’e gider, bizi sevdiği börekler, sıcak sarılmalar ve akıllıca tavsiyelerle karşılar. Başarılarımızla gurur duyar, zor zamanlarımızda bizi teselli eder. Ona bakıp kaderime şükrediyorum.
Ayşe, kimsenin istemediği bir çocukken beni kurtardı. Bana sevgi ve anlam dolu bir hayat verdi. Bazen düşünüyorum: Ya benim için gelmeseydi? Yalnız başıma ayakta kalabilir miydim? Onun yaptıkları, gerçek ailenin kanla değil, yürekle kurulduğunu gösterdi. Ona söylemek istiyorum: “Anne, her şey için teşekkür ederim.” Ve herkes bilsin ki, o harika bir insan…
