Bir zaman, küçük bir kasaba olan Çamlıca’da hayatım mutlulukla doluydu: sevgi dolu bir anne ve baba, sıcak bir yuva, çocuk kahkahaları… Ama bir trajedi her şeyi “önce” ve “sonra” diye ikiye böldü. Annem hastalandı ve giderek güçten düştü, sonunda bizi babamla bir boşluğun içinde bıraktı. Babam bu acıya dayanamadı—içkiye başladı, kısa sürede şişe onun tek teslimi oldu. Hayatımız bir kabusa dönüştü, ben de küçük bir çocukken uçurumun kenarına itildim.
Buzdolabı bomboştu, yiyecek yoktu. Üstüm başım yırtık ve kir içindeydi, sınıf arkadaşlarım parmaklarıyla bana işaret edip arkamdan fısıldaşıyorlardı. Utarma, okula gitmeyi bıraktım, alay edilmekten korkuyordum. Komşular durumu fark etti ve babamı sosyal hizmetlerle tehdit ettiler. Sosyal görevliler geldiğinde, babam bir süre kendine çeki düzen verdi: yemek yapıyor, evi temizliyor, normal görünmeye çalışıyordu. Ama bu sadece bir maskeydi. Daha çok içmeye başladı ve bir süre sonra evimize yeni bir kadın girdi.
Adı Aylin’di. On yaşındaki Ali, ona güvensizlikle bakıyordu. Annemizden sonra babam nasıl birini eve getirebilirdi? Ama bir şeyi anlamıştım: eğer evlenirlerse, sosyal hizmetler bizi rahat bırakacaktı. Böylece Aylin hayatımıza girmiş oldu ve şaşırtıcı bir şekilde iyi biri çıktı. Onun da bir oğlu vardı, Can, benim yaşıtımdı ve çabucak arkadaş olduk. Babam kendi evini kiraya vermişti, biz dört kişi Aylin’in geniş dairesinde yaşıyorduk. Hayat düzeliyor gibiydi ve umut etmeye başlamıştım.
Ama mutluluk kırılgandı. İki ay sonra babam öldü. Kalbi alkol ve acıya dayanamadı. Bir başıma kaldım ve dünya çöktü. Cenazenin hemen ardından beni yetimhaneye götürdüler—babam ve Aylin evlenmemişti ve ben onun öz çocuğu değildim. Yetimhanenin soğuk odasında oturup pencereden bakıyordum, umudum tükeniyordu. Kimsenin beni istemediğini, hayatımın bittiğini düşünüyordum.
Ama Aylin beni bırakmadı. Her gün yetimhaneye gelir, bana tatlılar getirir, konuşur, sarılırdı. Benim için mücadele etti, evlat edinme belgelerini topladı, resmi dairelerde koşturdu. İnanamıyordum—bana çok kez ihanet edilmişti. Ama bir gün yetimhane görevlisi, “Ali, eşyalarını topla. Annen geldi,” dedi. Kapıya doğru yürüdüm, Aylin ve Can’ı görünce gözyaşlarımı tutamadım. Onlara koştum, sanki yok olacaklarmış gibi sıkı sıkı sarıldım. Gözyaşları içinde ona ilk kez “anne” dedim, durmadan teşekkür ettim.
Eğer dönmek bir mucizeyse, işte o andı. Sıcaklığı, güvenliği, sevgiyi yeniden hissettim. Aylin benim için bir üvey anne değil, gerçek bir anne oldu—”üvey” kelimesi bile dilime dönmüyor. Umudumu bir dipsiz kuyuya düşerken bana bir aile, bir yuva, bir gelecek verdi.
Yıllar uçup gitti. Liseyi bitirdim, üniversiteye girdim, mezun olup işe başladım. Can’la kardeş gibiydik—kan bağımız yok belki ama yüreğimiz birbirine bağlı. Kendi ailelerimiz oldu ama Aylin’i unutmadık. Her hafta sonu Çamlıca’ya onun yanına gideriz, bizi sevgili poğaçaları, sıcak kucaklaşmaları ve akıllı tavsiyeleriyle karşılar. Başarılarımızla gurur duyar, zor zamanlarımızda bize destek olur. Ona bakıyorum da şükrediyorum, böyle bir anne verdiği için.
Aylin beni, kimsenin istemediği bir çocukken kurtardı. Bana sevgi ve anlam dolu bir hayat verdi. Bazen düşünüyorum: Ya gelmeseydi? Bu kadar yalnızken ayakta kalabilir miydim? Onun yaptığı, gerçek ailenin kanla değil, yürekle oluştuğunun kanıtı. Ona şunu söylemek istiyorum: “Anne, her şey için teşekkür ederim.” Ve tüm dünya bilsin, ne kadar harika bir kadın olduğunu…
