Evimizdeki Yabancılar: Kaynanama Teşekkürler, Dayatılan Misafirler İçin
Küçük İstanbul dairemizin mutfağında, soğumuş çay bardağını sımsıkı tutarken, içimdeki öfkeyi bastırmaya çalışıyordum. Dört yıllık evliliğimiz, kendi evimiz için yaptığımız fedakarlıklar ve şimdi kaynanamın yüzünden evimiz bir misafirhaneye dönmüştü. Son damla, bize sormadan zorla kabul ettirdiği arkadaşıydı.
Ben ve Ahmet, Anadolu’nun küçük bir kasabasındandık. Kiralık evlerde geçen yıllar, bize her kuruşun değerini öğretmişti. Kredi çekip ev alabilmek için her şeyden kıstık. Ailemiz de pek yardımcı olmamıştı: Annem düğünümüzde bir blender hediye etmiş, kaynanam Ayşe Hanım ise bir ay sonra bozulan bir tost makinesi vermişti.
Yıllar sonra nihayet bir ev sahibi olmuştuk. Tamiratı kendimiz yapmıştık; işçi tutacak paramız yoktu. Ahmet geceleri duvar kağıtlarını yapıştırır, ben de ellerim kopana kadar boya yapardım. Akrabalarımız hiç yardım etmediği gibi, sadece bayramlarda görürdük onları. Ama evi düzene sokar sokmaz, Ayşe Hanım birden ortaya çıktı:
“Arkadaşım Leyla’yı ağırlamanız gerekiyor. Ona sanatoryum izni çıkarttım, bana minnettar. Şehri gezdirmelisiniz!”
Hiç sormadı, isteyip istemediğimizi ya da uygun olup olmadığımızı. Direkt emri verdi. Demek ki kaynana kendi rahatını düşünüyor, bizimse bir yabancıya hizmet etmemiz gerekiyordu. Öfkeden nefes alamıyordum, ama Ahmet her zamanki gibi sesini çıkarmadı.
Leyla’yı otogardan aldık. Küstah ve rahat bir kadındı. Ona İstanbul’u gezdirdik, sanki kişisel rehberlerimizmişiz gibi davrandı. Kahve, öğle yemeği, daha fazla fotoğraf talep etti. Ahmet’le birlikte ücretsiz hizmetli gibi hissediyorduk. Sinirden içim kaynıyordu, ama Ahmet için katlandım.
Bu, kaynanamın ilk numarası değildi. Daha önce de akrabalarını bize yıkmıştı. Geçen yıl, küçük kardeşi Murat bir ay boyunca bizde kalmıştı. Yiyip içip parasını biz ödüyorduk, geceleri içip bağırıyor, bir gün de Ahmet’in montunu alıp “Bana daha çok lazım” demişti. Üstüne bir de “şehirli bir gelin” bulmamı istemişti. Şaşkına dönmüştüm, ama Ayşe Hanım sadece “O daha genç, biraz eğlensin geçer” diye omuz silkti.
Leyla mutlu bir şekilde gitti, ama içimde bir tortu kaldı. Biliyordum ki bu son değildi. Ahmet, annesine hayır demeyi bilmiyordu. Sanki 17 yaşında, “Kendin çabala!” diyerek onu evden bir çantayla kovduğunu unutmuştu. Şimdi ise kendini azize yapmış, Ahmet de her dediğine inanıyordu.
Onunla konuşmaya çalıştım. Ayrı bir aile olduğumuzu, yakında çocuğumuzun olacağını, evimizde yabancıların istemediğimizi anlattım. Ama o bana boş gözlerle bakıyordu, sanki duymuyordu.
“Elif, annem iyilik istiyor sadece,” diyordu, kırık bir plak gibi.
İyilik mi? Ayşe Hanım bizi istediği gibi kullanıyordu! Kendisinin iki odalı bir dairesi vardı, neden misafirlerini oraya almıyordu? Evimize tek kuruş vermemişti, ama şimdi bizim iyi niyetimizi suistimal ediyordu. Ahmet’in yanında sevecen bir anne rolü yapıyor, arkasından ise sınırlarımızı hiçe sayan bir insandı.
Bir gün dayanamadım. Leyla yeni gitmişti ki, Ayşe Hanım arayıp “teşekkür etmek” için aradı ve hemen ardından kuzeninin geleceğini ima etti. Patladım:
“Yeter artık! Burası bizim evimiz, otel değil! Arkadaşlarınıza yardım etmek istiyorsanız, kendi evinizde ağırlayın!”
Telefondan bir homurdanma geldi:
“Nankör! Ben sizin için uğraşıyorum, sen böyle mi karşılık veriyorsun?”
Ahmet bağırdığımı duyunca rengi attı.
“Elif, neden anneme böyle davrandın? O kötü niyetli değil.”
Ona baktım ve yüreğim sızladı. Annesinin onu nasıl manipüle ettiğini, ailemizi nasıl yıktığını görmüyordu. Evimizi, gelecekteki çocuğumuzu korumak istiyordum, ama kocam annesinin yanındayken nasıl yapabilirdim?
Şimdi bir seçim yapmam gerekiyor: Susup katlanmak mı, yoksa bir ültimatom mu vermek? Ayşe Hanım’ın hayatımızdan çıkmasını, Ahmet’in onun gerçek yüzünü görmesini istiyordum. Ama savaşı başlatırsam, kaybedenin ben olacağımdan korkuyordum. Kaynanamı nasıl durdurabilirim, ailemi kaybetmeden?
