Gelin evi parti mekanına çevirdi, oğlum ise sesini çıkarmıyor!
“Oğlum ağlamaklı bir şekilde aradı,” diye anlatıyor Hale Hanım, telefonu öyle sıkı tutuyor ki parmakları beyazlaşıyor. “Bize İzmir’e gelip çalışabilir miyim diye sordu. Gelini her gün arkadaşlarını eve getiriyormuş, onun da bilgisayar başında işine odaklanması imkânsızmış! Öfkeden nefesim kesildi.”
“İçeri aldın mı onu?” diye soruyor komşusu, çayı tazeliyor.
“Elbette aldım!” Hale Hanım’ın sesi kırgınlıkla titriyor. “Ona defalarca dedim: Karınla bir konuş! Hiçbir işe yaramadı. Bize bitkin, aç, gözleri kıpkırmızı geldi. Bilgisayarın başına geçti ve sabaha kadar kalkmadı. Önemli bir projesi varmış, zaman daralıyormuş.”
“Evde neden çalışamıyormuş? Gelin mi engelliyor?”
“Ev mi kaldı, orası artık bir han!” diye iç çekiyor. “Ya kız kardeşi geliyor, ya da arkadaşları toplanıyor. Gürültü, patırtı, müzik tavan yapıyor. Nasıl çalışsın insan?”
Oğlu, Emre, bir proje mühendisi. Ayşe’yle evlendiklerinden beri altı yıl geçmiş. İlk başlarda Hale Hanım gelinine bayılıyordu. Ayşe sessiz, terbiyeli, ekonomi mezunu bir kızdı. Torunu Ege doğunca, kayınvalidesi onu neredeyse kusursuz buluyordu. “Ne ev kadınıydı! Her yer pırıl pırıl, çocuk bakımlı, Emre doymuş. Oğlum için ne mutluydum,” diye hüzünle anımsıyor.
Emre kariyer yaparken, Ayşe doğum iznindeydi. Üç yılda kıdemli mühendis oldu, ancak terfiyle birlikte sorumluluklar da arttı. Sonra her şey değişti. “Oğlum, şen şakrak, enerjik bir delikanlıyken gözümün önünde eridi gitti,” diyor Hale Hanım, gözyaşlarını zor tutarak. “İşte bir sıkıntı var sanıyordum, meğerse evdeymiş.”
Bir gün, haber vermeden İzmir’in merkezindeki evlerine gitti. İçerisi tam bir şenlik yeriydi. Ayşe’nin misafirleri var, müzik son ses, mutfaktan kahkahalar geliyor. Emre yatak odasına kapanmış, dizüstü bilgisayarına gömülmüş, torun Ege ise ortalarda yok. Meğerse Ayşe onu ebeveynlerine, şehir dışına göndermiş. Bu tarz partiler artık rutin olmuştu. Her akşam arkadaşlar, kız kardeş, gece yarısına kadar dans. Ya doğum günü, ya da “şöyle bir bahane.” Emre böyle bir ortamda çalışamaz hâle gelmiş. “Eve geldiğimde her yer karmaşa. Nasıl konsantre olayım?” diye annesine dert yanıyormuş.
Hale Hanım, Ayşe’yle konuşmayı denedi. Gelin sert bir cevap verdi: “Örnek eş ve hizmetçi olmaktan yoruldum! Beş yıl boyunca izin yok—çamaşır, yemek, çocuk. Kim bana teşekkür etti? Hiç kimse! Şimdi arkadaşlarımla vakit geçiriyorum, burada erkek falan da yok. Ege babaannesine gitti, mutlu ve tok. Emre bir şeyden rahatsızs”Artık ne yapacağımı şaşırdım, oğlumun mutsuzluğunu görmek içimi parçalıyor.”
