Yaşlanan anne babaya bakmak neden bu kadar zor?
Anne babama ithafen
Bir gün onlar da yaşlanacak. Ve belki de onlara sen bakmak zorunda kalacaksın. Bu sadece zor değil, kalbi kıran ve ruhunu sınayan bir imtihan. Anne babanla sıcak, yakın bir ilişkin olsa bile, sonsuz bir sabır, sorumluluk ve şefkat gerekecek. Zayıf ve çaresiz hale gelecekler, akılları avuçlarının arasından kayıp giden kum gibi uçup gidecek. Onların kırılganlığını görüyor, sevgi ve merhametle karışık bir duygu hissediyorsun ama bazen içinde bir öfke kabarıyor, yorgunluk göğsünü sıkıyor. Çocukların nasıl büyüdüğünü biliriz – üç yaş krizi, beş yaş, on iki, on altı… Peki yaşlanan anne babalara ne oluyor? Buna hiç hazır değiliz.
Onlara bakmak ağır bir yük. Küçük şeyler yüzünden dayanılmaz olabilirler: söylenirler, inatlaşırlar, basit sağlık tavsiyelerini dinlemezler. Onlar yetişkin ve çocukmuş gibi davranmak saygısızlık olur. Ama zayıflıkları ortada. Dünü, hatta bir saat önceyi unuturlar. Kısa hafıza ihanet eder, çaydanlığı kapatıp kapatmadıklarını veya kapıyı kilitleyip kilitlemediklerini hatırlamazlar. Aynı şeyi tekrar tekrar anlatırsın, onlarsa boş gözlerle sana bakarlar.
Ama geçmişi sapasağlam hatırlarlar. Durmadan anlatırlar – gençliklerini, senin çocukluğunu. Bu hikayeler onların sığınağı olur, çünkü gelecekleri pek kalmamıştır ve bunu bilirler. Aynı hikayeyi defalarca anlatırlar, sen de saymaya başlarsın kaçıncı kez duyduğunu. Yorar, tüketir. Ama kendini tutmalısın. Sadece dinle. Ya da dinliyormuş gibi yap. Bazen senden istenen tek şey budur.
Yaşlanan anne babaya bakmak, hele de mükemmel ebeveynler olmadılarsa, gerçek bir sınavdır. İçinde hâlâ kırgınlıklar taşırsın. Seni anlamadılar, destek olmadılar, yargıladılar, bazen haksızlık ettiler. Verdikleri acı gitmez. Öfkelenirsin, içinde birikmiş kızgınlık kaynar, şimdi bir de onlara zaman, emek, para harcamak zorundasın. Bunu nasıl kabulleneceksin? Nasıl affedeceksin?
Bu duyguların üzerinde çalışabilirsin. Bir psikologla konuş, arkadaşlarınla paylaş, içindekileri dökmek için bir mektup yaz. Ama anne babana bakmanın yaralarını iyileştirmesini bekleme. Sana acı verdiklerini kabul et, ama bunu onlara yansıtma. Onların hatalarını tekrarlama. Ve senden özür dilemelerini bekleme. Özürleri yükünü hafifletecekmiş gibi gelir, ama bu bir yanılsamadır. Affetmek senin iç çaban, onların sözleri değil.
Anne babana bakmak kendi hayatını alır götürür. Kendi planların, hayallerin, işlerin varken onlarvarken onların yanında olmak zorunda kalırsın.
