Şimdi kızım 38 yaşında, ailesi yok, kocası yok, ama bir çocuk istiyor: Geçen zamanı geri getiremeyiz ama şu anı değerlendirebiliriz.
Geçen ay kızımla birlikte yeğenimin düğününde İzmir’de şirin bir restorandaydık. Tören muhteşemdi: her detay düşünülmüştü, gelin mutluluktan parlıyordu, misafirler sevginin atmosferinde kaybolmuştu. Düğünden sonra kızım Elif bende kaldı—farklı şehirlerde yaşıyoruz. Sabah onu pencerenin önünde buldum: boşluğa dalıp gitmişti ve yanaklarından yaşlar süzülüyordu. Kızım ağlıyordu ve kalbim acıyla sıkıştı.
Hemen yanına koştum: “Elif’im, ne oldu? Dün her şey güzeldi!” Bana hüzün dolu gözlerle baktı ve sessizce, “Evet, düğün harikaydı. Benim hiç böyle bir düğünüm olmadı. Ve artık olmayacak. Ben evlenirken ne elbise vardı, ne de tören…” Ses titriyordu ve birden o günü hatırladım, Elif’in evlendiği günü. Sanki yüreğime bir yumruk yemiştim.
On yıl önce ona gerçek bir düğün yapması için yalvarmıştım. Tek kızımın beyaz bir gelinlik içinde parlamasını, güzel bir saç modeli, oje, makyajla kendini hissetmesini istemiştim. Her şeyi karşılamaya hazırdım—ziyafetten fotoğrafçıya kadar. “Elif, bu senin günün!” diye ısrar etmiştim. Ama o dalga geçer gibi, “Düğünler geçmişin kalıntısı,” demişti. Nüfus dairesine kot pantolon ve tişörtle geldiğinde dehşete düşmüştüm. Ne çiçek, ne gülüş—sadece bir imza ve çıkış. Onun düğünü sonbahar yağmuru gibi soğuktu.
Elif hep böyleydi. Lisede sınıf arkadaşları mezuniyet balosu için takımlar ve elbiseler denerken, o kısa pantolonla diplomayı alıp eve gitmişti. Ne dans, ne hatıra… Evliliği de aynı şekilde ruhsuzdu. Çocuklar hakkında konuşmak bile istemiyordu, kocası Emre ise aile hayali kuruyordu. Normalde böyle şeyler evlilik öncesi konuşulurdu, ama Elif, genç ve hırslı, çocukların bekleyebileceğini düşünüyordu. Kendisi için yaşamak, kariyer yapmak, özgürlüğün tadını çıkarmak istiyordu. Dört yıl sonra Emre dayanamadı—bir baba olmak istediği için ayrıldı.
Boşandılar. Emre kısa süre sonra başkasıyla evlendi ve şimdi üç çocuğu var, Elif ise yalnız kaldı. Erkeklerle görüşüyor ama her seferinde, “Kimseye ihtiyacım yok,” diyor. Ama ben onun ne kadar yalnız olduğunu görüyorum. Hep gururlu ve bağımsız biriydi, ama şimdi bu bağımsızlık bir boşluğa dönüştü. Pencerenin önünde otururken birden itiraf etti: “Anne, çocuk doğurmadığım için pişmanım. 38 yaşındayım ve hiçbir şeyim yok.” Sözleri içimi parçaladı.
Şimdi Elif bir çocuk istiyor. Ben olmayınca ona yaşayacak bir sebep olacağını söylüyor. Ama onun için endişeliyim. Çocuk büyük bir sorumluluk, Elif ise zar zor geçiniyor. Fazla mesailerde çalışıyor ama parası yetmiyor. Maddi olarak yardım edemiyorum ve bu kalbimi acıtıyor. Ona sarılıyorum, teselli ediyorum, ama gözlerinde dipsiz bir hüzün var. Çok şey kaçırdı: düğün, aile, sıcak hatıralar… Şimdi bu boşluk onu boğuyor.
Ama hAma hâlâ umut var, çünkü hayat henüz bitmedi ve yarın yeni bir başlangıç olabilir.
