Bir aile hikayesi anlatacağım, yüreğimi hâlâ burkan bir olay bu. Başrolde kuzenim Elif var. İyilik timsali, çalışkan, gönlü zengin bir insan. Son 12 yıldır her gün iş çıkışı babaannesi Sevgi Hanım’ın evine uğrardı. Temizlik yapar, alışverişini alır, camları siler, ocakları parlatır, çarşafları elde yıkar, babaannenin sızlanmalarını sabırla dinler, ayakları şişince okşayıp rahatlatırdı. Hiç şikayet etmeden. Çünkü küçükken, annesi kardeşi ve kariyeriyle meşgulken, onu büyüten bu babaannesydi.
Elif, Sevgi Hanım’ı hep en yakını olarak gördü. Köfteleri o öğretti, annesi meşgulken tiyatroya o götürdü, ödevlerine o yardım etti, okulda üzüldüğünde o avuttu. Elif büyüdü, bankada iş buldu, oğlu oldu, ama babaannesi hâlâ onun en büyük desteğiydi. Sevgi Hanım yaşlanıp tansiyon düşmeleri, unutkanlıklar başlayınca, Elif her şeyi üstlendi. Tek başına. Hiçbir söz söylemeden. Faturalar Elif’in, eczane Elif’in, insülin iğneleri Elif’in. Oysa Sevgi Hanım’ın bir kızı vardı – Elif’in annesi. Kendi evi, düzenli işi, arabası, ama 12 yıl boyunca bir kere bile sıcak bir çorba ya da kavanoz hoşaf getirmedi.
Geçenlerde Elif işten çıkarıldı. Habersiz, aniden. Birikimleri eridi ve anladı ki ev kredisi alamayacak. O güne kadar hiç yapmadığı bir şey yaptı, elleri titreyerek konuştu. Cumartesi günü her zamanki gibi temizliği yaptı, çamaşırları astı, babaannesine nane çayı demledi. Sonra yanına oturdu ve sakince:
“Babaanne, hiçbir şey talep etmiyorum. Ama belki evi bana yazabilir misin? Şimdi değil, sadece… ilerisi için. Beni ne kadar sevdiğini biliyorsun. Çocuğumla başkasının evinde yaşamak istemiyorum. Ben zaten senin için hep kızın gibiydim…”
Babaannesinin cevabı buz gibiydi:
“Hayır, Elif. Ev benim kızımın olacak. Annenin. Her şey yolunda gitmeli. Sonrası onların bileceği iş.”
Elif’in boğazı düğümlendi, kafasında çınlamalar oldu. Sanki yıllarca harcadığı emek, yıkanan yerler, pişirilen köfteler hiçbir şey ifade etmemişti.
Ağlayarak çıktı eve. Veda bile etmedi. Günler geçti, hâlâ gitmeye cesaret edemedi. Evde bir noktaya bakıyor ve bana soruyor:
“Yıllardır hiçbir şey istemedim. Hak etmedim mi? Çocuğum için güvence istemek kötü mü? Beni seven babaannem nasıl böyle bir çıkar görebilir?”
Bense cevap veremiyorum. Sevgi Hanım’ı çocukluğumdan bilirim. Katı prensipleri olan bir kadındır. Ona göre düzen kutsaldır. Kim bakarsa baksın, ev “ailenin asıl hattına”, yani kızına kalmalıdır. Gerisi, onun deyimiyle “insanlık görevi”, bir pazarlık değil.
Ama sevgi kan bağıyla mı ölçülür? Yakın olan, seven, emek veren değil mi takdiri hak eden?
Şimdi Elif, babaannesiyle nasıl konuşacağını bilmiyor. Kırmak istemiyor ama hiçbir şey olmamış gibi de davranamıyor. Kalbi kırık. İhanete uğramış hissediyor.
Kimseyi savunmuyorum. Ama bazen yaşlılar korkuyor galiba. Asıl yakınlarının kızları değil torunları olduğunu kabullenmekten, bir imzanın aile içinde kavgaya yol açmasından, değişimden ürküyorlar. Belki Sevgi Hanım da kendini korumaya çalışıyor.
Elif ise… Hâlâ çorba pişiriyor. Şimdi sadece oğluna. Ve ona minnettarlığı öğretiyor. Çünkü nankörlük, bıçaktan daha derin yaralar…
