“Nasıl olur da eski kaynanamın torununu görmesine izin verirsin?” diye fırçaladı annem. “Hiç mi gururun yok?”
Geçen hafta küçük kızım Elif’in iki yaşını kutladık. Sade bir doğum günüydü, sadece en yakınlarımızla. Babası, eski kocam, doğum gününü hatırlamadı bile. Ne bir telefon, ne bir mesaj… Hiçbir şey. Ama annesi, eski kaynanam Ayşe Hanım, önceden arayıp geldi. “Küçüğü tebrik etmek istiyorum,” dedi. Ne zararı olabilir ki diye düşündüm? Geldi, hediye getirdi: peluş bir oyuncak, biraz tatlı ve bir zarfla 500 lira. Parka gittik, biraz dolaştık. Eve döndük… İşte o zaman kâbus başladı.
“Ne oldu?”
Annem beni Ayşe Hanım’la görünce adeta çıldırdı. “Aileni rezil ettin!” diye bağırdı. “Hiç mi utanman yok? Hiç mi gururun yok? Eski kaynananın çocuğu kucaklamasına nasıl izin verirsin?” O acınası hediyeyi yüzüne fırlatıp kovmalıymışım onu.
“Ciddi ciddi hediyeye mi takıldı?”
“Evet! ‘Oyuncak ucuzmuş, çikolatalar zararlıymış, daha fazla para vermeliymiş,’ diye gece boyu söylendi. Sanki eski kaynanama sarılmışım gibi suçladı beni. ‘Kötü bir nine,’ diyor, ama ben onu neredeyse eve kadar davet etmişim! Sanki o kadının beni bir kuruşsuz kapı dışarı ettiğini unutmuşum!”
Meryem bir yıl önce boşanmıştı. Kocası gerçek bir aile hayatına hazır değildi. Zorluklar başlayınca — uykusuz geceler, bebeğin ağlamaları, para sıkıntısı — pes etti. “Karısız ve çocuksuz yaşamak daha kolay,” diye düşündü. Sessizce eşyalarını toplayıp gitti. Ev kayınvalidesinin üzerineydi, Meryem’i kapı önüne koydular.
“O an ne olduğunu bile anlamadım. Sanki birisi ışıkları söndürmüştü. Nereye gideceğim? Ne yapacağım? Şoktaydım.”
Boşanma davasını kayınvalidesinin avukatı yürüttü. Bölüşülecek bir şey yoktu zaten — ev de, araba da kayınpederlerin üzerineydi. Nafaka bile sembolik. Meryem mahkemeye gitmeye gücü yetmedi. Yorgun ve bitkindi.
“Tek bir şey istedim: doğum iznim bitene kadar o evde kalayım. Anneme dönmek istemiyordum; zor bir kadındır, ağır karakterli. Ama Ayşe Hanım reddetti. ‘Sen ilk gelin değilsin, son da olmayacaksın. Burası otel değil,’ dedi.”
Ama gitmeden önce taşınmaya yardım etti: taşıyıcıları ayarladı, eşyaları paketletti, hatta annemin evine kadar götürttü. Her şeyi alabilirsin dedi, ama Meryem sadece kendi eşyalarını aldı. Kimsenin ileride “şunu da götürdü” demesini istemedi.
Sekiz aydır küçük kızıyla birlikte annesinin küçücük bir odasında yaşıyor. Nafakayla zar zor bebek bezi alınabiliyor. Ne baba, ne de onun ailesi çocukla ilgileniyor. Kimse aramıyor, sormuyor. Sadece Ayşe Hanım, eski kaynana, ara sıra kızını soruyor.
“Kavga istemiyordum. Bu yüzden onunla tarafsız bir yerde, parkta buluştum,” diye iç çekti Meryem. “Annemin karşı çıkacağını biliyordum, ama anlayış göstereceğini umdum. Boşunaymış.”
“Sadece kırılmadı. Neredeyse beni evden kovacaktı. ‘Hainin tekisin,’ dedi. ‘Bu kadar iyi kalpliysen, git eski kaynananla yaşa.’ Kızımı bile doğru düzgün yetiştiremezsin, çünkü senin karakterin yokmuş. Onlar sana eziyet ettiler, sen de nineSonra annemin sert bakışları altında, her şeyi göze alarak, “Elif’in mutluluğu için her şeyi yaparım,” dedim ve içimdeki fırtınaya rağmen sakin bir nefes aldım.
