Bugün günlüğüme yazmak istiyorum çünkü içimde birikenleri dökmem gerekiyor. Anneme iyilik olsun diye arabamı bırakmıştım, ama kardeşim onu kullanırken kaza yaptı. Şimdi annem, ona bağırdığım için bana küstü.
Bir iş seyahati için şehir dışına çıkarken, arabamın anahtarlarını anneme bırakmıştım. Neden market poşetlerini taşımak zorunda kalsın ki? Garajda tam bakımlı, tertemiz bir araba duruyordu. Ama en çok korktuğum şey başıma geldi. Anahtarları küçük kardeşime vermiş. O da… arabayı kullanırken çarpmış. Ölümcül değil belki ama tamir faturası görünce tüylerim diken diken oldu. Kasko, zararın yarısını bile karşılamayacak.
Ben bir lojistik uzmanıyım, sık sık bölgelere, hatta yurt dışına gidip geliyorum. Kısa mesafelerde kendi aracımı kullanmayı tercih ederim: daha hızlı, daha rahat ve en önemlisi güvenli. On bir yıldır hiç kaza yapmadım. Tabii bana çarpan birkaç dikkatsiz sürücü oldu, ama genel olarak çok dikkatliyimdir. Arabalarımı sık değiştirmem, ama her birine özen gösteririm. Hep ikinci el aldım, tasarruf ettim. Geçen yıl artık yeter dedim. Yeni bir araba hak etmiştim. Başkasının kazalı, boyanmış, kilometresi oynatılmış arabası değil; tertemiz, kendimin olan bir araba.
Kredi çektim, yılların birikimini harcadım ve yepyeni bir “Mazda” aldım. O yeni araba kokusu, kusursuz frenler, panoramik cam tavan… Hayalimdi. Ama tadını çıkaramadım bile. İş seyahatleri arttıkça araç boşta kaldı. Annem, ehliyeti olmasına rağmen, “Markete, hastaneye giderken kullanabilir miyim?” diye sormaya başladı. İtiraz etmedim. O da dikkatli kullanır, hem o benim annem.
Tek bir şart koydum: Anahtarları kardeşime vermeyecekti. Küçük kardeşim, her sürücünün kabusudur. Hızlı kullanmayı sever, sollamaya bayılır, mesafeyi hiçe sayar. Ehliyeti bile bir kez elinden alındı. Son iki arabası hurdaya gitti. Onu severim, ama ona araba emanet etmek, çocuğun eline bomba vermek gibidir. Annem kafa sallamış, “Hayır, yanına bile yaklaştırmam,” diye söz vermişti.
Aylar geçti. Eve döndüğümde öğrendim ki araba hasarlı. Kardeşim izinsiz almış. Daha doğrusu, annemin izniyle. Anahtarları ona vermiş. Öfkeden deliye döAnnem şimdi bana kırgın, kardeşim borçlarını nasıl ödeyeceğini bilmiyor, ben de yılların emeğiyle aldığım arabamı kaybetmenin üzüntüsüyle yürüyerek işe gidiyorum.
