Annem hep ablamı örnek gösterirdi bana: doğum günü bardağı taşıran son damla oldu
Çocukluğumdan beri annemin gözünde hep ikinci olduğumu hissettim. Sonuncu değil, hayır. Sadece ikinci. Daha değerli, daha başarılı, daha “doğru” olanın ardında. Ablam Eylül’ün ardında. Aslında normaldi—sonuçta her ailede çocuklar farklıdır. Ama annem bu farklılıkları bir oyuna çevirdi; ben hep başarısız rolündeydim, Eylül ise altın çocuktu.
Hatırladığım her an, çaba gösterdim. Anneme kanıtlamaya çalıştım—benim de bir değerim olduğunu, daha kötü olmadığımı, onun gururunu, sevgisini, sıcak bakışını hak ettiğimi. Ama her adımım boşa gitti. Yarışmalardan derecelerle geldim—sessizlik. Zor bir üniversitenin burslu bölümünü kazandım—”Eylül hiç zayıf not almadan bitirdi, işte bu başarı.” İşe girdim—”Eylül evlendi bile, sen hâlâ evrak peşinde koşuyorsun.” Onun çocuğu var, benim ise kredi. Onun ailesi var, benimse “boş heveslerim.” Her “başardım” dediğimde annemin “ne olmuş yani?”siyle karşılaştım.
Acıttı. Sürekli. Sanki olduğum kişi için hep savunma yapmak zorundaydım. Sanki çabalarım, Eylül gibi olmadığım için yetersizdi. Sanki sevgim, annemin bende sadece “öteki kız”ı değil, sadece kızını görmesi için yetmiyordu. Ama katlandım. Katlandım ve bir gün… takdir edeceği umuduyla devam ettim.
Geçen sonbahar emekli oldu. Parası az, sağlığı da bozuk. Faturalarını, ilaçlarını, alışverişini ben üstlendim. Kendim zar zor geçinirken, elimden geldiğince yardım ettim. Bir ay önce evine köklü bir tadilat yaptırdım—tesisatı yeniledim, duvarları boyattım, yeni bir fırın aldım. Birikmiş her kuruşumu harcadım. Sadece rahat etsin istedim.
Üç gün sonra doğum günüydü. Hediye alamadım. Tek bir lira bile kalmamıştı. Yine de gittim—bir buket çiçek, pasta, içten dileklerle. Sarıldım, yanağından öptüm, sağlık diledim. O ise… Misafirlerin ortasında ayağa kalkıp yüksek sesle sordu:
“Hediye nerede? Doğum gününe hediyesiz gelinmez, bilmiyor musun?”
Oda buz kesti. Hiç olmadığım kadar utandım. Söyleyecek bir şey bulamadım. Ve ancak şimdi anladım: İşte bu, bardağı taşıran son damla. Bitti. Artık beni ısıtmayan bir güneşe uzanmayacağım. Belki de hiç bana ait olmayan bir sevgiyi hak etmeye çalışmayacağım.
Kızgın değilim. Sadece yoruldum. Ve artık çok net biliyorum: Bugünden sonra kendim için yaşayacağım. Annemin takdiri için değil, “mükemmel abla”yla kıyaslanmak için değil, “onay” almak için değil. Param, emeğim, zamanım—artık bende sadece “Eylül değil”i gören biri için harcanmayacak.
Bazen kendini sevmeyi öğrenmek için, başkalarına bunu kanıtlamayı bırakmak gerekir. Sana hayat verenlere bile.
