Sakarya’nın sakin bir kasabasında, Sapanca Gölü kıyısındaki şirin bir evde, Aylin ve eşi Emre’nin hayatı sakin bir şekilde akıyordu. Ta ki kaynanasının başrol oynadığı bu dram başlayana kadar. Bu hikâye, iyi niyetlerin sabır ve aile bağları için bir sınava dönüşmesinin öyküsü.
Aylin ve Emre evlendikten hemen sonra kendilerine bir ev aldılar. Çocukları çoktan büyümüş, kendi ailelerini kurmuştu ve çift geniş evlerinde baş başa kalmıştı. Kaynanası Gülten Hanım’ın yalnızlığının çekilmez olduğunu düşünerek onu evlerine davet ettiler.
“O bizim için yabancı değil,” diyordu Aylin kocasına. “Üstelik ev işlerine de yardım eder.”
Gülten Hanım sık sık boş evinde, özellikle de geceleri dayanılmaz hale gelen sessizlikte canının sıkıldığından yakınırdı. Aylin, hiç düşünmeden kapılarını açtı. Bu hamlenin aile bağlarını güçlendireceğine inanıyordu.
İlk başta her şey yolundaydı. Kaynana, ev işlerine büyük bir hevesle sarılmıştı: Aylin’le birlikte temizlik yapıyor, yemek pişiriyor, tarifler paylaşıyorlardı. Aylin, ilişkilerinin karşılıklı anlayış ve saygı üzerine kurulduğunu hissediyordu. Gülten Hanım minnettar görünüyordu ve evde bir huzur hakimdi.
Kaynanasının yardımı sayesinde Aylin’in boş vakitleri artmıştı. Eski hobisi olan örgü işlerine geri döndü.
“Tabii ki milyonlar kazandırmıyor ama aile bütçesine hoş bir katkı oluyor,” diyordu Aylin, ördüğü kazakları arkadaşlarına gösterirken.
Kaynanası için birkaç kazak örmüş, Gülten Hanım da bunları gururla giyerek komşularına hava atıyordu. İki yıl boyunca hiç çatışma yaşanmadı ve Aylin, ideal dengeyi bulduğuna inanmaya başlamıştı.
Ama zamanla her şey değişti. Aylin, kaynanasının ev işlerinden kurnazca sıyrıldığını fark etti. Açıkça reddetmiyordu ama bulaşıklar yıkanmadan kalıyor, yerler silinmiyor, akşam yemeği hazırlanmıyordu. Aylin, işten geldikten sonra akşamlarını bunları halletmekle geçiriyordu.
“Zamanımı iyi planlamaya çalışıyorum,” diye iç çekiyordu Aylin. “Hem ev işlerini yetiştirmek hem de siparişleri tamamlamak istiyorum. Ama kaynana yüzünden her şey altüst oluyor. Müşteriler memnun değil, teslim tarihlerini kaçırıyorum.”
Ona neşe ve gelir getiren hobi, tehdit altına girmişti. Aylin ev işlerinden pek hoşlanmazdı ama zamanında yetiştiremediği siparişler yüzünden müşterilerine karşı hissettiği suçluluk daha da bunaltıcıydı. Örgü için ayrılan zaman baharda eriyen kar gibi hızla tükenirken, yorgunluk sanki bir yük gibi birikiyordu.
Aylin, kaynanasıyla konuşmaya karar verdi. Nazikçe, eskisi gibi yardıma ihtiyacı olduğunu anlatmaya çalıştı. Ama Gülten Hanım anlamamış gibi davrandı.
“Ben zaten her şeyi yapıyorum!” diye öfkelendi. “Daha ne istiyorsun?”
Aylin, iş bölümünü netleştirmeyi teklif etti: Kendisi tüm ev işlerini üstlenecekti, böylece kaynanasına bağımlı kalmayacaktı. Ama anlayış yerine gücenme aldı. Gülten Hanım, oyuncağı elinden alınmış bir çocuk gibi hemen Emre’ye şikayet etmeye koştu.
“Aylin bana kırıldı!” diye sızlandı. “Ben çabalıyorum, o hiç memnun değil!”
Emre, olayı anlamadan karısına şaşkın şaşkın baktı:
“Senin nAma Aylin bu sefer “Artık yeter!” deyip bir karar alacaktı, çünkü oyuna gelmeyeceğini biliyordu.
