Aşkın Yankısı: Kırık Bir Kalbin Dramı
Bir sabah sislerin nehrin üzerinde dans ettiği, bahçelerin çiçeklerle süslendiği şirin kasaba Turgutlu’da, Melek ile eşi ailesini ziyarete gelmişti. Kaan arabadan inip bagajı açtı ve içinden hediyelerle dolu çantaları çıkarmaya başladı. Tam o sırada Melek uzakta bir siluet fark etti. Gözlerine inanamadı. Sokakta Elif, yanında tanımadığı bir adamla gülüşerek yürüyordu. Elif uzaktan ona el salladı, sıcak bir gülümsemeyle.
“Bu nasıl mümkün olabilir? Peki ya Murat nerede?” diye iç geçirdi Melek, yüreği sıkışarak. Sonra acı gerçek ortaya çıktı ve dünyası başına yıkıldı.
Melek, üniversitenin üçüncü sınıfına başladığında ailesinin evinden taşınmış, çamların arasında kurulu bir siteye yerleşmişti. Babası özenle hazırlamıştı bu evi; karısını ve kızını çok seven bir adamdı, Melek için de erkeğin ideal örneğiydi. Üniversitedeki erkekler ilgisini çekmiyordu. Fazla ciddiydi, güzelliğine rağmen. Partilere gitmez, kafelere kolay kolay ayak basmazdı. Arkadaş edinmez, yalnızlığı tercih ederdi. Derslerinde başarılıydı, akşamlarını ailesiyle geçirir, kitaplar okuyarak onları gururlandırırdı.
“Günü gelince yaşar, daha çok vakti var,” derdi annesiyle babası, evlerine sıcak bir atmosfer yaratırken.
Yan evde Murat ve Elif çifti yerleşmişti, Melek’ten beş yaş büyüklerdi. Çocukları yoktu, ama ikisi de yakışıklıydı, özellikle o… Murat. Melek bazen yatak odasının penceresinden onu izlerdi, işten dönerken—bazen yalnız, bazen Elif’le; uzun boylu, koyu saçlı, göz alıcı bir kadın olan Elif’le.
Kurban Bayramı’nda ailesi komşuları davet etti, tanışmak için. Komşular kırmadılar, şarapla birlikte bir börek getirerek geldiler. Sıcak bir karşılama, sofraya oturuldu. Melek’in annesi telaşlıydı, erkekler hararetli bir sohbete dalmıştı, Melek ise sessizce Elif’i izliyordu. O, mesafeliydi, sadece ara sıra konuşmaya katılıyor, evi meraklı gözlerle süzüyordu. Murat ise tam bir cazibe abidesiydi: neşeli, kibar. Babasıyla konuştuktan sonra Melek’e dönüp üniversiteyi sordu, kendi öğrencilik yıllarını hatırladı ve önünde uzun bir hayat olduğunu söyledi.
Gittiklerinde Melek’in içini bir huzursuzluk kapladı. O tatlı bakışlar, yumuşak ses, anlamlı jestler aklından çıkmıyordu. Anlamıştı ki: bu aşktı. İlk, gerçek, yüreği paramparça eden bir aşk.
Murat tüm düşüncelerini ele geçirmişti. Derslerde odaklanamıyor, rastgele karşılaşmalar hayal ediyordu. Uzaktan selam veriyor, onun gülümsemesini yakalayıp yeniden hayallere dalıyordu. Annesi içindeki hüznü fark etmişti, ama Melek susuyordu. Nasıl derdi ki, “Evli komşuma aşık oldum”? Annesi üzülür, babasına anlatırdı. Bu yüzden acısını içine gömdü.
Yaz tatili geldiğinde tesadüfi karşılaşmalar arttı. Bir gün gölet kenarında Murat’a rastladı—şortlu, olta elinde. Balığa davet etti. Eve dönerken,
“Beğendin mi? Başka zaman da gidebiliriz. Elif balık tutmayı sevmez,” dedi.
Artık görüştüklerinde yanına gelir, halini hatırını sorardı. Bir gün saçlarını karıştırdı, o da elini yanağına bastırdı. Kısa bir temas, ama Murat ona dikkatle baktı:
“Meleğim, sen harika bir kızsın.”
O gece sabaha kadar ağladı ve ondan uzak durmaya karar verdi. Bu iyi sonuçlanmayacaktı.
Üç yıl, acı çekerek geçti. Tesadüfi karşılaşmalar, onun arkadaşça gülümsemeleri, Elif’in soğuk bakışları, nadir komşu ziyaretleri. Melek, yalnızca kendisinin bildiği bir aşkın ateşinde yanıyordu. Üniversite bitti—takdir belgesi, iş hayatı, yetişkinliğe ilk adım. Komşular çocuksuz yaşamlarına devam ediyor, ilişkileri solmuştu. Elif belki bir şeyler sezmişti, ama susuyordu. Murat işini, planlarını soruyor, ama balığa bir daha çağırmıyordu.
Sonra Melek, sergide Kaan’la tanıştı. Sanatçıydı, yedi yaş büyüktü, onu sanatın güzelliğiyle büyüledi. Görüşmeye başladılar. Kaan tutkuluydu, çok gezer, atölyesi vardı ve iltifat etmeyi iyi biliyordu. Altı ay sonra evlenme teklif etti. Melek, Murat’a olan aşkından kaçmak, onu unutmak için kabul etti. Kararı vermesi zor olmuştu. Geceler boyu ağladı, sevmediği bir adamla evleneceğini, acıdan kaçtığını biliyordu. Rüyalarında Murat ona yalvarıyordu, gitme diyordu, ama o kendini Kaan’a karşılık vermeye zorluyordu.
Düğünden bir haMelek, içindeki fırtınaya rağmen Kaan’ın yanında huzur bulduğunu fark etti ve hayatının bu yeni sayfasına sıkı sıkı sarıldı.
