Kaynannem, kendi evimizi almayı planladığımızı öğrendiğinde o an oğlunu bir kenara çekip konuştu. Ondan sonra olanlar ise beni derinden sarstı.
Kocamla uzun zamandır biriktiriyorduk. Ben uluslararası bir şirkette çalışıyordum ve maaşım onunkinden neredeyse iki kat fazlaydı, ama evde her şey ortaktı. Biriktirdiklerimiz, hayallerimiz, hedeflerimiz… Kendi evimiz için çabalıyorduk ve hiçbir şey bizi durduramaz sanıyordum. Ta ki ailesi bu durumu öğrenene kadar.
Kocamın dört kız kardeşi vardı. O ailede erkek evlat sadece bir kardeş değil, bir dayanak, bir destek, tüm sorunların çözümcüsüydü. Gençliğinden beri her birine yardım ediyordu – biri okul parası, diğeri telefon, bir diğeri “maaşa kadar borç” diyip asla geri ödenmeyen paralar… Bunları görüyordum, ses çıkarmıyordum. Anlıyordum, aileydi sonuçta. Ben de zaman zaman kendi aileme destek oluyordum. Ama bu “yardımlar” yüzünden ev hayalimiz neredeyse üç yıl ertelendi.
Sonunda yeterli parayı biriktirdiğimizde ev bakmaya başladık. Çoğunlukla ben araştırıyordum, çünkü kocam işten geç geliyordu. Hatta mutlu bile oluyordum, en iyi seçeneği bulup ikimiz için güzel bir yuva kuracaktım.
Bir gün kaynannem bizi davet etti – en küçük kızları mezun oluyordu. Gittik, yemek yedik. Tam sofrada kaynannem birden konuyu açtı:
“Umarım yakında oğlum kendi evine taşınır… Misafirlikten yoruldum artık,” dedi gülümseyerek.
O sırada kocam gururla ev bakmaya başladığımızı ve her şeyi benim ayarladığımı söyledi.
Kaynannemin yüz ifadesinin nasıl değiştiğini görmeliydiniz. Gülümseme kaybolmuş, yerine buz gibi bir ifade gelmişti. Ağır bir bakış attı ve soğuk bir tonla konuştu:
“Güzel tabii… Ama oğlum, böyle şeylerde bana danışmalısın. Ben hayat tecrübesi olan biriyim. Karına böyle önemli bir işi nasıl bırakırsın?”
En büyük kız kardeşi de destek verdi:
“Aynen! Bu karın bencil. Hep kendini düşünüyor. Bize bir kuruş bile vermedi. Ev önemliymiş, aile değil!”
Öyle şaşırdım ki neredeyse boğulacaktım. İçimden her şeyi patlatmak geldi: Eğer paraya bu kadar ihtiyaçları varsa, gidip kendileri kazansınlar diye. Ama tuttum kendimi. Sessizce yemeğe devam ettim. Böyle bir ihanet beklemiyordum.
Sonra kaynannem kalktı, oğlunun kolundan tuttu ve mutfağa çekti. “Konuşmamız lazım,” diyerek. Tam o sırada ortanca kız kardeş lafı yapıştırdı:
“Biz abimle yeni evinde yaşayacağız. Bize de bir oda ayarlar.”
Şakaklarım zonklamaya başladı. Dayanamadım, kalkıp koridora çıktım. Eşyalarımı toplamama gerek kalmadı – oradan hemen bir taksiyle ayrıldık.
O akşam evde kocamla konuşmaya çalıştım. Ama o bambaşka biriydi. Sessizce oturdu, sonra birden:
“Boşanmamız lazım.”
“Ne?”
“Böylesi daha iyi. Ailemi düşünmem lazım… Kendi ailemi.”
Ertesi gün eşyalarını toplayıp gitti. İki hafta sonra arayıp biriktirdiğimiz paranın “yarısını” istedi. Gönderdim. Kavga etmedim, ağlamadım, küçük düşmedim. Sadece bir nokta koydum.
Birkaç ay sonra tek başıma bir ev aldım. Kendi adıma, kendi paramla. Evet, zor oldu, kuruş kuruş hesapladım, ama başardım. Onun ise, duyduğuma göre, annesinin evinde kaldığı söylendi. Tabii kız kardeşleri “payını” hızla tüketti: biri borç aldı, diğeri istedi, öteki yalvardı. Kendi ev hayali neredeyse bir duman gibi uçup gitti.
Ama onun hikâyesi artık benim değil. Benim hikâyem bir ders oldu: Eğer bir erkek ailesinden ayrılamıyorsa, asla senin olmaz. Eğer başkalarının ortak kararlarınıza müdahale etmesine izin veriyorsa, bu bir aile değildir. Ve hiçbir para, hiçbir fedakârlık, sen inşa ederken başkalarının yıktığı bir ilişkiyi kurtaramaz.
