— Sadece çocuklara yardım etmek, torunumu sevmek istemiştim. Onların maddi sıkıntı çektiklerini biliyordum, bu yüzden gelinimin çalışmasına izin verdim, — diye iç çekti acıyla Elif Hanım.
Ellibeş yaşında ve sağlık sorunları nedeniyle emekli. Geliri çok az, ama ayakta kalmaya çalışıyor. Oğlu çoktan büyümüş, küçük kızı ise üniversitede okuyor, part-time iş yapıp annesine destek oluyor.
— Oğlum altı yıldır evli. Düğünden hemen sonra gelinimle birlikte mortgage çektiler. Ben tek odalı bir daire almalarını, kendilerini zorlamamalarını söylemiştim, ama iki odalıyı seçtiler. Yardım edemedim, kendi geçimim bile zor. Kayınvalidesi de maddi sıkıntıları olduğu için destek olamadı, — diye anlatıyor Elif Hanım, küçük bir kasaba olan Çamköy’de yaşayan.
Gelininin, Aylin’in ailesinin varlıklı olmadığını biliyordu. Bu onun için sorun değildi, ama Aylin’in akrabaları sürekli dert açıyordu.
— Aylin’in büyükannesi hiç çalışmamış, ama beş çocuk doğurmuş. Bahçesinden geçiniyor, küçük bir evi var, ama yoksul. Sadece kayınvalidem, Aylin’in annesi, biraz yol katetmiş. Diğer kardeşleri ise dibe vurmuş, — diye hatırlıyor Elif Hanım.
En büyük oğlu alkol yüzünden ölmüş, ortanca kızı hırsızlıktan hapiste, en küçük oğlu ise kayıp. Aylin’den yedi yaş büyük olan küçük kız kardeşi ise hâlâ annesinin sırtından geçiniyor.
— Bu kız kardeşi, işe yaramaz bir adamla evlendi. Çocukları yok. Kocası hapiste, üç yıl yattı, daha üç yılı var. Ama o genç, hayatın tadını çıkarmak istiyor, — anlatıyor Elif Hanım.
Kayınbiraderi hapadayken bir sürü kredi çekmiş, şimdi bunları Aylin’in annesi, Emine Hanım ödüyor. Kız kardeşi, Didem, ise ailesine dönmüş ve engelli maaşı almak için başvurmuş. Çalışıyor, ama maaşı zar zor yemeğe ve faturalara yetiyor.
Emine Hanım, Didem’i boşanmaya ikna etmeye çalıştı, böylece borçların bir kısmı kocasına kalacaktı. Ama Didem reddetti, onu seviyor, peşinden ateşe bile atlar. Ve tam bu sırada yeni bir felaket patlak verdi:
— Çocuklarımız iyi yaşıyor gibi, buna seviniyorum. Ama ben ve eşim boşanıyoruz, — diyerek şaşkına çevirdi Emine Hanım, Elif Hanım’ı.
— Donup kaldım. Yıllarca beraberdik, bir anda bu! Meğer kayınpeder, üç çocuklu genç bir kadının peşine takılıp ailesini parasız bırakmış, — diye başını salladı Elif Hanım.
Kısa süre sonra Aylin de kayınvalidesine geldi, parasız kaldıklarını, kocası Ali’nin ek işten çıkarıldığını anlattı. Yarım günlük bir iş teklifi almıştı ve Elif Hanım’a torunu Efe’ye bakması için yalvardı.
— Onlara ben yardım etmezsem kim edecek? Kayınvalidem çalışıyor, kızım okuyor, diğer akrabalar ise sadece kendini düşünüyor. Aylin’e korktuğumu söyledim, Efe çok hareketli. Ama o bir ağlamaya başladı ki… — diye iç geçirdi Elif Hanım.
Sonunda torununa bakmayı kabul etti, ama sadece kendi evinde. Zemin katta yaşıyor, bahçesi kapalı, gezdirirken rahat. Kayınvalidesinin evi de uzak değildi, torunu getirip götürmek zor olmadı. Elif Hanım, ağrılarına rağmen ilaçlarını içip dayanıyordu.
Bir gün Efe hastalandı ve büyükanne, çocukların evinde kalmak zorunda kaldı. Buzdolabını açınca dondu kaldı — bomboş, çöl gibi. Tam o sıra Ali, bir iş görüşmesi için eve üstünü değiştirmeye geldi.
— Aylin birazdan gelir, hoşça kal! — diyerek çıkıverdi.
— Nereye gidiyorsun? — diye şaşırdı Elif Hanım.
— Ek işe, vardiya değişikliği var.
— İşte o an yıldırım çarpmış gibi oldum, — diye titreyerek anlatıyor. — Hepsi beni kandırmış! Aylin, mortgage için değil, ablasının borçlarını ödemek için çalışıyormuş! Ali iki işte canla başla çalışıyordu, ben torunumla sağlığımı harcadım, ama gelinim kendi ailesini kurtarmaya çalışıyormuş!
Elif Hanım öfkeden deliye dönmüştü. Oğluna dert yandı, ama o karısını savundu, Aylin’in her şeyi ailesi için yaptığını söyledi. Kayınvalidesi böyle bir yalana inanamadı. Bir insan nasıl gözünün içine bakarak yalan söyleyebilirdi?
Skandal sonrası ilişkilerinin bozulacağını biliyordu. Belki de torununu bir daha göremeyecekti. Ama gelininin bu küstahlığına boyun eğmeye niyeti yoktu. Kalbi kırgınlıkla parçalanıyordu, ama gerçek her şeyden önemliydi.
