Kızımız bizi sofraya topladı, bir sevinç paylaşacaktı. Akşam yemeğinden sonra onu ve damadı evden çıkardık.
Bugünün gençlerini artık anlamıyorum. Sağduyudan tamamen yoksun gibiler. Kızımız Elif, geçenlerde aile yemeği düzenlemişti—normal, kutlama niteliğinde bir akşam, salatalar, pasta, mumlarla. Hepimizi toplamıştı—beni, eşimi, torunumuzu ve kendi kocasını. Hepimiz İzmir’in kenar mahallesindeki üç odalı mütevazı bir evde yaşıyoruz. Bu kadar daracık bir yerde yaşamak zaten başlı başına bir sınav. Bir de üstüne…
Elif ile Deniz evlendiğinde, hemen onları yanımıza aldık. Öyle oldu işte—hamile kalmıştı, düğünü alelacele yaptılar, her şey çok hızlı ve bilinçsizce gelişti. Yargılamadık, elimizden geleni yaptık ve kendi evlerine birikim yapana kadar bizde kalmalarını teklif ettik. Onlara, “Para biriktirin, en azından konut kredisi için peşinat yapın. Her şeyi anlıyoruz, ama torun büyüdükçe daha da daralacak,” dedik.
Başlarını salladılar, anlaşmış gibiydiler. Ama iş icraate gelince—hiçbir adım atmadılar. Hep vaat, hep laf, ama ortada somut bir şey yok. Ebeveynlerinin evinde çocuk gibi yaşıyorlar, bir teşekkürü bile çok görüyorlar. Sabrediyoruz, ama eşimle benim de kendi sıkıntılarımız var, yaşımız var; huzur, düzen istiyoruz. Yine de kızımız için sessiz kalıyoruz.
İşte, sofrada oturuyoruz. Elif gülümsüyor, gözleri parlıyor. Eşimle ben göz göze geldik: “Acaba nihayet taşınmaya mı karar verdiler?”
Ama hayır. Elif kadehini kaldırdı, bize baktı ve dedi ki:
“Anne, baba… Ben hamileyim!”
Başım döndü. Donakaldım, ona bakarken, kulaklarıma inanamadım. Yer sanki ayağımın altından çekiliyordu. Ya çaresizlikten gülmek geliyordu içimden, ya da hıçkıra hıçkıra ağlamak. Bir çocuk daha mı? Bu daracık eve mi? Hadi oradan…
“Elif, yaptığının farkında mısın sen?” diye sessizce, ama ağır bir sesle sordu eşim. “Altı kişi nerede yaşayacaksınız? Yoksa bizim hâlâ bakıcılık yapmamızı mı bekliyorsunuz?”
Elif ise hiç utanmamıştı bile. Bizim koşup ona sarılacağımızı, kutlayacağımızı sanıyordu belli ki. Ama öyle olmadı.
“Sizi mutlu eder diye düşünmüştüm…” diye mırıldandı, Deniz hemen atıldı:
“Destek bekliyorduk, siz direkt reddettiniz. Bu bizim ailemiz!”
“*Sizin* mi?” diye dayanamadım. “Peki biz neyiz? Hizmetçi mi? Sponsor mu? Size dedik: Kendi eviniz için para biriktirin! Ama siz… bir ağız daha? Kusura bakmayın, ama biz artık bunu kaldıramayız.”
Yemekten sonra kimse kimseyle konuşmadı. Ertesi gün Elif selam bile vermedi. Bize kırılmışlardı. Çünkü sevinçten havalara uçmamıştık. Çünkü, bu daracık evde bir çocuk daha, geceleri bir ağlama sesi daha, koridorda bir bebek arabası daha olmasına sevinmemiştik.
Eşimle konuştuk. Sakin. Sert. Karar verdik: Artık yeter. Kendi hayatımızı, yaşlılığımızı, huzurumuzu daha fazla feda edemezdik, etmemeliydik. Neredeyse otuzlarındalar. Büyüme vakti geldi.
Kızıma yaklaştım ve net bir şekilde söyledim:
“Elif, sizi seviyoruz. Ama artık yetişkinsiniz. İkinci çocuk mu istiyorsunuz? Harika. Ama onu kendi evinizde büyütün. Artık sizin emniyet ağınız olamayız.”
Alev gibi parladı. Bize acımasız dedi, “Hiç kimse çocuklarına böyle dav”Kapıyı çekip giderken, içimde bir yanım hala onları çağırmak istiyordu ama biliyordum ki bazen sevgi, ‘yeter’ demektir.”
