Bugün günlüğüme içimi dökmek istiyorum. Hep çocuklarım için yaşayan kadınlardan biriydim. Oğlum küçükken uykusuz geceler, gençliğinde ise onun geleceği için endişeler… Erken ağardı saçlarım, çok şey verdim, çok fedakârlık yaptım ama severek yaptım. Sonuçta bir tek Erdem’im var. Otuz bir yaşına geldiğinde, artık biraz da kendimi düşünmenin zamanı geldi diye düşündüm.
Erdem sekiz yıl önce evlenmişti. Düğün masraflarını kayınvalidelerle paylaştık, ben de hediye olarak bir zarfla para verdim—istersiniz, bir şey alırsınız diye. Gençler, düğünden hemen sonra şehrin güzel bir semtinde iki odalı bir ev kiraladılar. Kendi başlarına idare etmeleri hoşuma gidiyordu—her çiftin böyle bir lüksü olmuyor sonuçta.
Ama birkaç yıl sonra maddi sıkıntı yaşamaya başladılar. Oğlum yardım istemek için bana geldi. Babamdan kalan bir daireyi kiraya veriyordum—kira geliriyle geçiniyordum. Kiracım mükemmeldi: sakin, tek başına yaşayan bir adam, zamanında öder, şikayet etmezdi. Ama gelinim hamile kalınca, artık yardım etmem gerektiğini düşündüm.
Kiracıyı çıkardım, evi oğluma ve gelinime verdim. “Balık yemeyi biraz ertelerim, idare ederim,” diye düşündüm. Sonuçta aileme destek olmalıydım. Üstelik gelinim birden bana karşı çok nazik davranmaya başlamıştı—beni davet ediyor, fikrimi soruyordu.
Üç yıl geçti. Üç yıl boyunca o evde kira ödemeden yaşadılar. Ben de bir türlü “Artık kendi evinizi arayın,” diyemedim. İyi geçinen insanlar arasında böyle şeyler söylemek zor oluyor. “Kötü anne” rolüne bürünmek istemiyorsun. Ama artık yorgun düşmeye başladığımı fark ettim—uyku hali, ağırlık, fazla kilolar… Parayı onlara ayırdığım için kendime özen gösteremiyordum.
Sonunda bir gün cesaretimi topladım. Kızmadan, yumuşak bir sesle sordum: “Erdem, artık kendi evinizi bulsanız olmaz mı? İşiniz buraya uzak, başka yerlerde de uygun evler var.” Şakayla geçiştirdi. Gelinim de “Çocuk daha küçük, biraz daha kalsak,” dedi.
Onlara anlatmaya çalıştım: Anne olmak, sonsuza kadar kendini feda etmek demek değil. Çocuk yuvasına yakın bir ev bulabilirlerdi. Ama konu yanlış yöne gitti. Alındılar. Ben de suçlu hissettim kendimi. Normal bir hayat yaşamak istediğim için suçlu…
Bir hafta sonra kayınvalideler beni bir akrabanın doğum gününe davet ettiler—”Düğünde görmüştük, gelsene,” dediler. Gitmek istemiyordum ama ısrar ettiler: “Hediye istemiyoruz, sadece seni görelim.” Gittim.
Orada bir sürpriz bekliyordu beni. Herkesin gözü üzerimdeydi. Sofranın konusu benim “vicdansızlığımdı”—”Genç bir aileyi evsiz mi bırakacaksın? Para mı önemli, yoksa oğlunun ve torununun rahatı mı?” On kişi, hepsi bana kusur buluyordu. Kimse bu süreçte benim ne yaşadığımı dinlemek istemedi.
Sonunda bir uzlaşmaya vardık: Erdem ve ailesi evde kalacak, ama sembolik bir miktar—piyasanın yarısı kadar—kira ödeyecek. Aslında daha da az. Ben resmi olarak ev sahibi olacak, tamirat, zamanında ödeme gibi konularda hakkım olacak. Adil gibi görünüyordu ama bu kararı bana dayattılar. Yorgun düşmüştüm.
İçimde bir his—bu “anlaşma” hiçbir iyi sonuç getirmeyecek. Yakında tartışmalar, sitemler başlayacak. Ama seçeneğim yok. Artık kararlıyım: Bir şey bozulursa, kendileri tamir ettirecek. İlişkimizi koruyabileceğimize inanmak istiyorum. Ama olmazsa… Bu, onların seçimi olacak. Ben farklı bir yol istemiştim… Ama kimse dinlemedi…
