Gözlerimden yaşlar boşanıyor çünkü oğlum artık benimle hiçbir bağ istemiyor: gelinim bizim ilişkimizi yerle bir etti.
Bunu kabullenmek ne kadar acı… Tek çocuğunun senden yüz çevirdiğini kendine itiraf etmek ne kadar korkunç. Hayatını ona adadın, birçok şeyden vazgeçtin ve sonunda yapayalnız kaldın. Hata nerede yaptım bilmiyorum. Belki karakterim ağırdı. Belki fazla hoşgörülüydüm. Belki de kendimi yok edene kadar sevdim.
Oğlumu tek başıma büyüttüm. Hayatımda erkekler oldu ama hiçbirinden hayır gelmedi. Kimisi çıkar peşindeydi, kimisi kurtarılmak istiyordu, kimisi sadece maaşıma göz dikmişti. Her şeyi tek başıma sırtladım. 90’lar zor yıllardı—ağlamaya vakit yoktu, tükenene kadar çalıştım, oğlum iyi beslensin, okusun diye. Kendim aç kaldım, ayakkabı, kıyafet almadım—her şey ona gitti.
Sonra kader beni evli bir adamla karşılaştırdı. Evet, isteyen kınasın, ama o adam oğluma yol gösterdi. Petrol sektöründe çalışıyordu ve oğlumu da oraya yerleştirdi. Para azdı ama tam da ihtiyaç duyduğumuz zamanlarda çıkagelirdi. Mesele para değil, destekti.
Oğlum teknik liseyi bitirdi, sonra üniversiteyi. Ama tecrübesiz olduğu için kimse iş vermiyordu. Fabrikada çalıştı, dayanamadı—çalışmak değil, para kazanmak istiyordu. Ben onu her zaman destekledim, bir gün kendi işini kuracağına inandım. Son kuruşlarımı harcadım, yoldan çıkmasın diye.
Sonra bir gün onu eve getirdi. Sevimli ama boş bir kızdı. Şımarık, yaşına göre çocuk gibiydi. Ama o seçmişti, kabullendim. Hamilelik, düğün, umutlar… Büyükanne olacağım için heyecanlandım, küçük bir kız gibi sevindim. Hatta düğünlerini ben organize ettim.
Bir tanıdığım yardım etti—nişan yüzükleri için para verdi. Geline dedim ki: “Bütçeye uygun bir şey seçin. Bu para ikinize yetmeli.” Ama o, üç kat pahalı bir yüzük seçti. Umurunda değildi—en iyisini istiyordu, kocasının yüzüksüz kalması pahasına. O andan sonra ben onun düşmanı oldum. Sadece sınır koyduğum için.
Ama sustum. Oğluma ek iş yapsın diye araba aldım. Hayatlarını kolaylaştırdığımı sandım. Sonra her şey ters gitmeye başladı. Çocuk huysuzdu, ağlıyor, uyumuyordu. Oğlum gece gündüz çalışıyor, yardım edemiyordu. Kayınvalidesi ve kayınpederi (onun ailesi) sürekli: “Nasıl baba bu?”, “Nasıl koca bu?” diye tekrar ediyordu. Arabayı sattılar. Gelirleri azaldı. Sonra boşandılar. Oğlum içmeye başladı. Ehliyeti elinden alındı. Her şey dağıldı.
Ben onu toparladım. Ayağa kalkmasını sağladım. Yeniden düzeldi, hatta kendi işini bile kurdu—ama her şey benim üzerimeydi: icraları, borçları, kredileri vardı. Evet, kumar da oynadı. Bir vuruşta her şeyi geri kazanmaya çalıştı. Olmadı. Yine yardım ettim, çalışanlarının maaşlarını ödedim, işini ayakta tuttum. Sırf başarsın diye.
Para yeniden gelince o geri döndü. Yeniden birlikteler. Ama bu sefer oğlum benden uzak duruyor. Her şey benim adıma kayıtlı, ama kendimi gereksiz hissediyorum. Kiralık evde ayrı yaşıyorlar. Bana ne arıyor ne mesaj atıyor. Torunum huysuz, hiçbir aktiviteyle ilgilenmiyor. Oğlum ise “büyükanne yardım etmeli” diyor. Çağırdıklarında hayır demiyorum, ama sadece ihtiyaçları olduğunda çağırıyorlar.
Sonra dedi ki: “İşinden ayrıl, yardımına ihtiyacım var.” İşten ayrıldım. Şimdi maaşsızım, market parası için bir şeyler vermesini bekliyorum. Çoğu zaman vermiyor. Bana araba hediye etti—ama sigorta parasını vermiyor. Bazen alıyor, bazen geri veriyor. Bir gün kendim kullanmaya çalıştım—araba bozuldu. Zaten arızalıymış. Korkuyorum.
Daha önce onun arabası için kredi bile çektim. Önce ödüyordu. Şimdi ödemiyor. Açtığım çağrılara cevap vermiyor. Eskiden beraber yaşadığımız evi eski karısıyla paylaştı. Artık ne Yılbaşı’na ne doğum günlerime çağırıyor. Sadece işleri düştüğünde, bir kafeye gidip çocuğa bakacak birini aradıklarında geliyorum.
Geçen gün iş yerine gittim—bana bağırdı. “Utandım” dedi. Neden? İçki içmem. Yazarlar Birliği’nde bulundum. Tüm hayatım boyunca ona yardım ettim. Sadece oğlumu görmek istemiştim.
Şimdi beni engellemişler. Arayamıyorum bile. Geceleri ağlıyorum, ne yapacağımı bilmiyorum. Bu adama o kadar şey verdim—ve işte bana böyle davrandı. Hâlâ af diliyorum: “Yanlış bir şey söylediysem özür dilerim.” Ama susuyorlar.
Hâlâ düşünüyorum: Nerede hata yaptım? Yanlış ne yaptım? Neden oğlum artık benimle bir bağ istemiyor? Bu soru, her türlü acıdan daha beter…
