Dün, kayınvalidemiz tüm aileyi topladı ve mirası nasıl paylaştıracağını açıkladı: “Kayınbiraderime büyük pay düştü” derken, içimizdeki haksızlık hissi nasıl anlatılır bilmiyorum.
Yargılanabileceğimi biliyorum ama kocam için yüreğim sızlıyor. Dün akşam, annesi, Sevil Hanım, bir aile toplantısı düzenledi. Çocuklar, torunlar, gelinler… Herkes geldi. Normal bir çay sohbeti sanıyorduk, ama öyle olmadı. Toplanma sebebi, vefatından sonra kimin ne alacağını duyurmaktı. Evet, yanlış duymadınız! “Sonra kavga çıkmasın” diye şimdiden paylaştırdı.
Sevil Hanım, “Şehir merkezindeki daire küçük oğlum, Emre’ye” deyince, kocamın, Murat’ın elleri titredi. Sonra devam etti: “Büyük oğlum, Murat’a köydeki yazlık kalacak. Sema (yani ben) büyükanneden kalan takıları ve yemek takımını alacak. Diğerlerine hisse senetleri, mikrodalga, dedenin antika çalar saati falan düşüyor.” Masadakiler birbirine baktı. Yumuşak tabirle, şaşkındık. Ben ise içimde bir haksızlık sancısı hissettim.
Misafirler dağılırken, Murat, annesine yanaştı. Öfke yok, sadece bir soru:
“Anne, neden böyle böldün? Senin hakkın, ama… başka türlü de olabilirdi. Sadece sebebini anlatır mısın?”
İşte cevabı: Meğer gençken, ailenin tüm imkânları Murat’a gitmiş. “Diplomat olsun, yurt dışında yaşasın” diye umut bağlıyorlarmış. Düğününe yardım etmişler, torunuyla ilgilenmişler. Yani, ona göre, büyük oğul zaten ilgiyi almış.
Ama küçük oğul, Emre, hep gözden kaçmış. Okulu bırakmış, kariyer yapamamış, çocukken ilgi gösterilememiş. Şimdi eşinin ailesinin evinde yaşıyor. Oğluna bakarken, eşi çalışıyor. Kredi çekmek bile korkutuyor onları. Sevil Hanım, “O güçsüz, çünkü biz destek olmadık. En azından bir evi olsun” diyor.
Ama asıl mesele şu: Biz, Murat’la kendi ayaklarımızın üstünde durduk. Kredi çekip ev aldık, çalıştık. Peki neden şimdi “hak ettiğiniz bu” mu deniyor?
Tabii, bu kararlar kişisel. Ama yine de içim acıyor. Kendim için değil, Murat için. Konuşmuyor, ama belli. Sevil Hanım’la nasıl konuşacağımı da bilmiyorum. Böyle bir “paylaşımdan” sonra, onu görünce yüzüm kasılıyor. Sonuçta, anne baba gidince geriye anılar kalır. Bazısı tatlı, bazısı acı…
