Bugün, uzun süredir ertelediğim bir şeyi yazma cesaretini topladım. Utançtan değil, yargılanma korkusundan susuyordum. Ama artık susturamıyorum. Çünkü acımıyorum. Ancak bu bağı koparınca gerçekten nefes aldığımı hissedebildim.
Adım Elif. Adanalıyım. Ailem dışarıdan normal görünürdü: anne, baba ve ben. Mutlu bir çocukluk geçirmedim. Dayak ya da açlık yoktu belki, buzdolmabımız, okulumuz, oyuncaklarımız vardı. Ama küçük bir kalbin açlığı başkaydı.
Her şey babamın içkiye başlamasıyla değişti. Önce sadece bayramlarda, sonra hafta sonları, derken zor bir gün bahanesiyle… Şişe şişe, gece geçe. Ev bir savaş alanına döndü. Babam koridorda sızıp kalırken, annem yanından geçip bana, “Karışma. Odana git,” derdi. Sarılmaz, sormazdı nasıl olduğumu. “Geçecek,” demezdi. Sadece onunla birlikte ayakta kalmaya çalışır, beni de bu savaşa çekerdi.
Sevgi dilenmenin boş olduğunu erken öğrendim. Dizlerimi kendim yeşillendirdim, doktora tek başıma gittim, okul sorunlarımı kendim hallettim. İlk ödülümü alırken kimse gelmedi. Mezuniyetime babamı çağırdım. “Geleceğim,” dedi. Gelmedi. “İşim vardı.” Okul bahçesinde diğer babaların kızlarını kucakladığını, çiçek verdiğini izledim. Benimki unutmuştu bile.
O günden sonra hiç çağırmadım onları. Ne üniversite mezuniyetime, ne nikâhıma, ne de ilk sergime.
Asıl yara ise sonra geldi. İlk erkek arkadaşımı eve getirdiğimde, sarhoş babam rezalet çıkardı. “Senin kârın değil,” dedi. Küstahça. Hem ona, hem bana hakaret etti. O an anladım: Onun gözünde bir birey değilim. Bir hiçim.
Taşındım. Kenarda küçük bir oda kiraladım. Bazen yemeğe bile param olmazdı. Ama evdekinden rahat nefes alıyordum. Çığlıksız bir sessizlik, suçlamasız bir yalnızlık, korkusuz bir özgürlük.
Ama hayat düz bir çizgi değil. Boşanma, pandemi, işsizlik… Ve o eve dönmek zorunda kaldım. Hiçbir şey değişmemişti. Bitkin annem, izolasyonu delip arkadaşların yanında içen, sonra eve sızan babam… Bir gün dayanamayıp itiverdim onu. Koptu. Annem çığlık attı. Sanki her şeyin suçlusu bendim.
Tekrar bavulumu topladığımda kendime söz verdim: Bir daha asla geri dönmeyeceğim.
Şimdi yeni bir ailem var. Eşim, işim… İstanbul’da küçük ama sıcak bir evde yaşıyoruz. Hayattan çok şey istemiyorum. Huzur, saygı, sıcaklık… Bunların hiçbirini çocukken tanımadım. Şimdi kendim için inşa ediyorum.
Arada arıyorlar. Kısa, soğuk konuşmalar: “Nasılsın?”, “İyiyiz.”, “Tamam, görüşürüz.” Ve biliyor musunuz? Hiç suçluluk hissetmiyorum. Özlemiyorum. Geri dönmek istemiyorum.
Bu nefret değil. İntikam değil. Bir kurtuluş. Yıllarca omuzlarımda taşıdığım yükü bırakınca ne kadar hafiflediğimi fark ettim. Kendi mutluluğum pahasına bir evlat olmak zorunda değilim. Beni sevmeyenleri sevmek zorunda değilim. Affetmek zorunda değilim.
Eğer bunu okuyup kendinizi bulduysanız, bilin: Yalnız değilsiniz. Katlanmak zorunda değilsiniz. Bazen kopmak acımasızlık değil, öz sevgidir.
Artık onlarla konuşmuyorum. Ve hayatımda ilk kez kendim olabildim.
