Bunu uzun süre içimde tuttum. Utançtan değil, yargılanma korkusundan. Nasıl olur da ailenle bağını koparırsın, onları yabancı gibi görürsün? Ama nihayet cesaretimi topladım. Çünkü artık canım yanmıyor. Ve ancak bu ilişkiye noktayı koyduğumda, gerçekten yaşadığımı hissettim.
Adım Elif. Adanalıyım. Ailem klasik bir aileydi: anne, baba, ben. Çocukluğum… pek de mutlu geçmedi. Bizi dövmediler ya da aç bırakmadılar – buzdolabı, okul, oyuncaklar vardı. Ama bir çocuğun ruhu açlıktan kıvranıyordu.
Her şey babamın içkiye başlamasıyla oldu. Önce bayramlarda, sonra hafta sonları, en sonunda sırf “gün zor geçti” diye. Şişe şişe… Ve her akşam ev bir savaş alanına dönüyordu. Baba koridorda bitkin yatarken, annem yanından geçip hızla fısıldardı: “Karışma, odana git.” Sarılmazdı, “Nasılsın?” diye sormazdı, “Geçecek” demezdi. O sadece onun yanında hayatta kalmaya çalışıyordu – ve beni de bu kavgaya çekmişti.
Erken anladım ki, sevgi istemek boşunaydı. Dizimdeki yaraları kendim yeşillendirir, doktora kendim gider, okul sorunlarını kendim hallederdim. İlk ödülümü aldığımda törene gelen olmadı. Son zil çaldığında babamı çağırdım. “Geleceğim” dedi. Gelmedi. “İş” dedi. Okul bahçesinde diğer babaların kızlarını çektiği kameralara, uzattıkları çiçeklere bakakaldım. Benimki özel bir gün olduğunu bile hatırlamamıştı.
Ondan sonra onları hiçbir yere çağırmadım. Ne üniversite mezuniyetime, ne nikâhıma, ne de sanatla para kazanmaya başladığım ilk sergime.
Ama en acısı daha sonra oldu. İlk erkek arkadaşımı eve götürdüğümde, babam sarhoştu ve rezalet çıkardı. “Bu senin seviyende değil” dedi. Kaba, aşağılayıcı… Hem ona, hem bana. O an anladım: Onun için bir birey değilim. Hiçim. Kızı bile değilim. Sadece içmesine engel olan biriyim.
Taşındım. Şehrin kenarında küçük bir oda tuttum. Parasızlıktan bazen yemek bile alamadım. Ama nefes almak evdekinden daha kolaydı. Çığlıksız bir sessizlik, suçlamasız bir yalnızlık, korkusuz bir özgürlük.
Ama hayat düz bir yol değil. Boşanma, pandemi, işsizlik… Ve o evine, o cehenneme dönmek zorunda kaldım. Her şey aynıydı: annem her zamanki yorgun yüzüyle, babam karantinayı delip arkadaşlarında içip yerde sızıyordu. Bir gün dayanamayıp ittim onu. Köpürdü. Annem çığlık attı. Yılların öfkesi bağırışlarında birikmişti, sanki her şey benim suçumdu. Yaşamam, dönmem, onların “kutsal fedakârlığı” yanında mutsuz olmam…
Bavulumu toplarken bir daha asla geri dönmeyeceğime söz verdim.
Şimdi yeni bir ailem var. Kocam, işim… İzmir’de küçük ama sıcak bir evde yaşıyoruz. Hayattan çok şey istemiyorum. Huzur, saygı ve sıcaklık yeter. Bunların hiçbirini çocukken tanımadım. Şimdi kendim için inşa ediyorum.
Ara sıra arıyorlar. Genelde ayda bir. Konuşma yarım dakikayı geçmez: “Nasılsın?”, “Sağlık olsun”, “Tamam, görüşürüz.” Ve biliyor musunuz… Vicdan azabı çekmiyorum. Özlemiyorum. Geri dönmek istemiyorum.
Bu nefretle ya da intikamla ilgili değil. Kurtuluşla. Yıllarca omzuma yüklenen o ağırlığı atınca, ne kadar hafiflediğimi anlamam zaman aldı. Kendi mutluluğum pahasına “evlat” olmak zorunda değilim. Beni sevmeyenleri sevmek zorunda değilim. Her şeyi affetmek zorunda değilim.
Eğer bunu okuyorsanız ve kendinizi görüyorsanız, bilin: yalnız değilsiniz. Katlanmak zorunda değilsiniz. Bazen kopmak acımasızlık değil, öz sevgidir.
Ailemle konuşmayı bıraktım. Ve ilk kez kendim oldum.
