Eşinin vefatından sonra Mehmet Emre, evinin sonsuza dek boş kaldığını hissetti. Kızı Aylin, ailesiyle başka bir şehirde yaşıyor, arada bir uğruyordu. Emekli adam akşamları sessizlik içinde oturur, eski mutlu günlerin fotoğraflarına bakardı. Bir gün Aylin arayıp sadece sağlığını değil, yalnızlığını da sorunca misafir geleceklerini düşündü. Ancak kızı bir oda kiralamayı önerdi: “Tanıdık bir genç, arkadaşımın kardeşi, boşandıktan sonra kalacak yer arıyor,” dedi.
Böylece Mehmet’in evinde bir kiracı belirdi: Can. İlk bakışta utangaç, sessiz, kibar biriydi. Kirasını zamanında ödüyor, az yemek yiyor, hatta ara sıra Mehmet’i bile ağırlıyordu. Bazen birlikte televizyon izliyor, sohbet ediyorlardı. Fakat sonra işler değişti…
Bir gün Can, iki sarhoş arkadaşını getirdi. Gürültü yapıyor, sigara içiyor, gece yarısına kadar kahkahalar atıyorlardı. Bu durum tekrarlandı. Mehmet konuşmaya çalıştı, ama karşılığında şunu duydu: “Para veriyorum. Sözleşmede misafir getirmek yasak demiyor.” Sonra Can’ın kız arkadaşı Zeynep çıktı ortaya. Önce misafir olarak geliyor, sonra kalmaya başladı. Can, odaları değiştirmek istediğini ima etti. Mehmet direndi, ama sonunda pes etti.
Bir sabah, Zeynep’in omlet yapıp onu sofraya davet ettiğini gördü. Can içten bir sesle konuştu: “Biz biraz daha burada kalalım. İşe yakın, sen de iyi bir adamsın. Arkadaş getirmeyiz.” Zeynep, “Köyde yaşamak ister misiniz? Teyzemizin Çamlı’da bir evi var. Ücretsiz, sadece bakım gerek,” diye teklif etti. Mehmet önce gücendi, ama sonra kabul etti: “Köyde yaşamak, burada otel gibi hissetmekten iyidir.”
Ev eski ama şirin çıktı. Temizledi, komşusu Murat’ın yardımıyla sobayı tamir etti. Murat neşeli, çalışkan biriydi, her şeyi gösteriyor, balığa davet ediyordu. Bahar gelince evin sahibesi Ayşe göründü. Yiyecekler getirdi, tanıştılar. Mehmet balık çorbası ikram etti, Murat da katıldı onlara. Böyle başladı her şey. Her hafta sonu Ayşe geliyordu. Sonra bir gün her şey değişiverdi.
Mehmet ve Ayşe, kiracılarla konuşmak için şehre döndüğünde kapıyı Zeynep açtı — bu sefer belirgin bir karnı vardı. “Can’la evlendik,” dedi. Ayşe, Mehmet’le bakıştıktan sonra ekledi: “Siz benim evime geçin, biz buraya taşınalım.” Can şaşırmıştı, Mehmet ise gülümseyerek devam etti: “Biz de evlenmeye karar verdik. Bize de sıcak bir yuva istiyoruz.”
Kısa süre sonra bir oğulları oldu. Ayşe emekli olup bebeğe bakıyor, boş zamanlarında eşiyle köye uğruyordu. Ev onarıldı, torunları bekliyorlardı. Murat bir beşik yaptı. İşte böyle, tesadüfi bir komşuluktan gerçek bir aile doğdu. Hayat bazen şaşırtıcı dönüşler yapar — önemli olan kalbi kapatmamak.
