Kardeşler, Kanın İhanet Ettiği
Hep düşünmüşümdür ki aile bir dayanaktır. Öz kardeşin, dünya sırtını döndüğünde ilk elini uzatacak kişidir. Ama galiba yanılmışım. En acı ihanet yabancılardan değil, kendi kardeşim Leyla’dan geldi.
Birbirimizden çok farklıydık. Ben büyüktüm; ağırbaşlı, ölçülü ve sakin. O ise küçüktü; asi, fevri ve hareketli. Çocukken onu ailemize karşı korudum, başını belalardan kurtardım, ödevlerine yardım ettim. Sonra üniversiteyi bitirmesinde, iş bulmasında destek oldum. Ama en önemlisi, ona barınacak bir yuva verdim.
Ailemizden kalan ev, üç odalı, şehrin göbeğinde değerli bir mirastı. Tapu benim üzerimeydi, ama hiçbir zaman sadece bana ait olduğunu düşünmedim. Leyla’yla anlaşmıştık: O evlenene kadar orada kalacak, ben de ona rahat vermek için kiralık bir eve çıkacaktım. O sırada başka bir semtte iyi bir iş teklifi almıştım ve geçici bir çözüm olduğunu düşündüm. “Sonra geri dönerim,” dedim. Ne de olsa aileydi.
Ama “geçici” dediğimiz yıllar sürdü. Leyla evlendi, çocuk sahibi oldu, sonra boşandı. Ardından başka bir adamla yaşamaya başladı. Eve dönmek istediğimi ima ettiğimde sözümü kesip şöyle diyordu:
“Ay canım, senin tek başına böyle bir eve ne gerek var? Ben zaten oğlumla bile zor sığıyorum…”
Tüm bunları yapay bir şefkatle söylüyordu. En sonunda açıkça sorduğumda ise birden:
“Zaten aslında bu ev benim de hakkım. İkimiz de burada büyüdük. Annem de hep eşit paylaşın derdi. Sadece sen evrakları daha önce halletmişsin.”
Bu bir yumruktu benim için. Hiç para ya da mal hırsı taşımadım. Ama bunu… Leyla’nın ağzından duymak?
Mahkemeye başvurdum. Bir ay sonra karşı dava haberi geldi. Leyla avukat tutmuştu. Eski senetleri çıkarmış, tanıklar bulmuş, onlara benim evi ona “bırakacağımı” söylediğimi iddia ettiriyordu. Hatta sahte mektuplar bile üretmiş, sanki ben evden vazgeçmişim gibi gösteriyordu. İşte o an anladım: Artık kardeşim yoktu.
Dava altı ay sürdü. Ben apaçık olanı ispat etmeye çalışırken, Leyla gülüyor, oğlunu alıp mahkemeye geliyor ve “Sadece çocuğumun hakkını koruyorum,” diyordu. Sanki ben düşmanmışım da, o çocuğun halası değilmişim gibi.
Dava lehime sonuçlandığında sevinmedim. Sadece büyük bir boşluk hissettim. Eve geri döndüğümde her şey yabancıydı. Mobilyalar, kokular, duvarlar… Sanki bir zamanlar yaşadığım evde misafirdim.
İki gün sonra bir kurye geldi. Leyla’dan bir mektup getirmişti. Şöyle yazıyordu: “Beni değil, aileyi kaybettin.”
Ve biliyor musun en acı olan ne? Haklıydı. Gerçekten de ailemi kaybetmiştim. Ama para ya da metrekare hırsından değil. Sadece hakkımı savunmaya kalktığım için. Ve o zaman anladım ki; kan bağı her zaman yakınlık garantisi değildir. Bazen öz kardeşin, en büyük düşmandan daha acımasız olabilir.
