Bugün günlüğüme yazarken içimdeki acıyı yeniden hissediyorum. Hep ailenin sığınılacak bir liman olduğuna inanmıştım. Öz kardeşin, dünya sana sırtını döndüğünde ilk uzanan el olurdu sanırdım. Meğer yanılmışım. En acı ihanet yabancılardan değil, Ayşegül’den geldi. Kendi kanımdan olan kızkardeşimden.
Biz birbirimizden çok farklıydık. Ben büyüktüm; ağırbaşlı, temkinli ve sakin. O ise küçük, fevri ve asi. Çocukken onu ailemizin önünde korudum, başını belalardan kurtardım, ödevlerine yardım ettim. Sonra üniversite, iş derken en önemlisi de ev meselesinde…
Anne babamızın vefatından sonra büyüdüğümüz ev bize kalmıştı. Şehrin göbeğindeki üç odalı daire, değerli bir mirastı. Tapu benim üzerimeydi ama asla sadece benimmiş gibi davranmadım. Ayşegül’le anlaşmıştık: O, evlenene kadar burada yaşayacak, ben de ona alan tanımak için geçici bir süre kiralık evde kalacaktım. O sırada başka bir semtte iyi bir iş teklifi almıştım ve bunun geçici olacağını düşündüm. Nasıl olsa aileydik.
Ama “geçici” yıllar sürdü. Ayşegül evlendi, çocuk doğurdu, sonra boşandı. Ardından başka bir adamı eve getirdi. Geri dönmek istediğimi ima ettiğimde hemen lafımı kesiyordu:
“Boşver abla, sen tek başınayken bu kadar büyük eve ne gerek var? Benimle oğlum zaten sıkışıyoruz burada…”
Bütün bunları yapay bir şefkatle söylüyordu. Sonunda ağzından lafı çekip aldığımda ise birden şunu dedi:
“Aslında bu evin yarısı benim de hakkım. İkimiz de burada büyüdük. Annem hep ‘eşit paylaşacaksınız’ derdi. Sen sadece tapuyu önce almışsın.”
Bu bir yumruk gibi gelmişti. Hiçbir zaman açgözlü biri olmamıştım. Ama bunu… Ayşegül’den duymak…
Mahkemeye başvurdum. Bir ay sonra celp geldi – o da bana dava açmıştı. Avukat tutmuştu. Eski senetleri ortaya çıkarmış, tanıklar bulmuştu. Ona sözde “evi bırakacağıma” dair söz verdiğimi kanıtlamaya çalışıyordu. Hatta benim adıma yazılmış sahte mektuplar bile üretmişti. İşte o an anladım: Artık kardeşim değildi.
Dava altı ay sürdü. Ben apaçık olanı kanıtlamaya çalışırken, Ayşegül gülüyor, oğlunu getirip “Ben sadece çocuğumun hakkını koruyorum” diyordu. Sanki ben bir düşmanmışım da o çocuğun halası değilmişim gibi.
Dava lehime sonuçlandığında sevinemedim. Sadece bir boşluk hissettim. Kendi evime döndüm – ama her şey yabancı geliyordu. Mobilyalar, kokular, duvarlar… Sanki bir zamanlar yaşadığım evde misafir gibiydim.
İki gün sonra bir kurye kapıyı çaldı. Bir mektup getirdi. Ayşegül’den. Tek bir cümle yazıyordu: “Beni kaybetmedin, aileyi kaybettin.”
Ve biliyor musunuz en acı olan ne? Haklıydı. Gerçekten de ailemi kaybetmiştim. Ama para veya metrekare için değil. Sadece hakkımı savunmaya karar verdiğim için… O gün anladım: Kan bağı, yakınlık garantisi değildir. Bazen öz kardeşin, bir düşmandan daha acımasız olabilir.
Bu hikâyeden çıkardığım ders: Güvenmek güzeldir, ama körü körüne inanmak aptallıktır. Bazen en yakın sandığın, en uzak olur.
