Horizonun Ötesindeki Işık
Her sabah tam 06:48’de Asude perdeleri açardı. Ne bir dakika erken, ne bir dakika geç. Tam o saatte, güneşin ilk ışıkları Ankara’nın beton evlerinin üzerinden süzülüp küçük mutfağının penceresine düştüğünde, solgun laminat parkenin üzerine yayılır ve eski bir çay bardağının kenarına dokunurdu. Bu ışık, sessiz bir işaret gibiydi – gelir ve derdi ki: yeni bir gün, her şeye rağmen başlamıştır.
Önce sadece bir alışkanlıktı. Sonra bir kurtuluş oldu. Aynı hareketi aynı saatte tekrar ederek, kendini parçalanmaktan koruyordu. Perdeleri açmak, kendine fısıldamak demekti: hâlâ buradasın, hâlâ ayaktasın.
Boşanmanın ardından dünyası ikiye bölünmüştü. Arkadaşları, onun acısına dokunmaktan korkar gibi sırra kadem basmış, annesi ise kelimeleri bulamadığı için giderek daha seyrek arıyordu. İşi o kadar artmıştı ki, kendi düşüncelerinin yankısından kaçmak için teklif edilen her şeyi kabul ediyordu. Ama sessizlik yine de yetişiyordu. Yabancılaşmış, tıpkı misafirler gittikten sonraki boş ev gibi çınlıyordu. Ve bu sağır edici boşlukta değişmeyen tek şey, doğuya bakan pencereydi.
Camın ardında bir adam yaşıyordu. Her sabah, aynı saatte, karşıdaki balkonda belirirdi. Elinde bir bardak – belki çay, belki kahve. Her zaman siyah bir tişörtle, hatta soğuk günlerde bile çıplak ayakla. Bazen sigara yakardı ve her nefesinde, ifade edemediği bir soruya cevap arıyormuş gibi bir duraksama hissedilirdi. Bazen sadece ufka bakardı – ne gri evlere, ne gürültülü arabalara, sonsuzmuş gibi görünen ufuklara. Asude’nin balkonu biraz daha yüksekteydi, yolun karşısında. Onu göremezdi. Ama o görürdü. Ve bu, onun küçük sırrı, kişisel işareti oldu – günün başladığının habercisi.
Hiç karşılaşmadılar. Hiç konuşmadılar. Ama o, Asude’nin çapası oldu. Saat 06:48’de perdeleri açtığında, o da balkona çıkardı – ve dünya yıkılmazdı. Biri daha bu hassas hayat ritmini koruyordu. Biri daha kalkıyor, çay demliyor, gökyüzüne bakıyordu. O, Asude’nin sabahının görünmez ama gerekli bir parçasıydı, tıpkı nefes gibi.
Bir ay sonra, kahvaltısını farklı hazırlamaya başladı. Tek başına içse bile masaya ikinci bir bardak koyuyordu. Karşısına biri oturacakmış gibi fazladan bir tost yapıyordu. Önce tesadüfen, sonra bilinçli. Sanki onu çağırıyordu – duvarların, mesafelerin, sessizliğin ötesinden. Bu küçük hareket, sabahını biraz olsun ısıtabilirdi.
Sonra bir gün, çıkmadı.
06:48. Balkon bomboştu. 06:50. 06:55. Asude avucunu soğuk cama bastırarak durdu, sanki ona uzanabilir, evlerinin arasındaki uçurumu aşabilirmiş gibi. Ev o kadar sessizdi ki, soğuyan çaydanlığın üzerindeki buharın çöküşünü duyabiliyordu. İçinde bir şey kırıldı. Günlerini bir arada tutan görünmez bir mekanizma durmuştu. Güneş doğmuş, ama onu gölgede bırakmıştı.
Üç sabah boyunca onu bekledi. Aynı solgun sabahlığıyla, artık ellerini ısıtmayan aynı bardakla. Her perdeyi aralayışında kalbi hem umutla hem korkuyla sıkışıyordu. Ve her seferinde – boşluk. Soğuk cam. Boş balkonda esen rüzgar.
Bir hafta sonra çıktı. Aynı siyah tişörtle, biraz uzamış sakalla. Her zamanki gibi bir bardakla göründü. Gülümsedi – ona değil, sabahın gökyüzüne. Ama Asude, o gülümsemenin kendi içinde canlandığını hissetti. Sanki bir anlığına donan dünya yeniden nefes almaya başlamıştı. Bu bir uçurum değil, sadece bir ara vermeydi. Ve hâlâ umut vardı.
Bir ay sonra cesaretini topladı. Sade, desensiz beyaz bir kartpostal aldı. Üzerine sadece üç kelime yazdı:
“06:48. Teşekkür ederim.”
İmzasız. Sadece siyah kalemle düzgünce yazılmış bu cümle. Kartpostalı onun apartmanının posta kutusuna bıraktı, geri dönüp bakmadan. Cevap beklemedi. Mucize aramadı. Sadece yüreğinde birikenleri kağıda, sessizliğe bıraktı.
Cevap ertesi gün geldi. Saat 06:48’de. Balkonda duruyordu. Elinde iki bardak vardı. Birini hafifçe kaldırdı, sanki bir kadeh kaldırıyor gibi. “Anladım,” der gibi. Sabah ışığında ona bir ip uzatıyor gibi.
Hiç konuşmadılar. Hiç yazışmadılar. Ama her sabah, iki pencere – iki insan. Yolun iki tarafında. İki ayrı evde. Aynı anda. Sanki aralarında ince, görünmez bir bağ vardı, bakışlarla, o anın hassas zamanlamasıyla duran.
Ve bazen bu yeterlidir. Görüldüğünü bilmeye. Beklendiğini hissetmeye. Belki sessizce. Ama sanki sonsuza dek…
