Kırılan Güven: Affedilmeyecek Bir İhanet Hikâyesi
— Oh, Aylin! Merhaba canım, — kayınvalidesi şaşırdı, kapıyı açarken. — Seni ancak yarından sonra bekliyorduk.
— İyi akşamlar, Sevim, — sakin bir sesle cevapladı Aylin, kadına sarılarak. — Pazartesi işe dönmem gerekiyor, izin kısaltıldı… Biraz erken dönmeye karar verdim. Kocam ve oğlum burada mı?
Kayınvalidesi duraksadı.
— Emir burada, ama Alper… O bir iş arkadaşını, Elif’i bırakmaya gitti. Telefonla görüşmediniz mi?
Şimdi şaşırma sırası Aylin’deydi.
— Telefonlarımı açmadı. Peki bu Elif kim, söyleyebilir misin?
— Önemli biri değil… — Sevim Hanım tereddüt etti. — Alper, Emir’i hafta sonu için getirdi, Elif de… arabada bekliyordu. Ben… çay ve kek ikram ettim ona.
— Elbette, nasıl ikram etmezsin… Peki şimdi nerede onlar? Ne zaman ayrıldılar?
— İki saat önce, — diye fısıldadı kayınvalidesi, gözlerini kaçırarak.
— Harika, — soğuk bir tavırla mırıldandı Aylin ve oğluna doğru yürüdü.
İçi ölümcül bir hiddetle kaynıyordu. Beş yaşındaki Emir’i sıkıca kucakladı, onu alıp kısa bir veda ile eve doğru yola çıktı. Yolda oğlu nefesiyle anlatıyordu:
— Babam ve Elif Teyze’yle dondurma yedik, lunaparkta döndük, büyükanneye gittik. Çok eğlendik!
Aylin başını salladı, ama zihni bir girdap gibi dönüyordu. On yıldır ilk kez tek başına tatile gitmişti — uzun yılların emeği sonucu bir kaplıca tatili kazanmıştı. Mücadele ettiği gastrit ve ülserle başa çıkmak için bir şanstı buydı. Alper şöyle demişti:
— Git. Annem yardım eder, ben hallederim.
Şüphe etmişti ama onu ikna etmişti. Şimdiyse oğlu, sıcacık bir kafede “Elif Teyze”yle geçirdiği zamanları anlatıyordu. Hakkında hiçbir şey bilmediği bu kadın, şimdiden onların oğluyla geziniyor, kayınvalidesiyle çay içiyordu.
Gece geç saatte telefon çaldı.
— Aylin, merhaba… Telefonun şarjı bitti, kusura bakma… — mırıldandı Alper.
— Merhaba. Neredesin?
— Annemde. Emir’le bu gece kalacağız. Herkes yattı…
— Çok ilginç. Ben şu anda evdeyim. Emir kendi yatağında uyuyor, sen yokken. Yoksa dolapta mısın?
Ses tonu kontrol altındaydı, ama öfkeyle doluydu.
Alper sessizliğe gömüldü, sonra telefonu kapattı.
Kırk dakika sonra kapıdaydı.
— Kavga çıkarma. Nasıl oku öğrendin… Evet, Elif var.
— Delirdin mi sen? O kadını annenin yanına getirdin? Oğlumun onunla vakit geçirmesine izin verdin mi?!
— Bana uygun mu diye görmek istedim. Anneme, babama, Emir’e…
Aylin şokun eşiğindeydi. Bu bir rüya değildi, gerçekti.
— Sen… aşkını ailemize mi eklemek istiyorsun? Sıradaki adım ne, benimle tanıştıracak mısın?
— Abartma. Döneceğini bilmiyordum.
Gözlerinden yaşlar bozandı. Aldatıldığı için değil, samimiyetsizliği yüzünden. Sıradan bir eğitiren konuşuyordu sanki.
Yattı.
Sabah Aylin oğlunu anağiline bıraktı ve kayınvalidesine gitti.
— Sevim Hanım, tek bir şey soracağım: niye bana bunu yaptınız? Size karşı ne kabahat işledim? Kırığınız olduğunda sizinle ilgilendim, yazlığınıza konserveler hazırladım. Niye ihanet ettiniz?
Kadın bakışlarını kaçırdı.
— Özür dilerim. Sen gitmenden önce bir şey bilmiyordum. Sonra… Alper’e karşı koyamadım. O benim oğlum…
— Peki ya ben? — fısıldadı Aylin.
Cevap gelmedi. Arkasını döndü ve çıktı.
Akşam Alper evdeydi.
— Boşanma konusu bence net. Evi nasıl böleceğimizi konuşalım.
— Hangi ev? Düğünden bir ay önce babamın bana bıraktığı ev mi?
— Ama ben de para yatırdım. Tamirat…
— O, ailenin verdiği paraydı, senin değil. Torununuzun evine yatırım yaptınız sayın.
Yüzü buruştu.
— Yarısı benim!
— Unut, — dedi sertçe. — Yaptıklarından sonra paylaşılacak bir şey yok.
Alper bağırmaya, hakaret etmeye başladı, en incitici kelimeleri seçti. Aylin duvara yapıştı. Emir uyanmış, korku içinde odasından fırlamıştı. Onun gelişi kurtardı. Çocuğun yanında devam etmeye cesaret edemedi. Gitti.
Boşanma davası açtı. Evi alamadı.
Bir yıl geçti.
Oğlu başlarda babasını ziyaret etti. Sonra bıraktı — Alper’in yeni eşi Elif, çocuğu kabullenmedi. Kayınvalidesiyle de anlaşamadı.
Aylin karar verdi: Artık son noktayı koyma zamanıydı. Evi sattı ve Antalya’ya taşındı. O kaplıcanın olduğu yere. Orada her şeye yeniden başlamak istedi. Ve ilk kez, sadece kendi için…
