Kırılan Güven: Affedilemeyecek Bir İhanetin Hikâyesi
“Ah, Lale! Merhaba canım,” diyerek şaşkınlıkla karşıladı kaynanası kapıyı açarken. “Seni yarın değil, öbür gün bekliyorduk.”
“İyi akşamlar, Sevim Hanım,” diyerek sakince cevapladı Lale, kadını kucaklarken. “Pazartesi işe başlayacağım, iznim kısaldı… Erken dönmeye karar verdim. Kocam ve oğlum burada mı?”
Kaynanası tereddüt etti.
“Emir burada, ama Arda… bir iş arkadaşını, Elif’i uğurlamaya gitti. Siz konuşmadınız mı?”
Şaşkınlık sırası şimdi Lale’deydi.
“Telefonlarıma cevap vermedi. Bu Elif kim, söyleyebilir misin?”
“Önemli biri değil…” diye geçiştirdi Sevim Hanım. “Arda, Emir’i hafta sonu için getirdi, Elif de… arabada bekliyordu. Ben… onları çay ve börek ikram etmek için içeri davet ettim.”
“Tabii, davet etmez olur muyduk… Peki şimdi neredeler? Ne zaman çıktılar?”
“İki saat önce,” diye cevapladı kaynana, gözlerini kaçırarak.
“Harika,” diye soğuk bir tavırla attı Lale ve oğlunun yanına yöneldi.
İçi kaynıyordu. Beş yaşındaki Emir’i kucakladı, onu alıp kısa bir veda ile evine doğru yola koyuldu. Yolda oğlu neşeyle anlatıyordu:
“Babam ve Elif teyzemle dondurma yedik, lunaparka gittik, sonra büyükanneme uğradık. Çok eğlendik!”
Lale başını salladı, ama zihni bir girdap gibi dönüyordu. On yıldır ilk kez tek başına tatile çıkmıştı—uzun yıllar çalıştığı iş yerinden kazandığı bir tatil beldesine gitmişti. Gastrit ve ülserle yıpranan sağlığını düzeltme şansını yakalamıştı. Arda, “Git. Annem yardım eder, ben hallederim,” demişti.
Şüpheleri vardı, ama onu ikna etmişti. Şimdi ise oğlu, “Elif teyze”yle geçirdikleri keyifli zamanları anlatıyordu. Hakkında hiçbir şey bilmediği bu kadın, şimdiden çocuklarıyla gezmiş, kaynanasıyla çay içmişti.
Gece yarısı telefon çaldı.
“Laleciğim, merhaba… Telefonum kapanmış, özür dilerim…” diye mırıldandı Arda.
“Merhaba. Neredesin?”
“Annemdeyim. Emir’le burada kaldık. Herkes uyudu…”
“Çok ilginç. Ben mesela şu an evde yatıyorum. Emir kendi yatağında, sen yanında yoksun. Yoksa dolaba mı saklandın?”
Sesindeki öfkeyi bastırmıştı, ama her kelimesi zehir gibiydi.
Arda sessizliğe gömüldü, sonra telefonu kapattı.
Kırk dakika sonra kapıdaydı.
“Ortalığı ayağa kaldırma. Zaten öğrendin… Evet, Elif var.”
“Delirdin mi sen? Bu kadını annene mi götürdün? Oğlumun onunla vakit geçirmesine izin mi verdin?!”
“Bize uygun mu diye görmek istedim. Aileme, Emir’e…”
Lale şoktan neredeyse yere yığılıyordu. Bu bir rüya değildi, gerçekti.
“Sen… aileye metresini mi dahil etmeye çalışıyorsun? Sıradaki adım benimle tanıştırmak mı?”
“Abartma. Döneceğini bilmiyordum.”
Gözlerinden yaşlar boşandı. İhanet ettiği için değil, pişman bile olmadığı için. Sanki yeni bir buzdolabı seçiyor gibi konuşuyordu.
Yattı ve uyudu.
Sabah Lale, oğlunu anaokuluna bıraktı ve kaynanasına gitti.
“Sevim Hanım, bana bir şey söyleyin: Niye bana böyle yaptınız? Size ne yaptım ki? Bacağınız kırıldığında sizinle ilgilendim, yazlığınız için turşular yaptım. Niye ihanet ettiniz?”
Kadın gözlerini kaçırdı.
“Özür dilerim. Gitmeden önce hiçbir şey bilmiyordum. Sonra… Arda’ya karşı duramadım. O benim oğlum…”
“Peki ben kimim?” diye fısıldadı Lale.
Cevap yoktu. Arkasını döndü ve çıktı.
Akşam Arda evdeydi.
“Boşanma konusunu netleştirelim artık. Bu evi nasıl böleceğimizi konuşalım.”
“Hangi ev? Babamın düğünden bir ay önce bana bıraktığı ev mi?”
“Ama ben de para koydum. Tadilat…”
“O parayı sen değil, ailenden aldın. Torununuzun evine yatırım yaptığınızı düşünün.”
Yüzü buruştu.
“Yarısı benim!”
“Unut bunu,” diye sertçe cevapladı. “Yaptıklarından sonra bölünecek bir şey yok.”
Arda bağırmaya, hakaret etmeye, en incitici sözleri seçmeye başladı. Lale duvara yapışmış gibiydi. Emir uyanıp korkuyla odadan çıkınca, durmak zorunda kaldı. Çocuğun yanında devam edemedi. Gitti.
Boşanma davası açtı. Evi alamadı.
Bir yıl geçti.
Oğlu başlarda babasını ziyaret etti. Ancak Arda’nın yeni eşi Elif, çocuğu kabullenmedi. Kaynanasıyla da anlaşamadı.
Lale kararını vermişti: Artık noktayı koyma zamanıydı. Evi sattı ve Antalya’ya taşındı. O tatil beldesine, yeniden başlamak için. İlk kez sadece kendisi için…
