Bugün başıma gelen bir olayı yazmak istiyorum. Kayınvalidem, haber vermeden evimize geldi. Elif, kucağında kızıyla onu karşıladı, bebeği uyutmaya çalışıyordu.
“Uyumuyor mu?” diye sordu kayınvalidem.
“Hayır,” diye iç geçirdi Elif.
“Peki sen en son ne zaman uyudun?” Kayınvalidem kaşlarını çattı.
“Hatırlamıyorum… Sadece kucağımdayken sakinleşiyor,” diye fısıldadı Elif.
“Ver kızımı bana, arabayla biraz gezdireyim, uyur. Birkaç saat sonra getiririm. Sen de biraz uyu, dinlen!”
Elif tereddüt etti ama yorgunluk ağır bastı. Bebeği verdi, arabayı gözleriyle uğurladı ve… uyumadı. Dağınık eşyaları topladı, bulaşıkları yıkadı, çamaşırları astı, banyoyu ovaladı, yerleri sildi. Üstelik bir de börek pişirdi—kayınvalidemle kayınpederi boş elle karşılayamazdı, birazdan geleceklerdi.
Kayınvalidemden korkmuyordu Elif, sert ya da baskıcı biri olduğu için değil. Sadece disiplinliydi, sessiz ama kararlı bir sesi vardı. Bir “teşekkür” bile onun ağzından emir gibi çıkardı.
Kendisi kısa boylu, zayıf, koyu renk saçlı, soluk yüzlü bir kadındı. Ancak bakışları öyleydi ki karşısında dimdik durmak gelirdi insanın içinden. Elif hep iyi izlenim bırakmaya çalışırdı. Hatta hamile olduğunu bile önce ona söylemişti, kendi annesinden bile önce.
Elif erken evlenmişti, yirmisinde. Damat, çocukluk arkadaşıydı. İki tarafın ailesi bir arsa aldı, ev yaptı, düğüne kendi yuvaları hazırdı. Anahtarları törenle uzattılar: “Uzun ve mutlu bir ömür geçirin,” dediler.
Aile gerçekten sağlamdı. Kayınvalidesiyle ilişkileri iyiydi, ama biraz gergindi—Elif sürekli gözetlendiğini hissediyordu.
Kızları Zeynep doğduktan sonra her şey değişti. Bebek huysuzdu, uyumuyordu, süt yetmiyordu—Elif neredeyse hiç yemek yemiyor, sürekli evin içinde koşturuyordu. Kendini tükenmiş hissediyordu. Hem annesi hem kayınvalidesi yardım teklif ediyordu ama Elif gururla reddediyor, “kendi başımın çaresine bakmalıyım,” diye düşünüyordu.
Yorgunluğunu göstermekten utanıyor, akraba gelecek diye evi topluyordu. Dolaptaki kıyafetleri bile düzeltiyordu, kayınvalidesi dağınık bir şey görürse mahcup olacakmış gibi.
Sonra bir gün beklenmedik bir ziyaret. Elif, hiçbir şeyi toparlamamışken, çocuk kucağında karşıladı onları. Lavaboda bulaşık yığını, yerde lekeler, her yer dağınıktı. Elif’in yüzü de solgundu.
Kayınvalidesi hepsini gördü, hiçbir şey söylemedi, sadece: “Marketten geldik, size yiyecek getirdik. Ekmek, süt, biraz ev yapımı şeyler…”
Sonra teklif etti: “Zeynep’i biz alalım. Gezdirelim, uyutalım. Sen de uyu. Hiçbir şey yapma, tamam mı? Sadece uyu.”
Elif başını salladı. Ama kapı kapanır kapanmaz, dinlenmek yerine temizliğe koştu. “Misafirleri böyle karşılayamayız ya!” diye geçirdi içinden.
Kayınvalide ve kayınpeder döndüğünde ev pırıl pırıldı. Banyo mis gibi kokuyordu, mutfaktan böreğin aroması yayılıyordu. Her yer tertemizdi.
Kayınvalidesi torunu kucağında içeri girdi, börek kokusunu aldı, kusursuz düzeni gördü ve… yüzü asıldı. “Akşam yemeğine kalmayacağız,” dedi, bebeği Elif’e uzatırken.
“Neden?” şaşırdı Elif.
“Torununu alıp gittik ki sen uyu diye, yerleri silip banyoyu ovma diye değil. Kendine iyi bakmalısın. Sen bir annesin, yardım kabul etmeyi öğrenmezsen tükenip gidersin. Biz yanındayız. Düşman değiliz.”
Kayınvalidesi elini sallayıp çıktı. Elif’in yüreği burkuldu. Hem kırıldı hem utandı. Çünkü kayınvalidesi haklıydı. Sonuna kadar. Ve o gün Elif, bu dersi hiç unutmayacaktı.
İnsan bazen mükemmel olmaya çalışırken, asıl önemli olanı gözden kaçırıyor. Yardım kabul etmek, zayıflık değil, bilgeliktir.
