***Günlük,***
Bugün, İstanbul’un dar bir sokağında durdum. Karşımda ağlayan, bitkin bir kadın vardı. Gözlerim soğuk ve mesafeliydi. Tek düşündüğüm şey: “Bıktım senden, Aysu. Git artık.”
Aylardır ondan kaçıyordum. Önce sessizce, sonra daha açıkça. Ama Aysu kendi dünyasında yaşıyor gibiydi. Evimin önünde, babamın ofisinde, üniversitede… Dün staj yaptığım çiftliğe geldi, yalvardı. Bugün yine karşımda diz çökmüştü:
“Canım, seni seviyorum, duyuyor musun? Her şeyi yaparım! O sana layık değil, bunu biliyorsun!”
Sertçe geri çekildim, yumruklarımı sıktım:
“Kendine gel. Seni sevmiyorum. Hiç sevmedim. Elif’e evlenme teklif ettim, bir haftaya nikâhımız var. Hayatımı mahvetmeyi bırak.”
“Peki ya o gece Antalya’da? Merve’nin doğum gününde? Bana asla bırakmayacağına yemin etmiştin!”
“Sarhoştum. Sarhoşların sözü…” Tamamlayamadım. Aysu üzerime atıldı, öpmeye çalıştı. Onu ittim, sendeledi.
“Bir daha deneme. Elif’le aramızın bozulmasını istemiyorum. Aramız bitti. Sonsuza kadar. Tek teklifim arkadaşlık. Kabul edersen ne âlâ, etmezsen hoşça kal.”
“Ya sana araba alırsam? Hayalini kurduğun o SUV’yi? Baban almadı ya!”
“Sendan araba istemiyorum. Asla istemeyeceğim. Defol.”
Arkanı dönüp gittim. Kafamda öfke, göğsümde ağır bir his. Yükten kurtulduğumu sandım ama her şey yeni başlıyordu.
Eve vardığımda babam, Levent Bey, bir şeylerin yolunda gitmediğini anladı:
“Bir sorun mu var, Oğuz? Garipsin.”
“Her şey yolunda, baba. Elif’le her şey iyi, nikâh planlandığı gibi.”
“Güzel. Çok güzel. Sonunda adam gibi adam oldun, doğru kızı seçtin. Gurur duyuyorum, oğlum.”
Gerçekten de değişmiştim. Gece kulüplerinden çıkmayan bir adamken, aile işine ilgi duyan biri haline gelmiştim. Babamın ofisine gidiyor, işleri öğreniyordum. O memnundu ama endişeliydi: Acaba eski Oğuz geri mi dönecek?
Nikâha altı gün kala, Elif’in babası öfkeyle eve geldi:
“Kızımla evlenemezsiniz!” diye bağırdı ve masaya bir USB attı, “Bunu izleyin, anlayacaksınız!”
Levent Bey kaydı açtı, yüzü bembeyaz oldu. Ekranda sarhoş, kontrolsüz bir Oğuz vardı. Striptiz kulübünde, yarı çıplak kadınlarla şampanya içiyordu. Tarih ise “dün” yazıyordu. Ama ben o geceyi hatırladım—bir yıl önceydi, Elif’ten önce.
“Bu sahte!” diye haykırdım, “Eski bir video! Tarih değiştirilmiş!”
“Sus!” diye kesti babam, “Beni rezil ettin. Defol. Artık oğlum değilsin.”
İtiraz etmedim. Sadece çıktım. Arabaya binmek istedim, ama güvenlik izin vermedi. Anahtarlarım alınmıştı. Artık burası benim evim değildi.
En yakın arkadaşıma, Burak’a gittim. Tek güvendiğim insandı. Kapıyı açtığımda… Burak ve Elif, sabahlıklarıyla karşıma çıktı. Yüzlerinde suçluluk vardı, ama pişmanlık yoktu.
“Seni bekleyeceğini mi sandın?” dedi Elif, “Kendimi ezdirmeyeceğim. Burak’la uzun zamandır beraberiz. Sen sadece işimize yaradın.”
Çıktım. Dünya gözümde kayıyordu. Güven ölmüştü. Aşk yalandı. Dostluk ihanetti.
Yolda yürürken düşündüm: Bir adım atsam, her şey bitecek. Sessizlik. Acısız.
Fren sesi. Bir çığlık:
“Ölmek mi istiyorsun? Delirdin mi sen?”
Altmışlı yaşlarında bir adam arabadan fırladı, kolumdan tuttu:
“Gel, evladım. Benimle gel, anlatacakların var.”
Direnmedim, arabaya bindim.
Gittiğimiz ev, Ege’nin küçük bir köyündeydi. Bahçeli, mütevazı bir ev.
“Gösterişsiz,” dedi yaşlı adam, “Ama burada kimse sana dokunamaz.”
Kapıda tekerlekli sandalyede bir kız bizi karşıladı.
“Deniz, bu Oğuz. Onun gibilere yumuşak davranmak gerek. Kötü bir döneminde.”
“Kötü mü?” diye güldü Deniz, “Sağlam, yakışıklı bir adam. Ben ise engelliyim. Yine de yaşıyorum, okuyorum, gülüyorum.”
Günler sonra ilk kez güldüm. O… farklıydı. Şikâyet etmiyordu. Acısını kahramanlıkla gizlemiyordu. Sadece yaşıyordu. Işık saçıyordu.
Kaldım. Ev sahibi, Ahmet Amca, teklif etti:
“İstersen kal. Ama çalışacaksın. Çiftliğimiz var, emeğe ihtiyacımız var.”
Kabul ettim. Çalıştım. Şikâyet etmedim. İçtenlikle güldüm. Deniz’le arkadaş olduk. Sonra daha yakınlaştık. Ona farklı gözle bakmaya başladım—bir engelli olarak değil, karanlıktaki bir ışık olarak.
“Deniz… sanırım sana âşık oldum,” diye fısıldadım bir gün.
“Sanırım değil, çoktan oldun,” diye güldü.
Ona evlenme teklif ettim. Kabul etti. Evlendik. Bir kızımız oldu. İşte o an anladım: Hiç hayal etmediğim mutluluğu bulmuştum.
Bir gün çiftliğe bir yatırımcı geldi. Ahmet Amca beni çağırdı:
“Tanış, potansiyel bir ortak.”
Adam döndü… donakaldı.
“Merhaba, baba.”
Levent Bey sessiz kaldı. Sonra yaklaştı:
“Değişmişsin. Eş, baba olmuşsun. Seninle gurur duyuyorum. Affet beni.”
Sarıştık.
Şimdi biliyorum: Kırılan her şey tamir edilebilir. Kaybedilen geri kazanılabilir. Ama önce ihanetten, acıdan ve yalnVe en önemlisi, gerçek mutluluğun hiç beklenmedik anlarda, hiç ummadığın insanlarla bulunduğunu öğrendim.
